Σε περίπτωση τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία, πώς θα επηρεαστούν οι εντάσεις ανάμεσα στη Δύση και στη Ρωσία στη Βαλτική;
Η Ρωσία αυτή τη στιγμή ελέγχει το μεγαλύτερο τμήμα της ακτογραμμής της πρώην Σοβιετικής Ενωσης στη Μαύρη Θάλασσα. Σε πλήρη αντίστιξη βρίσκονται οι προσβάσεις της Ρωσίας στη Βαλτική. Η Ρωσία, μετά την απόσχιση των τριών βαλτικών χωρών το 1991, διαθέτει δύο ανοίγματα προς τη Βαλτική, το πρώτο στην περιφέρεια της Αγίας Πετρούπολης και το δεύτερο στον θύλακα του Καλίνιγκραντ. Μετά την προσχώρηση της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, δίχως υπερβολή, η Βαλτική προβάλλει ως ΝΑΤΟϊκή λίμνη.
Οποιουδήποτε μεγέθους στρατιωτική άσκηση της Ρωσίας ή του ΝΑΤΟ στη φορτωμένη από πολεμικά πλοία περιοχή αγγίζει συνήθως τα όρια του θερμού επεισοδίου. Βέβαια λέγεται ότι αν υπάρξει λύση ως προς τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, αυτή θα είναι στο πλαίσιο των γενικότερων προνοιών και προβλέψεων ότι οποιαδήποτε συμβιβαστική φόρμουλα για την Ουκρανία θα είναι στο πλαίσιο μιας μεγαλύτερης και γενικότερης αντίληψης για την ασφάλεια της Ευρώπης.
Η αφορμή για ανάφλεξη πέραν των θερμών επεισοδίων μεταξύ Ρωσίας και βαλτικών χωρών υπάρχει και είναι σημαντική. Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες των τριών χωρών, οι οποίοι είναι ρωσόφωνοι ή Ρώσοι που ήρθαν να κατοικήσουν στη Βαλτική λίγο πριν από τη διάλυση της Σοβετικής Ενωσης και οι οποίοι δεν έχουν τα δικαιώματα του πολίτη των χωρών της περιοχής αλλά ζουν με άδεια παραμονής.
Ιστορικά η Ρωσία έγινε μεγάλη δύναμη με ευρωπαϊκό προσανατολισμό όταν ο Πέτρος ο Μέγας νίκησε τη Σουηδία στον πόλεμο του Βορρά και κατοχύρωσε την εκτεταμένη πρόσβαση στις ακτές της Βαλτικής. Λίγες δεκαετίες αργότερα, προς το τέλος του 18ου αιώνα, η αυτοκράτειρα Μεγάλη Αικατερίνη τερμάτισε τον έλεγχο της βόρειας ακτογραμμής του Εύξεινου Πόντου από τους συμμάχους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εποίκησε τις επαρχίες αυτές με Ρώσους και η περιοχή πήρε την ονομασία Νέα Ρωσία.
Πριν από τη διέξοδο στη Βαλτική και στον Εύξεινο Πόντο η Ρωσία ήταν μια περίκλειστη χώρα κοντά στα Ουράλια, στο περιθώριο των ευρωπαϊκών συσχετισμών. Αποκοπή και, πολύ περισσότερο, σύγκρουση με κράτη και συμμαχίες που αμφισβήτησαν την κυριαρχία της Ρωσίας στη Βαλτική και τον Εύξεινο Πόντο δημιουργούσαν πάντοτε υπαρξιακά διλήμματα στο αυταρχικό τσαρικό καθεστώς.
Σήμερα η διαφορά της Ρωσίας με τις υπόλοιπες αυτοκρατορίες που διαλύθηκαν τον 20ό αιώνα είναι ότι ο ρωσικός επεκτατισμός είναι χερσαίος, σε αντίθεση με τον αγγλοσαξονικό που είναι θαλάσσιος.
Χωρίς μια συμβιβαστική φόρμουλα για τη Βαλτική, η επόμενη ανάφλεξη στις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση είναι θέμα χρόνου ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, ατύχημα σε αναμονή.
