Η αράχνη

Καθόμουν στο τραπεζάκι μου, στο Μουσικό Καφενείο. Οπως συχνά το συνηθίζω, κυνηγώντας τις «φευγαλέες» νοσταλγίες, πίνω τον καφέ μου στο «Ιστορικό Κέντρο», έτσι όπως αυτά τα παλιά εμπορικά σοκάκια ονομάζονται τώρα, γεμάτα κεντράκια, που μοστράρουν και τις επιγραφές των πάλαι ποτέ λαδάδικων, ρακιτζίδικων, χρωματοπωλείων.

Διάβαζα την εφημερίδα, αρχίζοντας όπως πάντα από το πίσω της μέρος, όπου βρίσκω τις προτιμήσεις μου σε όμαιμες πένες. Αυτόν τον ποταμό που κατηφορίζει παρασέρνοντας τα πάντα, χωρίς να βρίσκει τη θάλασσα, εδώ και χρόνια.

Η Μέση Ανατολή, την οποία ο σιωνιστής, υπόδικος Νετανιάχου, χωροφύλακας των οπλικών συμφερόντων, την έχει μετατρέψει σε «ένα πεδίο βολής φτηνό, που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι», για να θυμηθούμε τον Μητροπάνο, τον Αλκαίο, τον Μικρούτσικο. Τώρα πάλι γέμισε ο ουρανός από πυραύλους, που πηγαινοέρχονται σκοτώνοντας, ευτυχώς ακόμα χωρίς να περιέχουν τον πυρηνικό όλεθρο.

Βέβαια ένα ταραχοποιό γκρουπούσκουλο των 7 εκατομμυρίων, το Ισραήλ, τοποθετημένο με λαβίδα ακριβείας ανάμεσα σε εκατομμύρια Αραβες, έχει έτοιμο και το βιβλικό του απόφθεγμα, αν τα βρει σκούρα. «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». Ασχετα αν αυτοί οι «αλλόφυλοι», στον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα, θα ’ναι «άπαντες, δίκαιοι και άδικοι», διαθέτοντες ή μη πυρηνικά λαγούμια για να κρυφτούν.

Αυτά σκεπτόμουν και την είδα. Ηταν ελάχιστη, σαν το κεφάλι μιας καρφίτσας, σχεδόν διαφανής, κιτρινωπή. Μια αράχνη κυκλοφορούσε στο χείλος ενός γυάλινου μικρού μπολ. Ξαφνικά, σαν να περπατούσε σε αόρατο νήμα, πέρασε στο διπλανό κομπολόγι μου και αμέσως μετά, με τον ίδιο εναέριο τρόπο, στο παλιάς κοπής κινητό μου. Σας πληροφορώ ότι έχω μελετήσει από περιέργεια τη μοναδική σε ικανότητες και ευρεσιτεχνίες ζωή αυτών των πλασμάτων, που ζουν παντού γύρω μας.

Αφού περιεργάστηκε το κινητό, κατέβηκε στο απέραντο για το μπόι της πεδίο του μαρμάρινου τραπεζιού. Τότε σκέφτηκα με την άκρη του δακτύλου μου να τη μεταφέρω στον βασιλικό που είχε η γλαστρούλα του τραπεζιού. Και εκεί έμεινα να την παρατηρώ. Αυτή η ελάχιστη κουκκίδα άρχισε να κινείται παντού, σε αόρατες στράτες, ανάμεσα στα φύλλα, δημιουργώντας σε ελάχιστο χρόνο ένα δίκτυο σ’ όλο το φυτό, ίσως προσδοκώντας κάποιο ελάχιστο μυγάκι για γεύμα. Αυτός ο τρόπος που παράγει το μοναδικό σε προσόντα και ανθεκτικότητα νήμα, από δύο αδένες της κοιλιάς (ενώνονται δύο ουσίες πριν βγει), δίνει την τεράστια ποσότητα ενέργειας που καταναλώνει, σε ελάχιστο χρόνο, για τόσες ποσότητες. Ενα μοναδικό κατόρθωμα, από αυτό το ελάχιστο πλάσμα. Αντε να βρεις ανθρώπινη μηχανή με τέτοια απόδοση. Μόνο ίσως τα δίχτυα των πολύπλοκων εταιρειών θανάτου να ανταγωνίζονται αυτό το εξελικτικό θαύμα της φύσης. Εταιρείες ανθρωποειδών, που λυμαίνονται όμως τους πόρους του πλανήτη, εξακοντίζοντας ενεργοβόρα, θανατηφόρα δίχτυα, σε οτιδήποτε κινείται, με την προοπτική της κάποιας λάμψης των αστεριών, που προσπαθούν να φωτίσουν κάποια ελπίδα στον βάρβαρο, κουτσό μας από νόημα κόσμο.

Μα αυτή τη μικρούλα ζωή δεν την έκανα χαλάλι με το μεγαλείο της ελεύθερής της ύπαρξης σε μια ταύτιση με τα γλοιώδη δίχτυα των αυτοκτονικών ανθρωποειδών ενός Αρμαγεδδώνα καταστροφής. Την τοποθέτησα στους επίδοξους αντικαταστάτες του μέγιστου θηρευτή του πλανήτη, του ανθρώπου. Εμείς, το είδος το περιούσιον, το πιο επιτυχημένο στη γρήγορη κατάληψη και συγχρόνως καταστροφή του περίγυρού μας, βαυκαλίζεται πως ο πλανήτης θα «υποφέρει» από την εξαφάνισή μας.

Δυστυχώς για μας, δικαίους και αδίκους, αυτή η μικρή αραχνούλα ίσως να συνεχίσει να υφαίνει τον ιστό της στα αποκαΐδια των κατορθωμάτων μας. Επειτα, ζει εδώ για 300 και βάλε εκατομμύρια χρόνια, και ξέρει πώς. Ο πλανήτης θα συνεχίσει την πορεία του, μαζί με τη Σελήνη του, συζητώντας με το αστέρι του, τον Ηλιο, το ραντεβού του με το δικό του τέλος.

*Πολίτης του Αιγαίου