Με τα σκάνδαλα που συνταράζουν τους μη υπνώττοντες πολίτες της χώρας, με αποκορύφωμα το έγκλημα των Τεμπών και την οργανωμένη ληστεία των επιδομάτων έντιμων παραγωγών -οι οποίοι καλύπτουν τις διατροφικές μας ανάγκες- από τους μαφιόζους κομματικούς παρατρεχάμενους, προστατευόμενους από εντολοδόχους υπουργούς, είναι καταφανές ότι το υπερπλήθος υπουργών και υφυπουργών, υπό τις διαταγές του πρωθυπουργικού επιτελείου, αντιμετωπίζουν τη χώρα σαν σκληροί αποικιοκράτες.
Αγαπημένο παιδί της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, με την ενθουσιώδη στήριξή του στον πολεμικό χορό που η πρόεδρος της Κομισιόν, με τυφλή ιδεοληψία και σε βάρος της χειμαζόμενης γερμανικής οικονομίας, σέρνει απ’ άκρη σ’ άκρη της ευρωπαϊκής ηπείρου εναντίον της Ρωσίας (αλησμόνητου από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εχθρού), ο Κυρ. Μητσοτάκης, μάλλον Ευρωπαίος παρά Ελληνας πρωθυπουργός, με απίστευτη αλαζονεία, δεδομένων των αποκαλύψεων της βαθιάς ανομίας που πλήττει τη χώρα, μπορεί και χτίζει ένα δεσποτικό καθεστώς που παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα, ξεχνώντας τους αγώνες των Ελλήνων να κατακτήσουν την εθνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία που το Σύνταγμα διαφυλάσσει.
Αγνοώντας ηχηρά τις κατηγορίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, παραπέμπει σκανδαλωδώς το θυελλώδες σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ σε βάρος της πρωτοβάθμιας παραγωγής και -αντί της προανακριτικής ως όφειλε- το παραπέμπει στην εξεταστική επιτροπή προκειμένου, λέει, να εξετάσει τις διαχειριστικές ατασθαλίες τού εν λόγω οργανισμού από το 1997! Δίνει έτσι χρόνο στους κ. Βορίδη και Αυγενάκη έως τον Οκτώβριο να έχουν απαλλαγεί από τη βαριά κατηγορία της εγκληματικής συνέργειας που τους βαρύνει και επιλέγοντας να μην προδώσει τους ακροδεξιούς υπουργούς και στενούς συνεργάτες του, ο πρωθυπουργός, σε μιαν επίδειξη ισχύος, διακινδυνεύει, αν όχι να διχάσει τη Ν.Δ., να τη συμπαρασύρει ανοιχτά πλέον προς την Ακρα Δεξιά, μετ’ επαίνων των «Σπαρτιατών», καθώς οι «δικέφαλοι» βουλευτές της Ν.Δ., έξι χρόνια τώρα, με ήσυχη την κομματική τους συνείδηση, συμβάλλουν σε εκείνη την πολιτική σταθερότητα που απαιτεί το οικονομικό και κοινωνικό ξεπάτωμα της χώρας, ενώ θα μπορούσαν να ανακόψουν την εκ των έσω αποικιοκρατική πολιτική που εγκαθιδρύει ο πρωθυπουργός εις βάρος της χώρας.
