Η αναγέννηση ενός λαού

28 Φλεβάρη 2025! Εκατομμύρια άνθρωποι πλημμύρισαν τις πλατείες των πόλεων της χώρας και όλου του κόσμου. Ακόμα περισσότεροι δάκρυσαν βλέποντας τις λαοθάλασσες από την, χρήσιμη έστω για μια μέρα, τηλεόραση, άλλοι αναγκαστικά από τις δουλειές τους και ένωσαν όλοι μαζί τη φωνή της καρδιάς τους με ένα σύνθημα: «Δεν έχω οξυγόνο». Αυτή η φράση για το παιδί που το ψέλλισε όταν ασφυκτιούσε στο φλεγόμενο βαγόνι σήμαινε «χάνομαι, πεθαίνω». Για όλους εμάς που πνιγόμαστε από την αδικία που υπέστη αυτό και όλα τα άλλα θύματα, είτε νεκρά είτε τραυματισμένα σωματικά ή ψυχικά, σημαίνει «δεν έχω δικαιοσύνη, δεν έχω δημοκρατία, δεν έχω τίποτα». Είμαι μια χώρα που ασφυκτιά εξαιτίας της συγκάλυψης της αλήθειας και της ευτέλειας του συστήματος εξουσίας σε όλες τις βαθμίδες του. Και δεν μιλάω μόνο για τους βαρύτατα αμελείς σταθμάρχες, για τους αρωγούς της πλαστογράφησης των γεγονότων σεκιουριτάδες ή για πολιτικούς μηχανικούς, δικηγόρους και ψυχολόγους ως μέλη μιας επιτροπής διερεύνησης που ενώ δεν έχουν να πουν κάτι καινούργιο για τα θέματα που τους ζητήθηκε να διερευνήσουν (πώς να μπορούν άλλωστε αφού ούτε αναζήτησαν στοιχεία αλλά ούτε τα αναγκαία προσόντα διαθέτουν), που ενώ δεν γνωρίζουν ποια ήταν η «άγνωστη» καύσιμη ύλη που προκάλεσε τη θανατηφόρα πυρόσφαιρα, ξέρουν ότι μόλις πέντε με επτά άνθρωποι κάηκαν από αυτήν. Μιλώ για υπουργούς, ανώτατους δικαστικούς, τον πρωθυπουργό της χώρας, ακόμα και για τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και ρωτάω κι εγώ, όπως και το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του λαού: Τι στα κομμάτια κάνετε όλοι εσείς που μας κυβερνάτε και μας δικάζετε; Ποιος είναι ο ρόλος σας;

Ομως μέσα από αυτό το πράγματι τοξικό περιβάλλον που προκάλεσαν και συντηρούν οι ανωτέρω, βγήκε και ένα θετικό αποτέλεσμα. Η αναγέννηση ενός λαού, που απέδειξε με μεγαλοπρέπεια και εντιμότητα ότι σε αντίθεση με τους κυβερνήτες και τους εξουσιαστές του έχει Μνήμη, Συνείδηση και Ακεραιότητα. Η πραγματική Δικαιοσύνη μίλησε και νίκησε. Και τη νίκη της αυτή δεν θα την επισκιάσουν ούτε η οποιαδήποτε στο μέλλον απόφαση του οποιουδήποτε δικαστηρίου, ούτε η δήθεν μεταμέλεια και η συγγνώμη των ενόχων.

Και μιλώντας για συγγνώμη, πράγματι μπορώ να συγχωρώ, όμως δεν μπορώ και δεν πρέπει να ξεχνώ. Αλλά και η συγχώρεση πρέπει να αποδίδεται σε αυτούς που θέλουν να μοιραστούν τον χώρο με άλλους (εξ ου και συν-χωρώ)· δεν αποδίδεται σε αυτούς που τον χώρο μου τον θεωρούν ιδιοκτησία τους, οπότε το «συγχωρώ» γίνεται «εκχωρώ», παραχωρώ δηλαδή και αυτόν τον ελάχιστο χώρο, το ελάχιστο «οξυγόνο» που μου έχει απομείνει. Η συγχώρεση αποδίδεται στον ειλικρινή και τον έντιμο που τη ζητάει με ειλικρίνεια και εντιμότητα. Αλλιώς, αντί για αίτημα λύτρωσης του ενόχου από τις τύψεις του και γαλήνεμα της κοινωνίας, είναι επίκληση ελαφρυντικών, δεν είναι ειλικρινής μεταμέλεια. Ολα αυτά τα σαρκάζοντα προσωπεία, που τη μία παριστάνουν τους λυπημένους και την άλλη κουνάνε το δάχτυλο επιτιμητικά στους πενθούντες, δεν ζητούν συγχώρεση, δεν μεταμελούνται, δεν αισθάνονται ένοχοι· ζητούν επιβεβαίωση της εξουσίας τους για να έχουν ένα ακόμα τεκμήριο ότι όχι μόνο η «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη, καταπώς δείχνουν τα πράγματα, τους απαλλάσσει, όπως έγινε με τη Νοβάρτις, με τις υποκλοπές, με το ναυάγιο της Πύλου, αλλά και ότι ο ελληνικός λαός, αφού τους ξαναψηφίζει, τους συγχωρεί. Γιατί αν γίνει πάλι αυτό, όπως έγινε και με τα μνημόνια, όταν τους υπαίτιους τους κάναμε σωτήρες, τότε η αναγέννησή μας θα γίνει ακόμα ένα θύμα τους θαμμένο κάτω από τα μπάζα της ευτέλειας των ανθρώπων.

Γι’ αυτό δεν πρέπει να ξεχάσω ως λαός ότι η κυβέρνηση είναι πλέον απονομιμοποιημένη. Ο βαθμός του εγκλήματός της είναι καταγεγραμμένος βαθιά στο συλλογικό ασυνείδητο, ως το μέγιστο κακούργημα που μπορεί να διαπραχθεί. Είναι ο έσχατος βαθμός, ο βαθμός της Ιεροσυλίας, που έχει ήδη χαραχτεί στην Ιστορία του λαού μας ως Αγος και Υβρις, η οποία αν δεν τύχει Καθάρσεως θα οδηγήσει σύσσωμη την κοινότητα αναπόδραστα στη συλλογική Νέμεσιν και Τίσιν. Δεν πρέπει να ξεχάσω ως λαός ότι η Δημοκρατία δεν είναι δικαίωμα, είναι καθήκον του κάθε ενεργού πολίτη. Και στη Δημοκρατία των ενεργών πολιτών δεν χωρούν αχρείοι ιδιώτες.

Και κλείνοντας αυτό το κείμενο αναστοχασμού κι ελπίδας, η ουσιαστική αναγέννησή μας όχι μόνο ως μέλη ενός ενωμένου επιτέλους λαού αλλά και ως πολίτες με διευρυμένα τα συνειδησιακά όρια της έννοιας Δημοκρατία και ιδιαίτερα της έννοιας Δικαιοσύνη, θα γίνει όταν ίδιες ή και μεγαλύτερες λαοθάλασσες θα έχουν ως αίτημα τη δικαίωση και των πνιγμένων της Πύλου, αλλά και των δολοφονημένων, από τριάντα αστυνομικές σφαίρες, φτωχοδιάβολων και όλων των απόκληρων που γι’ αυτούς η δικαιοσύνη μας μονίμως το παίζει τυφλή.

* Νομικός, συγγραφέας