-980x552.jpg)
Θα παραμείνουν ή θα φύγουν οι αμερικανικές δυνάμεις από τη βορειοανατολική Συρία;
Είναι προφανές ότι απάντηση στο ερώτημα δεν θα έχουμε όσο θα κυριαρχεί η ρευστότητα στη σύγκρουση της Ουκρανίας. Η παραμονή ή όχι των αμερικανικών στρατευμάτων στη βορειοανατολική Συρία έχει καθοριστική σημασία για το μέλλον του κουρδικού κινήματος εκτός Τουρκίας.
Ο αποχαιρετισμός στα όπλα και η διάλυση του ΡΚΚ, που αποφάσισε ο Οτζαλάν, εκ των πραγμάτων πιέζουν τους Κούρδους της Συρίας να συμβιβαστούν με τη νέα εξουσία στη Δαμασκό.
Η αποχώρηση των Αμερικανών από τη Συρία θα θέσει και το θέμα της παραμονής των δυνάμεων της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ισραήλ.
Το πρόβλημα του Τραμπ στη Συρία είναι πώς να ισορροπήσει ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία, που έχουν ανταγωνιστικές αν όχι συγκρουσιακές επιδιώξεις στη μετά τον Ασαντ Συρία.
Το Ισραήλ βλέπει ότι η πτώση του Ασαντ τερμάτισε την παρουσία του Ιράν στη Δαμασκό και δεν θα ήθελε με κανέναν τρόπο η Συρία να γίνει έρμαιο των μεσανατολικών φιλοδοξιών του Ερντογάν. Ο Τραμπ το 2018-19 επιχείρησε να αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις από τη Συρία, αναγκάστηκε όμως να υποχωρήσει μετά τη σφοδρή εναντίωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου.
Η Μέση Ανατολή για τον Τραμπ έχει τρία σημεία αναφοράς: το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία, που στον σχεδιασμό του Λευκού Οίκου θα αποτελέσουν μια στρατηγική διμερή συμμαχία, αλλά και την Τουρκία με την οποία ο Τραμπ θέλει μια συνολική εξομάλυνση. Σε αντίθεση με το Ιράν, η γεωγραφική εγγύτητα της Τουρκίας με το Ισραήλ προβάλλει ως μια επιπρόσθετη απειλή.
Το Τελ Αβίβ μετά την εκεχειρία με τη Χεζμπολάχ διεύρυνε την παρουσία του επί συριακού εδάφους σε απόσταση βολής από τη Δαμασκό αλλά και από την περιοχή των Δρούζων. Με δυο λόγια, για το ορατό μέλλον η προσέγγιση ΗΠΑ-Τουρκίας θα οριοθετείται από τη μετωπική αντιπαλότητα του Ερντογάν με τον Νετανιάχου. Μια αντιπαλότητα που ξεπερνά τους δύο ηγέτες, καθώς η πρωτοκαθεδρία στον ισλαμικό κόσμο αποτελεί πλέον δομική συνιστώσα της συνολικής στρατηγικής του ανατολικού μας γείτονα.
Μπορεί ο Ερντογάν να περιοδεύει στην Ινδονησία, τη Μαλαισία και το Πακιστάν, τρία πολυπληθή και ισχυρά μουσουλμανικά κράτη, σε μια επικοινωνιακή φαντασμαγορία που δεν ενοχλεί κανέναν, αλλά στην πρώην οθωμανική Μέση Ανατολή η Αγκυρα είναι στριμωγμένη από δύο παλιές της επαρχίες, το Ισραήλ και τη Σαουδαραβία, συν την Αίγυπτο που ήταν φόρου υποτελής στους Οθωμανούς μέχρι το 1914.
