Η δραστηριοποίηση της Βρετανίας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας στην προσπάθεια αναζήτησης τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία μαζί με τις συμφωνίες που συνομολογούνται μεταξύ Λονδίνου και Βρυξελλών εύκολα μπορούν να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι η επανένταξη του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ε.Ε είναι θέμα χρόνου.
Πρόκειται για μια θεώρηση που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, καθώς η δαιμονοποίηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης συντηρεί μια υποθήκη στην πολιτική σταθερότητα της χώρας.
Με δυο λόγια, παρά την απομυθοποίηση του Brexit, τα ποσοστά του Φάρατζ στις δημοσκοπήσεις παραμένουν θηριώδη.
Με τον Εθνικό Συναγερμό της Λεπέν στη Γαλλία και την Εναλλακτική για τη Γερμανία να κατέχουν την πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις, η Βρετανία διαφέρει λόγω εκλογικού συστήματος.
Το σύστημα της μονοεδρικής εκλογικής περιφέρειας σε έναν γύρο δυσκολεύει και έχει μέχρι στιγμής καταστήσει αδύνατη μια μεγάλη ανατροπή, παρόμοια με αυτές που καταγράφονται στη Γαλλία και τη Γερμανία.
Αυτό που προβάλλει ως παράδοξο είναι η παρατεταμένη κυριαρχία μιας απόλυτης παρερμηνείας της ευρωσκεπτικιστικής ψήφου στη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Βρετανία. Οσο θα είναι ανοιχτές οι πληγές που άνοιξαν στην κοινωνία της Βρετανίας η Θάτσερ και η ομάδα της τόσο θα υπάρχουν στα δεξιά του Συντηρητικού Κόμματος λαϊκιστικά μορφώματα που θα προσπαθούν στην εποχή της παγκοσμιοποίησης να προτείνουν ως μαγική λύση τη αναδίπλωση στην εθνική κυριαρχία.
Στη λογική αυτή βασίστηκε το Σκοτικό Εθνικό Κόμμα μέχρι την εκλογική συντριβή του στις τελευταίες εκλογές, καθώς πρότεινε την απόσχιση από τη βαριά κληρονομιά της Σιδηράς Κυρίας. Η ευθύνη είναι στο κυβερνών Εργατικό Κόμμα ως προς τη βούληση και τη δυνατότητά του να γίνουν οι αναγκαίες παρεμβάσεις προς την κατεύθυνση αποκατάστασης της κοινωνικής συνοχής.
Παρά την εκλογική συντριβή των Συντηρητικών, ο χώρος στα δεξιά τους είναι ανοιχτός σε όλους όσοι απογοητεύθηκαν από την ανυπαρξία ατζέντας αποκατάστασης της κοινωνικής συνοχής στο Εργατικό Κόμμα.
