Τι σημαίνει ορατότητα; Γιατί ορατότητα για τα τρανς άτομα; Και τι είδους ορατότητα;
Είναι επιθυμητή, δηλαδή, οποιαδήποτε ορατότητα; Γιατί, υπάρχει και η άποψη, ότι δεν μ’ ενδιαφέρει τί θα λέγεται, αρκεί να λένε σωστά το όνομά μου. Αυτή η ορατότητα είναι επιθυμητή;
Η ορατότητα είναι μία πολύ όμορφη λέξη, μήπως όμως αν δεν της δώσουμε περιεχόμενο, είναι απλά μία λέξη γραμμένη πάνω σε μία κόλλα χαρτιού; Μήπως η πραγματική ορατότητα κρύβεται αλλού;
Ας αναρωτηθούμε, όταν πάμε να εξυπηρετηθούμε, στον δημόσιο τομέα ή σε μία ιδιωτική επιχείρηση, παντού, πόσα τρανς άτομα θα δούμε να εργάζονται εκεί. Όχι όμως μόνο σε κάποιο πόστο εργασίας, αλλά γενικότερα στη καθημερινή μας δραστηριότητα, γενικότερα στη δημόσια σφαίρα.
Ναι, αποτελεί μία πραγματικότητα ότι τα τρανς άτομα είμαστε μία σχετικά μικρή πληθυσμιακή ομάδα. Οκ, αλλά είμαστε τόσο πια αόρατα που δεν μας βλέπουν πουθενά ή σχεδόν πουθενά;
Κάποιοι θα με πουν υπερβολική. Ίσως και να είμαι, αλλά για σκεφτείτε πόσες φορές έχετε δει στα ΜΜΕ να υπάρχει αυτή η ρημάδα η ουσιαστική ορατότητα; Ακόμα και εκεί στις ελάχιστες φορές που τα τρανς πρόσωπα είναι ορατά, αυτό να γίνεται (τις περισσότερες φορές τουλάχιστον) με ένα αρνητικό και στιγματιστικό τρόπο.
Η στοχοποίηση των τρανς συνανθρώπων μας δεν γίνεται όμως μόνο στα ΜΜΕ, αλλά παντού.
Πολύ πρόσφατα μία ομάδα «φεμινιστριών», που κάποιες από αυτές θέλοντας να λύσουν τις εσωκομματικές διαφορές που είχαν με αριστερή παράταξη στην οποία –οι περισσότερες από αυτές- άνηκαν ιδεολογικά, ξεκίνησαν έναν τελείως άδικο και άνισο πόλεμο ιδιαίτερα κατά των τρανς προσώπων. Άρχισαν λοιπόν να μιλούν δημόσια περί «δύο βιολογικών φύλων», ενώ όταν αναφέρονταν σε τρανς πρόσωπα το έκαναν με άκρως κακοποιητικές εκφράσεις όπως «γυναίκες που γίνονται άντρες» (για τους τρανς άντρες), ή μιλώντας για «φουσκωμένα στήθια» (για τις τρανς γυναίκες), αμφισβητώντας την ταυτοτική υπόστασή των τρανς προσώπων από τη μία, ενώ παράλληλα αναπαρήγαγαν κακοποιητικά στερεότυπα.
Τα πράγματα δεν διαφέρουν στον πολιτικό χώρο. Στις μέρες μας ιδικά ο φόβος, ο πανικός και ο τρόμος, προς τα ΛΟΑΤΚΙ+ και ιδιαίτερα προς τα τρανς άτομα, έχουν γίνει άσκηση πολιτικής και η επιβολή τους θεωρείται άκρως αποτελεσματική προς όφελος των πολιτικών προσώπων που τα διασπείρουν. Πολιτικά συστήματα έχουν οικοδομηθεί πάνω σε αυτά, ενώ με κύριους συμμάχους τα ΜΜΕ, επιστρατεύουν τα όπλα του φόβου ή του πανικού.
Πολιτικά πρόσωπα, περισσότερο ή λιγότερο προβεβλημένα, αναφέρονται στα ΛΟΑΤΚΙ+ και ιδιαίτερα στα τρανς πρόσωπα με πάρα πολύ κακοποιητικό λόγο. Κόμματα της ακροδεξιάς πολυκατοικίας και μορφώματα που καθοδηγούνται από θρησκευτικές και παραθρησκευτικές ομάδες, προσπαθούν να κερδίσουν ολοένα και περισσότερο έδαφος στο δημόσιο λόγο. Ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούν να το κάνουν αυτό είναι ένας και είναι γνωστός εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες. Μιλούν δημόσια –εντός και εκτός Κοινοβουλίου- παντού, για ένα Έθνος το οποίο κινδυνεύει, ότι κλονίζεται η προστασία της ελληνικής οικογένειας και ότι χάνεται η πίστη προς τη μία και αληθινή θρησκεία. Καπηλεύονται αξίες προκειμένου να εκνευρίσουν, να τσαντίσουν και να εξαγριώσουν ακόμη περισσότερο τους υποστηρικτές και τους ψηφοφόρους τους.
Και ποιοι είναι αυτοί που «απειλούν» όλα τα παραπάνω; Ποιοι θα μπορούσαν να είναι τα καταλληλότερα εξιλαστήρια θύματα για την πραγμάτωση αυτού του σκοπού; Τα ΛΟΑΤΚΙ+ και ιδιαίτερα τα τρανς άτομα.
Παρουσιάζουν λοιπόν τη διεκδίκηση των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων ως μία επικείμενη καταστροφή των πάντων και ιδιαίτερα της ορθόδοξης ελληνικής οικογένειας και ως υπονόμευση της ελληνικής ορθόδοξης θρησκείας. Γιατί; Γιατί ιδιαίτερα αυτά τα δύο είναι που χτυπάν περισσότερο στο συναίσθημα.
Μιλάνε για τα τρανς άτομα ως κάτι «αφύσικο», κάτι «διαστροφικό» που δεν έχουν «ούτε ιερό, ούτε όσιο» και για μία «woke» ατζέντα – τέρας, που θα κατασπαράξει στο πέρασμα της τα πάντα.
Η διεκδίκηση, η προάσπιση και η προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αρχή της ισότητας, η ισονομία και η ισοπολιτεία, δεν είναι «woke» ατζέντα, ούτε κουλτούρα. Είναι τα στέρεα θεμέλια μίας ελεύθερης, δημοκρατικής κοινωνίας, ενός κράτους δικαίου.
Επομένως, πριν μιλήσουμε λοιπόν για ορατότητα, ας μιλήσουμε για ποιου είδους ορατότητα θέλουμε και διεκδικούμε, και προπάντων ας μιλήσουμε για ίσα δικαιώματα και ελευθερίες, ισότιμη μεταχείριση και ίσες ευκαιρίες. Ας μιλήσουμε για πρόσβαση παντού και προπάντων για ασφάλεια!
*Μέλος Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), Μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ),Special Advisor, Diversity Charter Greece
