Ανατροπή ή τακτικός ελιγμός; Η αιφνιδιαστική απόφαση των Κούρδων της Συρίας να ενταχθούν στις δυνάμεις που συγκροτεί το καθεστώς του Αλ Σάρα στη Δαμασκό συνέπεσε με τη σφαγή των Αλαουιτών από τους ανακυκλωμένους και μη τζιχαντιστές τους οποίους στηρίζει η Αγκυρα. Και συνέβαλε στο να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι οι Κούρδοι της Ροζάβα αποφάσισαν να παραδοθούν άνευ όρων στο νέο καθεστώς.
Σήμερα η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική καθώς επί του πεδίου δεν καταγράφονται αλλαγές στο στάτους κβο.
Το Συριακό Δημοκρατικό Μέτωπο (SDF), σκληρός πυρήνας του οποίου είναι το PYD, συριακό παρακλάδι του ΡΚΚ, και η Πολιτοφυλακή ΥΡG, προφανώς με παρότρυνση των ΗΠΑ υπέγραψαν μια δήλωση προθέσεων χωρίς δεσμευτική προθεσμία υλοποίησής της.
Σιγή ασυρμάτου επικρατεί ως προς την παραμονή ή όχι των 2.000 Αμερικανών ανδρών των Ειδικών Δυνάμεων στη Ροζάβα, αλλά και για την τύχη των στρατοπέδων υπό κουρδικό έλεγχο όπου κρατούνται χιλιάδες τζιχαντιστές.
Ετσι οι ΗΠΑ με τον παραπάνω ελιγμό βγάζουν από την ατζέντα των διμερών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία το κεφάλαιο που αφορά το μέλλον της Βορειοανατολικής Συρίας, δηλαδή της κουρδικής Ροζάβα.
Μέχρι στιγμής οι Κούρδοι μαχητές της ΥΡG δεν έχουν μπει στον κόπο να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα της υποτιθέμενης υποταγής τους στη Δαμασκό με αλλαγή των στολών τους και την έπαρση της σημαίας του νέου καθεστώτος της Συρίας.
Απ’ ό,τι φαίνεται μια σκληρή παρασκηνιακή σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ από τη μια μεριά, και την Τουρκία από την άλλη, διεξάγεται με ζητούμενο τη χειραγώγηση της κυβέρνησης στη Δαμασκό.
Εξυπακούεται ότι όλα αυτά συνδέονται με την εντός του επόμενου μήνα συνάντηση στην αμερικανική πρωτεύουσα του Τραμπ με τον Ερντογάν.
Σιγή ασυρμάτου επικρατεί και σε ό,τι αφορά το μέλλον των δύο στρατιωτικών βάσεων της Ρωσίας στις ακτές της Συρίας στην ανατολική Μεσόγειο.
Η παραμονή της Ρωσίας στη Συρία εξυπηρετεί σήμερα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ, καθώς έτσι καλύπτεται το κενό που δημιουργήθηκε με την εκδίωξη του Ιράν από τη χώρα.
Τα παραπάνω καταγράφουν ένα ανήσυχο κλίμα αναμονής, το οποίο με τα μέχρι στιγμής δεδομένα δεν θεμελιώνει την προσδοκία ότι ο Ερντογάν θα πάρει από τον Τραμπ ως υπεργολάβος τη διαχείριση της σταθεροποίησης του νέου καθεστώτος της Δαμασκού.
