Οι έξι πληγές των Τεμπών

Κανείς δεν κατηγορεί την κυβέρνηση για εγκληματική πρόθεση. Ο κόσμος την κατηγορεί για τα εξής:

Πρώτον: Λίγες μέρες πριν από το δυστύχημα, εμφανίστηκε στη Βουλή ένας υπουργός αλαζών έναντι της αντιπολίτευσης και απερίσκεπτος έναντι ρητών προειδοποιήσεων για την ασφάλεια των τρένων. Διέψευσε ο υπουργός, αυθωρεί και παραχρήμα, τις προειδοποιήσεις. Η αλαζονεία αυτή καθ’ εαυτή δεν διώκεται στη χώρα μας, διώκεται όμως η παραπληροφόρηση. Το υπό του συγκεκριμένου υπουργού ρηθέν στη Βουλή ότι «διασφαλίζεται η ασφάλεια των σιδηροδρόμων» τι ήταν, αν όχι παραπληροφόρηση; Αντικειμενικά και χωρίς δόλο και πρόθεση.

Δεύτερον: Η σπουδή να μπαζωθεί ο χώρος του δυστυχήματος, κατά παραβίαση του πρωτοκόλλου που προβλέπει αυστηρό αποκλεισμό του σχετικού χώρου. Οι αστυνομικές και ανακριτικές αρχές δέον να φράσσουν τον χώρο για να εργαστούν απρόσκοπτα οι πραγματογνώμονες. Εδώ, σε ένα δυσκίνητο ελληνικό Δημόσιο, βρέθηκαν εντός ολίγων ωρών τα μέσα μεταφοράς και οι χώροι εναπόθεσης των τεκμηρίων, υλικών και σωματικών. Και βρέθηκαν τα τεκμήρια αυτά, ύστερα από μήνες, από τους ίδιους τους συγγενείς σε σκόρπια χωράφια. Από τους συγγενείς και όχι από την πολιτεία! Μέσα στα τεκμήρια αυτά υπήρξαν και μέλη και γενετικό υλικό των θυμάτων. Προσβολή νεκρού, νεκρών. Το ερώτημα που αναφύεται: Γιατί αυτή η πρωτοφανής βιασύνη και ποια η ακριβής διαδρομή αυτής της βεβιασμένης απόφασης αλλοίωσης του χώρου; Εδώ μπορεί να εμφιλοχωρούν ο δόλος και η πρόθεση. Και, πάντως, πανικός και ανευθυνότητα κολάσιμη.

Τρίτον: Ο πρωθυπουργός, τακτικιστής και στρατηγιστής (έναντι μιας ανύπαρκτης τακτικά και στρατηγικά αντιπολίτευσης), δεν κατάλαβε ότι εδώ δεν αρκούσε επιδερμική και επικοινωνιακή διαχείριση. Πήρε δύο χρόνια στον πρωθυπουργό να σκύψει το κεφάλι στους γονείς. Την επομένη, άρχισαν πρωτοκλασάτοι υπουργοί να βάλλουν πάλι κατά της Καρυστιανού, μητέρας που πρωτοστατεί στη διερεύνηση των ευθυνών. Τη μεθεπομένη, κανέναν δεν επανέφερε στην τάξη ο κ. Μητσοτάκης. Προσποιητή θλίψη υπουργών, μέγας ο πόνος για το κόμμα. Εδώ, ενδεχόμενος δόλος και πρόθεση δεν διώκονται, αλλά δεν είναι όλα θέμα τακτικής.

