Είναι εφικτή η συνεργασία του Ισραήλ με τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο και άλλες αραβικές χώρες για τη σταθεροποίηση της Γάζας; Κατ’ αρχάς, το ερώτημα δεν αφορά μόνο τη Γάζα, αλλά συνολικά τη στρατηγική προσέγγιση και συνεργασία Ισραήλ – Σαουδικής Αραβίας που προωθούν οι ΗΠΑ. Σε πιο άμεσο ορίζοντα, το ερώτημα αφορά τη συμμετοχή αραβικών χωρών στην ασφάλεια της Γάζας μετά την αποχώρηση των Ισραηλινών και τη διάλυση της Χαμάς.
Τα όσα συμβαίνουν στη μαρτυρική Γάζα εδώ και δύο σχεδόν χρόνια καθιστούν κάθε σκέψη για σταθεροποίηση εξωπραγματική. Με τα σημερινά δεδομένα, η εμπλοκή αραβικών χωρών στη Γάζα, αντί για σταθεροποίηση, μπορεί να γίνει θρυαλλίδα καθεστωτικής αποσταθεροποίησης στο σύνολο του αραβικού κόσμου.
Προφανώς, αν τα παραπάνω δρομολογηθούν, οι σουνιτικές δυνάμεις της περιοχής θα απαξιωθούν σε όφελος της Τουρκίας και του Ιράν. Το ειρηνευτικό σχέδιο του Τραμπ είναι βέβαιο ότι δεν υπολογίζει τη Χαμάς ως μάχιμη δύναμη, παρά το γεγονός ότι αντέχει τα δύο τελευταία χρόνια έναν σκληρό πόλεμο πόλεων.
Η Γάζα δεν είναι απλά και μόνον μια ανθρωπιστική καταστροφή και τραγωδία. Είναι πριν και πάνω από όλα μια σκληρή αντίσταση σε έναν αντίπαλο με συντριπτική υπεροπλία. Δεν υπάρχουν μέτρα και ημίμετρα ικανά να επιτρέψουν στοχευμένες συνεργασίες ΗΠΑ – Ισραήλ – Σαουδικής Αραβίας χωρίς να έχει δρομολογηθεί δυναμική συνολικής επίλυσης του Παλαιστινιακού στη φόρμουλα των δύο κρατών. Οι τελευταίες διαπραγματεύσεις σε επίπεδο κορυφής έγιναν μεταξύ των Μπαράκ και Αραφάτ παρουσία του Κλίντον.
Από τότε μέχρι και σήμερα, στην Ουάσινγκτον κυριαρχούσε η πεποίθηση ότι της επίλυσης του Μεσανατολικού προηγείται το κύμα αλλαγών και ανατροπών που θα διαμορφώσει τη νέα Μέση Ανατολή. Τούτων λεχθέντων, είναι γεγονός ότι η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία θεωρούν θανάσιμη απειλή για τα καθεστώτα τους τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, από τους κόλπους της οποίας προέρχεται η Χαμάς. Η διαπίστωση αυτή δεν αλλάζει τη σκληρή πραγματικότητα που προειδοποιεί ότι η εμπλοκή στη Γάζα έχει απαγορευτικό πολιτικό κόστος για τις αραβικές χώρες.
