Η Λιβύη και η παρακμή της ελληνικής διπλωματίας

1. Η εξωτερική πολιτική της Ν.Δ. χαρακτηρίζεται από την τάση υποταγής απέναντι στους ισχυρούς της Δύσης σε συνδυασμό με μια χαρακτηριστική ανικανότητα και αλαζονική βλακεία. Για πρώτη φορά η χώρα δεν έχει συμμάχους ανάμεσα στους ισχυρούς του πλανήτη και δεν αναπτύσσει συνεργασίες ουσίας στη γειτονιά της. Με την Κίνα κατέστρεψε ό,τι θετικό είχε δημιουργηθεί το 2015-19 ακολουθώντας δογματικά τις αμερικανικές επιλογές. Με τη Ρωσία «είναι σε πόλεμο». Στην Ε.Ε. κατάφερε να αποδοθούν προνομιακές σχέσεις στην Τουρκία στον ζωτικής σημασίας τομέα της άμυνας, ενώ με τις ΗΠΑ ακόμα ψάχνει να βρει τρόπο να έρθει σε επαφή με τον Τραμπ. Με την Αλβανία δεν έχει υπογράψει έξι χρόνια ούτε μία συμφωνία, ενώ εκείνη λειτουργεί όλο και πιο πολύ ως δορυφόρος της Αγκυρας. Με τη Βόρεια Μακεδονία αφήνει να «πεθάνουν» οι υπάρχουσες συμφωνίες προς όφελος της Τουρκίας, ενώ η Βουλγαρία είναι εκτός των κυβερνητικών ραντάρ. Με τη Σερβία η κυβέρνηση της Ν.Δ. είναι ουσιαστικά αποξενωμένη. Η ελληνική διπλωματία βρίσκεται σε πορεία παρακμής και απαξίωσης.

2. Ακόμα χειρότερα, η κυβέρνηση της Ν.Δ. αδυνατεί να αντιληφθεί το πώς λειτουργεί η Τουρκία και νομίζει ότι ως μικρός εταίρος έχει υπογράψει μαζί της κάποιο «Σύμφωνο Αιώνιας Φιλίας». Από γεωπολιτική εξακολουθεί να μη χαμπαριάζει. Η Ν.Δ. δεν κατάλαβε αυτό που εξηγώ εδώ και είκοσι χρόνια, ότι, δηλαδή, η Τουρκία προσπαθεί να περικυκλώσει την Ελλάδα προκειμένου να μπορεί να την πιέζει πολυποίκιλα. Προσπαθεί, δηλαδή, να συγκροτήσει ένα σύστημα «κάβουρα», με την ίδια ως κύριο κορμό και την Αλβανία και, αν μπορέσει, τη Βόρεια Μακεδονία ως την άνω δαγκάνα, έχοντας τη Λιβύη ως την κάτω δαγκάνα του «κάβουρα».

Ολοι, πλέον, γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν πήρε χαμπάρι το πώς η Λιβύη και η Τουρκία ετοίμασαν την παράνομη ΑΟΖ με την οποία παραβίασαν πολλαπλώς το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ιδιαίτερα τα δικαιώματα των νησιών μας σε θαλάσσιες ζώνες. Δεν κατάλαβε ότι η Τουρκία ετοιμάζεται να χρησιμοποιήσει στο διεθνές σκηνικό τη Λιβύη ως εκείνη «την αδύναμη» χώρα που τάχα καταπιέζει η Ελλάδα, εμφανιζόμενη η ίδια ως προστάτης «των μικρών και αδύναμων». Επιπόλαια δρώσα, υπό τον αγαπημένο των μέσων ενημέρωσης και σειράς ολιγαρχών Δένδια, στον οποίο η κοινοβουλευτική Αριστερά πεισματικά αρνήθηκε να κάνει κριτική, απέλασε τον τότε φιλέλληνα Λίβυο πρέσβη ως να έφταιγε εκείνος για την παράνομη ΑΟΖ. Ο οποίος σήμερα «τυγχάνει» να είναι ο πρόεδρος της Λιβύης. Στη συνέχεια, στο πλαίσιο της ίδιας ανοησίας, ο Δένδιας αρνήθηκε να συναντηθεί με την υπουργό Εξωτερικών της Λιβύης όταν προσγειώθηκε στην Τρίπολη. Αρνήθηκε δηλαδή να μιλήσει με την αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ ως νόμιμο εκπρόσωπο της χώρας της, εισάγοντας τουρκικές/τουρκοκυπριακές λογικές στην ελληνική διπλωματική πρακτική.