Τέταρτον: Η αντιδεοντολογική σπουδή Μητσοτάκη, να αποφανθεί για την αποκλειστική ευθύνη του ανίκανου σταθμάρχη και κανενός άλλου θεσμικού, ακολουθήθηκε από μια σειρά επίσημων ψεμάτων για τη διαβόητη «717». Σύμβαση που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε η «717», για να αποσοβηθεί το δυστύχημα. Τελευταίο αμυντικό επιχείρημα Αδ. Γεωργιάδη ότι, και η «717» αν είχε ολοκληρωθεί, το δυστύχημα πάλι θα μπορούσε να συμβεί με τέτοιο σταθμάρχη! (Η εν λόγω σύμβαση υπεγράφη τον Σεπτέμβριο του 2014 και είχε προϋπολογισμό 41 εκατ. ευρώ και προθεσμία υλοποίησης δύο ετών. Προέβλεπε την αναβάθμιση του συστήματος σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης στον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Μέχρι την ημέρα του δυστυχήματος, και ενώ είχαν μεσολαβήσει οκτώ παρατάσεις, η ολοκλήρωση του έργου παρέμενε σε εκκρεμότητα.)

Πέμπτον: Η «Εξεταστική Επιτροπή για τη Διερεύνηση του Εγκλήματος των Τεμπών» λειτούργησε μονοκομματικά, όπως βεβαίως αναμενόταν, αφού ο πρόεδρός της, Μαρκόπουλος, με δεδομένη πλειοψηφία, απέρριψε την πρόσκληση ουσιωδών μαρτύρων. Προστάτευσε δε τον απολογούμενο Καραμανλή από κάθε δύσκολη ερώτηση, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να μετατραπεί σε τιμητή της αντιπολίτευσης που τόλμησε και πάλι να αμφισβητήσει έναν Καραμανλή. Οπως τότε, στη Βουλή πριν από το δυστύχημα, και όσο ακόμη υπήρχε χρόνος για να σωθεί ο κόσμος. Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι η εν λόγω εξεταστική δεν ήταν η καλύτερη στιγμή του Κοινοβουλίου. (Και, βεβαίως, όλοι θα ανατριχιάζουν με το ειδεχθές χιούμορ Μαρκόπουλου που, όπως είπε, «η επιτροπή αποδεικνύεται γουρλίδικη, αφού δύο από τα μέλη της έγιναν υπουργοί!»!!!)

Εκτον: Ωρύεται ο Αδ. Γεωργιάδης υπερασπιζόμενος τον Καραμανλή. Μιλάει ο πρώην βουλευτής του ΛΑΟΣ για δημοκρατία. Για τη δημοκρατία που έκρινε και επανεξέλεξε στις Σέρρες τον εν λόγω πολιτικό, όπως λέει. (Ιδια άποψη είχε εκφράσει και ο πρωθυπουργός.) Νόμιμα όλα αυτά, όχι όμως και ηθικά. «Η δημοκρατία είναι ένα πολύ κακό σύστημα, αλλά το καλύτερο που διαθέτουμε!» (Τσόρτσιλ). Δεν θα την εγκαταλείψουμε ποτέ τη δημοκρατία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε κρίσιμες στιγμές δεν έχει κάνει κρίσιμα λάθη. Δημοκρατικά εξελέγησαν ναζί και φασίστες, δημοκρατικά οι Αθηναίοι καταδίκασαν σε θάνατο τον Σωκράτη, δημοκρατικά και το πλήθος διάλεξε τον Βαραββά αντί του Ιησού, κ. Γεωργιάδη. Νόμιμα αλλά και ανήθικα, Πόντιε Πιλάτε!

ΥΓ.: Παρακαλώ, όχι τραγωδία! Δράμα είναι. Και δυστυχία είναι. Στην τραγωδία τα θύματα μετέχουν κατά άμεσο τρόπο στη δράση και φέρουν προσωπική ευθύνη για το φοβερό τέλος τους. Στα Τέμπη είχαμε ανυποψίαστα θύματα. Θύματα αθώα από την αρχή μέχρι το τέλος. Και, από την άλλη, στα Τέμπη είχαμε θύτες υποψιασμένους και ύποπτους, που έπαιξαν τις ζωές μας κορόνα-γράμματα. Κυβέρνησαν ή διόρισαν με το σύνθημα «Πάμε κι όπου βγει!». Σύνθημα που δεν το όρισε κάποια ανεξιχνίαστη μοίρα τούτης της χώρας.