Εγραφε σε μία από τις επιστολές της η Ρόζα Λούξεμπουργκ: «Στην αστική κοινωνία ο ρόλος της Αριστεράς είναι ο ρόλος του κόμματος αντιπολίτευσης. Σαν κόμμα εξουσίας επιτρέπεται να υψωθεί μόνο πάνω στα ερείπια του αστικού κράτους».
Αυτή η βαθύτατα πολιτική και διαλεκτική θέση της Ρόζας Λούξεμπουργκ αμφισβητήθηκε, παρανοήθηκε και στο τέλος απορρίφθηκε από την Αριστερά σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι μόνο στο πλαίσιο ενός «ιστορικού συμβιβασμού» που έβριθε από μονομερείς παραχωρήσεις στο κεφάλαιο, με αντάλλαγμα κάποια δικαιώματα που και αυτά σιγά σιγά καταργούνται, αλλά και στο όραμα των ηγεσιών της να αναβαθμίσουν τον ρόλο της, όχι ως καταλύτη για την αλλαγή ενός αποτυχημένου συστήματος εξουσίας, αλλά ως ισότιμου εταίρου σε έναν παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο κόσμο, με αποτέλεσμα να αναθεωρήσουν ακόμα και αυτόν τον πυρήνα της κοσμοθεωρίας της, την επαναστατικότητα.
Πράγματι μόνο ως αντιπολίτευση η Αριστερά μπορεί να υποβάλλει ουσιαστικές ερωτήσεις, να αποδομεί το φιλελεύθερο αφήγημα, να αφυπνίζει τη λαϊκή συνείδηση και να εντάσσει στο στρατόπεδό της ανιδιοτελείς αγωνιστές ικανούς να μεταλαμπαδεύσουν τα ιδανικά της είτε στον κοινωνικό είτε στον πνευματικό-ιδεολογικό χώρο. Στην άλλη περίπτωση, η Αριστερά στην εξουσία δηλαδή, αλλά μέσα στο στενό πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας, μοιραία θα ενταχθεί κατ’ αρχάς και θα υποταχθεί στη συνέχεια στο ταξικό κράτος, συμβιβασμένη με τις αντιφάσεις του, τον καιροσκοπισμό και την αναλγησία του με αποτέλεσμα να φορτώνεται τις αμαρτίες του και να γίνεται οιονεί συνεργός του. Στο τέλος, η περίοδος «εξουσίας» της μάς θυμίζει την ιεροτελεστία κάποιων πρωτόγονων κοινωνιών όπου μία φορά το χρόνο, έπαιρναν έναν ζητιάνο ή έναν τρελό, τον έντυναν με τα ρούχα του βασιλιά, τον κάθιζαν στον θρόνο και τον προσκυνούσαν, τον άφηναν να κάνει ό,τι θέλει, ακόμα και να δικάζει· και την επόμενη μέρα τον σκότωναν θυσιάζοντάς τον στον βωμό των θεών τους. Αμφιβάλλει κανείς ότι ζήσαμε αυτό το σκηνικό μακάβριας θυσίας στην Ελλάδα κατά και μετά την περίοδο, όταν κάποιοι έμφορτοι ψευδαισθήσεων και με την ίδια επιπόλαιη αυταρέσκεια που θα είχε και ο ζητιάνος βασιλιάς στον ημερήσιο θρόνο του, αποκάλεσαν «πρώτη φορά Αριστερά»;
Τώρα, ύστερα από αλληλοκατηγορίες και διασπάσεις, η Αριστερά επανήλθε στις κενολογίες περί ενότητας. Οταν οι καιροί ήταν πράγματι ευνοϊκοί αρχικά για παλλαϊκή ενότητα ΕΑΜικού χαρακτήρα και στη συνέχεια σε συθέμελες ανατροπές, κάποιοι «αριστεροί» εκσυγχρονιστές συμμάχησαν με τρόικες και άλλους «θεσμούς», οικονομικούς δολοφόνους και ισχυρογνώμονες Οστρογότθους, κάποιοι γύρισαν την πλάτη στο ιστορικό τους καθήκον με «Περισσό» γινάτι, ο δε ζητιάνος βασιλιάς βρήκε κλειστές τις θύρες των προστατών, αυτές που «δεν είν’ εύκολες… εάν η χρεία τες κουρταλή», συνθηκολόγησε άνευ όρων και «θυσιάστηκε» για να επανέλθει θριαμβευτικά η «κανονικότητα». Και μετά, για την «πρώτη φορά Αριστερά» ήρθαν η χλεύη, η λαϊκή απογοήτευση και το ψεύδισμα ενός άνευρου λόγου διακοσμημένου με φτηνές δικαιολογίες.
Για ποια λοιπόν ενότητα μιλάει και ποιους προσκαλεί η ριζοσπαστική Αριστερά να συμπορευτούν μαζί της; Τους ίδιους που την περιγελούσαν και την υπονόμευαν όσο προσπαθούσε κάτι να κάνει σε μια γονατισμένη χώρα; Εξ όσων καταλαβαίνω, μιλάει για ένα μέτωπο που θα συμπεριλαμβάνει όλα τα κόμματα τα αυτοπροσδιοριζόμενα ως δημοκρατικό τόξο, από το ΠΑΣΟΚ μέχρι αυτά που γεννήθηκαν από τη μήτρα του ΣΥΡΙΖΑ. Και αποκλειστικός σκοπός αυτού του μετώπου θα είναι, λέει, να πέσει ο Μητσοτάκης! Και ας υποθέσουμε ότι πέφτει λοιπόν ο Μητσοτάκης. Κάποιον ίδιο δεν θα βρει το σύστημα ως αντικαταστάτη; Δεν μάθαμε ότι οι λύκοι πάντα τα βρίσκουν μεταξύ τους όταν έρθει η ώρα της μοιρασιάς της λείας; Μιας λείας που για το ξεκοκάλισμά της πάλι θα έχουν στρώσει το τραπέζι, σαν καλοί και πρόθυμοι μπάτλερ, οι ηγεσίες της Αριστεράς;
Αλλωστε ποιος έδωσε στους Ιταλούς τα τρένα; Ποιος άφησε στο απυρόβλητο τους τραπεζίτες παρά τις τεράστιες ευθύνες τους για το κούρσεμα της οικονομίας της χώρας; Ποιος άρχισε τις «φιλίες» με τον αδίστακτο Νετανιάχου; Ποιος χαρακτήρισε αυταπάτη τον φτιαγμένο με θυσίες και αγώνες «δρόμο» της Αριστεράς; Μάλλον ήρθε ο καιρός να θυμηθούμε τον στίχο του Μίκη: «Ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος». Και έγινε τέλειος. Δεν θα έπρεπε λοιπόν τώρα, Αριστερά, να έχεις ήδη ξεκινήσει την προσπάθεια να βρεις ξανά τα ιδανικά, τις πανανθρώπινες αξίες, τις ουτοπίες σου, πες τες και αυταπάτες, που έκαναν όμως τον κόσμο καλύτερο; Δεν είναι καιρός επιτέλους να θυμηθείς; Δεν ήρθε η ώρα «αυτό που ήσουν κάποτε να γίνεις ξανά»;
*Νομικός, συγγραφέας