Η Ελλάδα της Ν.Δ., αντί να έχει διπλωματικές σχέσεις με τη νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης (οι περισσότεροι των υπουργών της είναι ισλαμιστές και κανταφικοί – έχω περάσει πολλές ώρες μαζί τους στη Λιβύη και μάλιστα στο διάστημα του σκληρού εμφυλίου) και να φροντίζει συστηματικά μέσα από ανεπίσημα κανάλια τις σχέσεις της με τον Χαφτάρ, έβαλε για ένα διάστημα όλα τα χαρτιά της στον τελευταίο. Μόνο που ο Χαφτάρ για τους δικούς του λόγους τους «απέλασε». Ετσι η ελληνική διπλωματία έχει μείνει χωρίς ισχυρά χαρτιά στη Λιβύη και επιτρέπει στην Τουρκία να συνεχίσει την οικοδόμηση της «νότιας δαγκάνας» με τη δημιουργία υπό τον έλεγχό της νέων αεροδρομίων και βάσεων στα νότια της χώρας. Ταυτόχρονα δε, έβαλε την Τρίπολη να αμφισβητεί στο κρητικό πέλαγος τα νόμιμα ελληνικά δικαιώματα αμέσως μετά την επίσκεψη του Γεραπετρίτη στην Τρίπολη.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. δείχνει να μην αντιλαμβάνεται τις συνέπειες από τους επιθετικούς τουρκικούς σχεδιασμούς. Αδυνατεί να αντιληφθεί τη θέση της Λιβύης σε αυτούς, όπως και εκείνους για τη Συρία. Πρόσφατα ο κ. Γεραπετρίτης προσπαθούσε δημόσια να πείσει ότι η Τουρκία δεν ελέγχει το καθεστώς της Δαμασκού, το οποίο είναι τάχα φιλικά διατεθειμένο απέναντι στη χώρα μας.

Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε το εξάμβλωμα της παράνομης ΑΟΖ Τουρκίας-Λιβύης υπογράμμισα δημόσια τον δρόμο κατάργησής της που δεν είναι άλλος από το να παραπεμφθεί η υπόθεση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με συνυποσχετικό μεταξύ Αθήνας και Τρίπολης. Ας μην ξεχνάμε ότι η Λιβύη, σε αντίθεση με την Τουρκία, έχει αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ στη βάση του έχει κάνει ήδη δύο συμφωνίες (με Μάλτα και Τυνησία). Θα της ήταν, λοιπόν, εξαιρετικά δύσκολο να μην αποδεχτεί μια ανάλογη διαδικασία με την Ελλάδα. Οι ανοησίες του Δένδια έκλεισαν προσωρινά αυτόν τον δρόμο, που δεν μπορεί όμως να ανοίξει ούτε με τα επικοινωνιακά παιχνίδια του Μητσοτάκη. Τέτοια παιχνίδια για την ΑΟΖ τα είχε ξανακάνει πριν από λίγα χρόνια ο πρωθυπουργός με την Αλβανία και ακόμα την ψάχνουμε.

Τέλος, υπογραμμίζω ότι αν τυχόν η Λιβύη αρνηθεί τον δίκαιο και νόμιμο δρόμο για παραπομπή του θέματος της ΑΟΖ Ελλάδας-Λιβύης στο Διεθνές Δικαστήριο, η Ελλάδα έχει όλες τις δυνατότητες να την αποκλείσει από μέσα και κονδύλια της Ε.Ε., καθώς και να λάβει σειρά μέτρων που θα αυξήσουν το κόστος για εκείνη αν ακολουθώντας την Τουρκία δεν διαπραγματευτεί με την Ελλάδα και δεν συμπράξει μαζί μας.