Νέο κόμμα, νέα καθήκοντα, νέο κράτος, νέες υποχρεώσεις…

Η δικαιοσύνη βρίσκεται ανάμεσα στην υπερβολική επιείκεια και την ανθρώπινη σκληρότητα Ντιντερό

Τα ιστορικά σημεία καμπής έχουν εδώ και αιώνες μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να εμφανίζονται συνεχώς και συνεπώς. Eνυπάρχουν σε κάθε τομέα και σηματοδοτούν το πέρασμα από μια συγκεκριμένη «εποχή» σε μια άλλη, με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Έστω και αν κάθε τι που προκύπτει δεν γίνεται να είναι εντελώς άσχετο με οτιδήποτε προηγήθηκε.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, κάθε διαχειριστής καταστάσεων οφείλει να διατηρήσει τα παρελθοντικά στοιχεία που μπορούν να κριθούν αποτελεσματικά και στο μέλλον, μα πάνω από όλα να διακατέχεται από την απαραίτητη σύνεση να ανεχτεί και εκείνα που δεν αλλάζουν σχεδόν με τίποτα.

Δεν επιζητάς την πρόσκρουση που θα σε «τραυματίσει», αλλά τη δημιουργία (και) παράλληλων δρόμων. Το να αποφασίσει ένας πολιτικός ηγέτης, για παράδειγμα, να συγκρουστεί με παθογενείς καταστάσεις μιας κοινωνίας, ενός κράτους, κοκ, δεν σημαίνει πως πρέπει να φορέσει την «πανοπλία» του «εναντίον όλων» και να ξεχυθεί αλλοπαρμένα σε μια «δίχως φρένα» τυφλή πολεμική. Ούτε «δονκιχωτισμοί», ούτε «εθισμός στο κυνήγι χιμαιρών»…

Απτά, λογικά και αναγκαία πράγματα… Εξαλείφεις ή αλλάζεις μορφή σε αυτά που πρέπει -και γίνεται- να αλλάξεις. Την πραγματική εξουσία τη διατηρούν αυτοί που την είχαν πάντα (ο κόσμος του χρήματος και οι διάφοροι πολύμορφοι υπερασπιστές του), εσύ ως κυβέρνηση (άρα ως διαχειριστής της πολιτικής εξουσίας) δρας εκεί που μπορείς, με γνώμονα την αποφυγή παρασιτικών λειτουργιών.

Φαινόμενα καθιερωμένα στον ελλαδικό χώρο των τελευταίων δεκαετιών όπως προνομιακές σχέσεις με τα κέντρα και τα παράκεντρα που λυμαίνονταν το δημόσιο χρήμα, ασυλλόγιστες σπατάλες, εκλεκτισμός στην ανάθεση δουλειών, παρεϊστικές «φράξιες συμφερόντων», επιτηδευμένες παρατυπίες, εσκεμμένα ελεγκτικά λάθη, μίζες, εξαγορές επίορκων συνειδήσεων, μπορούν άραγε να επιτρέψουν τη λειτουργία του (ολοένα και πιο διεκπεραιωτικού) κρατικού μηχανισμού προς όφελος των πολλών;

Φυσικά και όχι. Σε τέτοιες συνθήκες, μόνο κάποιες πρωτοβουλίες μειοψηφιών και οι ευσυνείδητοι αυτοματισμοί -όσων για λόγους που άπτονταν κάποιου προσωπικού αξιακού κώδικα το επεδίωκαν- ήταν σε θέση να προσφέρουν. 

Μια κυβέρνηση που είναι υποχρεωμένη να ασκήσει πολιτική εξουσία δίχως να έχει παραδοσιακά ερείσματα σε σημαντικούς κρατικούς πυλώνες που για χρόνια ήταν προνομιακοί χώροι -με όρους αποκλειστικότητας δε- του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, καλείται να προβεί σε μεγάλες ρήξεις.

Αφού πρώτα καταφέρει να εξασφαλίσει τους κατάλληλους συμμάχους από όποιους ουδέτερους στο σήμερα πειστούν από τις προθέσεις της και αφιερώσουν το επαγγελματικό τους έργο στις γενικές στοχεύσεις που έχουν τεθεί από την κεντρική πολιτική γραμμή.

Υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι; Είναι παρήγορο πως έχουν «σιχαθεί» πάρα πολλοί από τα «πάρτι» που λάμβαναν χώρα στο παρελθόν, έτσι ώστε να είναι εφικτό να βρεθεί ο κατάλληλος αριθμός εκείνος που θα μπορέσει να «παράγει έργο». Αξιοποίηση, λοιπόν, των επιστημονικά καταρτισμένων -αλλά και κατεχόντων ουσιαστικών εμπειριών- ανθρώπων της πραγματικής ζωής, για σκληρές μάχες απέναντι σε παγιωμένα οργανωμένα συμφέροντα, χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες. 

Ταυτόχρονα, όμως, σημαντικό μερίδιο ευθύνης στην απόπειρα αναδημιουργίας οφείλει να έχει και το ίδιο το κόμμα. Και όπως διαβάζουμε, τους επόμενους μήνες θα επιχειρηθεί ουσιαστικά για πρώτη φορά η οικοδόμηση του νέου ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ του διαστήματος Ιανουάριος-Σεπτέμβριος 2015 ήταν μια πρώτη εκδοχή ωρίμανσης του παλιού ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως, πια, απαιτείται πραγματικά ο νέος ΣΥΡΙΖΑ που (θα) απευθύνεται -ως δεξαμενή άντλησης στελεχών πρόθυμων για δουλειά (και όχι απλά για ψήφο)- σε άλλα «target groups», σε άλλες ομάδες ανθρώπων. Νέο κόμμα, νέα καθήκοντα, νέο κράτος, νέες υποχρεώσεις. Αλλά, για αυτά, μπορούμε να επανέλθουμε με ξεχωριστό σημείωμα στο άμεσο μέλλον.