Γαλλική εξαίρεση

Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, Βρετανία και ΗΠΑ θέλουν ουσιαστικό ρόλο για την Τουρκία στην αμυντική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.). Αντίθετα, η Γαλλία βλέπει τα ζωτικά συμφέροντά της στη Μεσόγειο να απειλούνται από τις ηγεμονικές φιλοδοξίες του Ερντογάν.

Παραδοσιακά, οι ηγεμονικές φιλοδοξίες της Γαλλίας στη Μεσόγειο δυσαρεστούσαν την Ισπανία και την Ιταλία, που διεκδικούσαν περιφερειακό ρόλο. Η ενίσχυση της παρουσίας και του ρόλου της Τουρκίας ενισχύει εκ των πραγμάτων την αμφισβήτηση της περιφερειακής πρωτοκαθεδρίας της Γαλλίας.

Δεν υπάρχει μέτωπο στη Μεσόγειο στο οποίο να μη συγκρούονται η Γαλλία και η Τουρκία. Η Συρία και ο Λίβανος ήταν υπό γαλλική διοίκηση από το 1920 μέχρι το 1943. Εξι μήνες μετά την ανατροπή του Ασαντ από τους τζιχαντιστές συμμάχους της Αγκυρας, η Γαλλία προσπαθεί να ανακτήσει τον ρόλο του προστάτη των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων σε Συρία και Λίβανο, με το Ισραήλ να διεκδικεί τον ίδιο ρόλο.

Η Τουρκία του Ερντογάν διεκδικεί επιρροή σε Αλγερία, Μαρόκο και Τυνησία, πρώην επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια αποικίες της Γαλλίας. Η βαρύνουσα παρουσία της Τουρκίας στη Λιβύη διευκολύνει την επιρροή της στη δυτική Μεσόγειο. Ετσι, η συζήτηση για την τουρκική συνεισφορά στην αμυντική συνεργασία της Ε.Ε. προβάλλει ως αποδοχή των περιφερειακών φιλοδοξιών της από τους «26».

Ειρωνεία της Ιστορίας, καθώς η Γαλλία υπήρξε η πρώτη ευρωπαϊκή δύναμη που συμμάχησε με τον σουλτάνο για να αντιμετωπίσει την περικύκλωσή της από τα κράτη που κυβερνούσε η δυναστεία των Αψβούργων. Με δυο λόγια, η Τουρκία δεν συνάπτει απλώς «ειδική σχέση» με την Ε.Ε., αλλά απειλεί να απαλλοτριώσει την πολιτική της στη Μεσόγειο.