Σε άρθρο στην «Αυγή», το 2012, εν όψει των τότε ευρωεκλογών, με τίτλο «Το φύσηµα του λύκου», θύμιζα: «Μικρά παιδάκια, μεταξύ των λαϊκών παραμυθιών, ακούγαμε και το ταπεινό με τα τρία γουρουνάκια, που είπαν να φτιάξουν ένα σπιτάκι για να γλιτώσουν από τον λύκο που μονίμως τα απειλούσε. Το ένα έφτιαξε όπως όπως μιαν αχυρένια καλύβα. Το άλλο, λιγότερο σοβαροφανές, έφτιαξε την καλύβα με ξύλα. Μόνον το τρίτο, έχοντας σιχαθεί την μπαλωματική, έριξε θεμέλια να το στηρίξουν γερά. Οι πέτρινοι τοίχοι του έπειθαν και τον πιο προκατειλημμένο ότι οι πιθανότητες αυτασφάλειας ήταν οι καλύτερες δυνατές. Η κατάληξη είναι γνωστή: ο λύκος φύσηξε την αχυρένια καλύβα και τη σώριασε στο λεπτό, πριν κάνει το ίδιο και με την ξύλινη. Μόνον το χτισμένο σπιτάκι μπορούσε να αντέξει το φύσημα του λύκου. Και, πράγματι, μην μπορώντας να το γκρεμίσει, δοκίμασε να μπει από την καμινάδα, για να πέσει στη χύτρα με το νερό που σιγόβραζε στη φωτιά». Και συνέχιζα: «Το κακό είναι ότι τα παραμύθια είναι απλά και ξεκάθαρα, αντίθετα με την πραγματικότητα που υφίσταται το δράμα της εξωτερικής και της εσωτερικής μας πολιτικής. Στο παραμύθι, ο λύκος είναι έξω κι απειλεί να εισβάλει. Στην πραγματικότητα, ο λύκος είναι και έξω και μέσα και δεν ξέρεις πότε χρειάζεται να τον βγάλεις και πότε να κλείσεις την πόρτα για να μην μπει». Εν πάση περιπτώσει, ανέφερα το παραμυθάκι, καθώς, προσπαθώντας να εκτιμήσω τις συνέπειες των τότε εκλογικών αποτελεσμάτων, θυμήθηκα το πλατωνικό «Ελληνες αεί παίδες».
Τώρα, το τραγικό ενδεχόμενο είναι οι βουλευτές της Ν.Δ., συντεταγμένοι υπό τον πρωθυπουργό, να συνεχίσουν ελαφρά τη καρδία να διευκολύνουν πλειοψηφικά το δεσποτικό καθεστώς μιας εκφυλισμένης δημοκρατίας, υποκείμενης στα ευρωπαϊκά συμφέροντα της εμπορίας εξοπλισμών σε χώρες εκτός της Ε.Ε., όπως η Τουρκία, εις βάρος της χώρας μας-μέλους της ευρωζώνης, δικαιολογώντας έτσι και τη δυσθεώρητη ακρίβεια των ειδών πρώτης ανάγκης. Μας καλεί, έτσι, κάνοντας τον βίο των μισθοσυντήρητων και των συνταξιούχων αβίωτο, να πληρώσουμε πολλά επιπλέον δισεκατομμύρια ευρώ -που μας λείπουν- με την αγόγγυστη συμμετοχή μας στον πολεμικό εξοπλισμό μιας Ευρώπης που εμπορεύεται όπλα, με την Τουρκία απειλούσα με πόλεμο εναντίον μας. Προ μηνός, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι θα απαιτήσει την άρση του casus belli από την Τουρκία. Εκτοτε, άκρα του τάφου σιωπή επ’ αυτού. Και το ίδιο πρόκειται να συμβεί και με τη διακήρυξή του ότι θα πάρει πίσω τα κλεμμένα λεφτά φτωχών και τίμιων παραγωγών.
Δεν έμεινε ίχνος αμφιβολίας ότι η χώρα έγινε αποικία του εαυτού της, με το «λεφτόδεντρο» του Δημόσιου Ταμείου να δίνει εκατομμύρια εκατομμυρίων ευρώ για τις επικοινωνιακές ανάγκες, την αγορά ψήφων και τον χορτασμό των εσωτερικών αποικιοκρατών της που αχόρταγοι πίνουν το αίμα φτωχών και μεσαίων.
*Ομ. καθηγήτρια ΑΠΘ, συγγραφέας
-320x213.jpg)
