Η Ιστορία γράφει περίεργες συμπτώσεις. Μόνο που δεν έχουμε πάντα ανοιχτά τα μάτια της ψυχής μας για να τις βλέπουμε πιο μέσα και το μυαλό καθαρό για να τις κρίνουμε και να τις αξιολογούμε στο διηνεκές. Η Ιστορία, δυστυχώς, δεν τα κατάφερε ακόμα να καταστεί «κτῆμα ἐς ἀεί» και να διδάξει τους ανθρώπους του μέλλοντος πώς να μην επαναλαμβάνουν τα λάθη των ανθρώπων του παρελθόντος, όπως φιλοδόξησε ο Αθηναίος ιστορικός Θουκυδίδης.
Οταν το 1943 φούντωσε το αντάρτικο στην Ελλάδα και πήρε την κατάσταση στα χέρια του ο λαός του ΕΑΜ και της Αριστεράς, το κατεστημένο τρομοκρατήθηκε και τα έδωσε όλα για να συσπειρωθεί και να σώσει τα προνόμιά του. Και σημειώθηκε τότε η πρώτη παραξενιά της Ιστορίας: δημιουργήθηκε ένα αντι-ΕΑΜικό μέτωπο με ηγετικό πυρήνα τη μεγαλοαστική τάξη και εντολοδόχους τους αρχηγούς των αστικών κομμάτων. Και μέσα σ’ εκείνον τον πυρετό φρόντισαν επειγόντως να δημιουργήσουν και τις αναγκαίες εγκληματικές ομάδες απευθύνοντας πρόσκληση στα ακροδεξιά φασιστικά στοιχεία. Προκειμένου το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο να διατηρήσει τη θέση του και να μην αλλάξει τίποτα από την κατάσταση που επικρατούσε πριν τον πόλεμο και το ξεκίνημα της αντίστασης, δεν δίστασε να ρίξει τον ελληνικό λαό στον εμφύλιο σπαραγμό και να ξαναπάει τη χώρα εκεί που τη βρήκε ο πόλεμος.
Το 2015 ο λαός -οργισμένος- «πέταξε» το κατεστημένο στην άκρη και έφερε ξανά στο προσκήνιο την Αριστερά και τον ηγέτη της, Αλέξη Τσίπρα. Μια νέα εποχή χαράζει για το μέλλον της χώρας. Κι ένας άνεμος αισιοδοξίας φυσά στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα και σε όσους έδωσαν μάχες και γνώρισαν διώξεις για το δίκαιο του λαού. Μετά την αρχική του αμηχανία, το κατεστημένο συσπειρώνεται ξανά και σημειώνει τη δεύτερη παραξενιά της Ιστορίας: η πλουτοκρατία της χώρας αγωνιά για τη διατήρηση των συμφερόντων της. Και χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να ξαναγίνει σύντομα ο κυρίαρχος ιδιοκτήτης του εθνικού πλούτου. Και ανασύρει τη μαύρη προπαγάνδα για να τρομοκρατήσει τον λαό και να τον στρέψει κατά της Αριστεράς.
Δημιουργείται τώρα ένα αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Κι αυτό λυσσομανά ξανά κατά της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ. Και τούτο όχι μόνο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση, αλλά και όταν είναι στην αντιπολίτευση. Σκοπός του μετώπου αυτού είναι να συκοφαντήσει με τις διάφορες πληρωμένες και συντεταγμένες ομάδες του έως εσχάτων τον ΣΥΡΙΖΑ και να τον εξαφανίσει παντελώς από την πολιτική ζωή, γιατί γνωρίζει καλά πως μόνο από αυτή την πλευρά προέρχεται ο κίνδυνος της ανατροπής του. Και παρασύρει μαζί του, όπως γίνεται στις περιπτώσεις αυτές, κι ένα μέρος του λαού που πνίγεται μέσα στην αυταπάτη του πως οι σκοποί της πλουτοκρατίας είναι και δικοί του σκοποί και τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας είναι και δικά του συμφέροντα!
Αλλά το τραγικό, το εξωφρενικό και ασύλληπτο είναι ότι σ’ αυτό το μέτωπο δεν συμμετέχουν μόνο οι δυνάμεις του τυπικού κατεστημένου. Συμμετέχουν και δυνάμεις που υποτίθεται πως αντιμάχονται το κατεστημένο και πάλεψαν για την ανατροπή του. Συμμετέχουν και πολιτικά πρόσωπα που προέρχονται απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και αγωνίστηκαν για να ξεπεταχτεί από το ελάχιστο ποσοστό του 3% με 5% και να φτάσει στο 36%.
Σήμερα δεν ξέρω αν η πολεμική που ασκείται στον ΣΥΡΙΖΑ από τα πρώην στελέχη και μέλη του συνιστά μια τραγωδία που αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ ή αφορά αυτούς τους ίδιους ή και ολόκληρη τη χώρα. Αλλά έχω την αίσθηση πως τραγικοί είναι οι άνθρωποι εκείνοι που, αφού εγκατέλειψαν την πολιτική παράταξη που την τίμησαν και τους τίμησε, αντί να σιωπήσουν και να κρίνουν νηφάλια τα πράγματα, στρέφονται στη συνέχεια εναντίον της με τόση χολή που δίνουν την εντύπωση πως δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά η διάλυσή της. Και ανάμεσα σ’ αυτούς είναι αρκετοί οι επώνυμοι εκείνοι που δηλώνουν ευθαρσώς και με αρκετή δόση φιλαρέσκειας πως δεν ανήκουν πλέον σε κανένα κόμμα παρά μόνο στο ένα και μοναδικό: στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά κι εκείνοι που δημιούργησαν άλλα κόμματα -ή μεταπήδησαν σε άλλα- περιορίζουν την επιλογή και τη δράση τους στην άνευ προηγουμένου κακόπιστη κριτική κατά του ΣΥΡΙΖΑ παρά οποιουδήποτε άλλου. Κι είναι βέβαιο απολύτως πως με τον τρόπο τους έχουν παραχωρήσει λευκή επιταγή στο κατεστημένο να κάνει ό,τι θέλει, αφού βρήκε ανέλπιστους συμμάχους στα κόμματα αυτά μιας περίεργης και θολωμένης Αριστεράς.
Γιατί μια θλιβερή ανωριμότητα συνοδεύει μεγάλα τμήματα πολιτών που προτίμησαν να βγουν απ’ το κύριο σώμα της Αριστεράς και να περιπλανηθούν είτε κάτω απ’ τις στέγες άλλων σκόρπιων παρατάξεων είτε στους δρόμους της μοναχικής και απελπισμένης αναζήτησης – ή ακόμα και της παραίτησης. Τώρα ο αντίπαλός τους δεν είναι το κατεστημένο ή τα κόμματα που το υπηρετούν και η πολιτική που ασκούν. Ο αντίπαλός τους είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και το απωθημένο τους είναι να ζήσουν και να πανηγυρίσουν, είτε μαζί με το κατεστημένο και τους εκπροσώπους του, είτε με τους λίγους παραιτημένους, τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.
Μόνο που από τη διάλυση αυτή ο μέγας κερδισμένος θα είναι το κατεστημένο ξανά. Και ο μέγας χαμένος ξανά ο λαός. Κι αυτά τα σημάδια έχουν γίνει ορατά προ πολλού στον ορίζοντα. Ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους όσοι έχουν ακόμα ανοιχτά κι άγρυπνα τα μάτια της ψυχής τους. «Ο καθείς και τα όπλα του».
* Φιλόλογος, συγγραφέας
