Οποιος διαβάζει τον τίτλο του κειμένου μου αισθάνεται άβολα! Το ίδιο συμβαίνει και με εμένα που γράφω αυτό το κείμενο. Ενώ έχουν περάσει πενήντα χρόνια (1974) από την πτώση της Χούντας, η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία ψάχνει τον πολιτικό και τον ιστορικό προσανατολισμό της. Σημειώνω, ότι επί δύο χρόνια (2024 και 2025) εορτάζουμε(!) τα πενήντα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ωστόσο κανένας διανοούμενος και στοχαστής δεν επεσήμανε ότι η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία είναι βυθισμένη σε καθεστώς διαφθοράς. Και κανείς (ούτε πολιτικός ούτε πολίτης) αντιλαμβάνεται ότι δημοκρατία σημαίνει «διακυβέρνηση χωρίς προϋποθέσεις». Το σκάνδαλο των υποκλοπών, το πολιτικό έγκλημα των Τεμπών και η κορύφωση των πελατειακών σχέσεων με αφορμή τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αφήνει πολιτικά περιθώρια για να αυτοπροσδιορισθεί η ελληνική πολιτική κοινωνία ως πραγματική πολιτική κοινωνία.
Φαίνεται πως η χρεοκοπία της χώρας δεν μας έγινε «μάθημα»! Σήμερα στο δεύτερο εξάμηνο της πολιτικής εξουσίας του έτους 2025, οι «ηγεμόνες» της χώρας μας συμπεριφέρονται με όρους αυταρχικού καθεστώτος. Κοιτάξτε τι έγινε πριν από λίγες μέρες στο Κοινοβούλιο. Για να διερευνηθεί σε επίπεδο Κοινοβουλίου η περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ συστάθηκε «εξεταστική επιτροπή». Τέλος πάντων το ελληνικό Κοινοβούλιο θεσμοθέτησε τη «μέθοδο» της εξεταστικής επιτροπής γι’ αυτό το πολιτικό σκάνδαλο της διαφθοράς. Το ίδιο Κοινοβούλιο πριν από κάποιο καιρό υιοθέτησε τη «μέθοδο» της εξεταστικής επιτροπής και για το πολιτικό έγκλημα των Τεμπών.
Επειδή δεν μου αρέσει η περιπτωσιολογία θα επιμείνω στο δικό του χωράφι (βοσκοτόπι ήθελα να πω!) Τον Αύγουστο του 2025 το Κοινοβούλιο στην Ελλάδα θα παραμείνει κλειστό! (Ραντεβού τον Σεπτέμβριο έλεγαν οι χειμερινές αίθουσες κινηματογράφου). Εχουμε λοιπόν την πραγματολογική ευκαιρία να αναστοχασθούμε για το τι σημαίνει δημοκρατία στη Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία. Δεν διστάζω λοιπόν ως πολιτικός φιλόσοφος να υποστηρίξω ότι για την Ελλάδα η δημοκρατία είναι κάτι (αγαθό, προϊόν ή κατασκεύασμα;) το οποίο καταναλώνεται όπως όλα τα εμπορεύματα.
Τελικά έπειτα από πενήντα χρόνια (1975-2025) η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία δεν έχει ιδρύσει δημοκρατικούς θεσμούς και οι στοιχειώδεις δημοκρατικοί κανόνες απαξιώνονται. Θυμάμαι τον καθηγητή μου Γεώργιο-Αλέξανδρο Μαγκάκη, ο οποίος αγωνίσθηκε για τη δημοκρατική Ελλάδα, σε μια συνάντησή μας λίγο πριν πεθάνει (2011) που μου έλεγε: αυτή η Ελλάδα δεν είναι «η δική μου Ελλάδα». Επειτα από δεκαπέντε χρόνια κατάλαβα, ότι η ελληνική πολιτική κοινωνία δεν έχει τα πραγματολογικά εφόδια να «κατασκευασθεί» ως δημοκρατική πολιτική κοινωνία.
Πού θέλω να καταλήξω σ’ αυτές τις αναφορές μου; Θα πω μια αλήθεια με το χέρι στην καρδιά: η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία επί πενήντα χρόνια δεν θεσμοθέτησε δημοκρατικές διαδικασίες επαναπροσδιορισμού της Δημοκρατίας. Αντιθέτως θεσμοθέτησε πρακτικές «κατανάλωσης» της δημοκρατίας. Ακόμη και η δημοκρατία ως πολιτική συνθήκη στη χώρα μας έγινε καταναλωτικό προϊόν. Ζούμε σε πολιτικές συνθήκες όπου η εξουσία είναι το απόλυτο μηδέν. Και η δημοκρατία είναι καταναλώσιμο υλικό για την ανθρώπινη διαβίωση.
ΥΓ. Τελικά η μεταπολιτευτική ελληνική πολιτική μορφή ζωής «κατανάλωσε πολύ περισσότερη δημοκρατία απ’ όση μπορούσε να αντέξει!
*Πολιτικός φιλόσοφος
-320x213.jpg)
