Θα έχουμε να τη θυμόμαστε την εποχή Τασούλα. Οχι ως αυτοτελές κεφάλαιο βεβαίως αλλά ως υποκεφάλαιο του κεφαλαίου Κυριάκος Μητσοτάκης. Εχουν ασχοληθεί άλλες στήλες της εφημερίδας με τις αρετές του και θα ασχοληθούν στο μέλλον, με τα νέα καθήκοντά του, περισσότερο.
Το βέβαιο είναι ότι θα αποτελέσει ισχυρή ασπίδα του πρωθυπουργού απ’ όπου απειληθεί στο μέλλον, δίχτυ προστασίας σε κάθε του ακροβασία. Ο,τι και όπως ενήργησε ως πρόεδρος της Βουλής αποτελούν εγγύηση. Γι’ αυτό και τον επέλεξε. Δεν πρόκειται απλώς για επιβράβευση της εμπιστοσύνης του αλλά για αναβάθμιση και ανάθεση νέων καθηκόντων.
Το θλιβερό είναι ότι η προοδευτική αντιπολίτευση έχει πράξει κάθε τι δυνατό για να τον διευκολύνει στις επιλογές του. Των οποίων το πρώτο και κυριότερο είναι η βάπτιση ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ στην κολυμβήθρα του νεοφιλελευθερισμού. Κι αν μπορούν κάποια εκ των στελεχών τους να ισχυριστούν (που ισχυρίζονται) ότι επρόκειτο για μια άτυχη στιγμή στην πορεία τους, μια εξ ανάγκης τακτική υποχώρησης, δεν δίνουν σημάδια ανάτασης. Δεν αναστοχάζονται έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, δεν ζητούν συγγνώμη από την κοινωνία, δεν κομίζουν κάτι εποικοδομητικό και ελπιδοφόρο στο ταπεινόν άστυ, δεν αναζητούν και πάλι τον δικό τους ιστορικό προορισμό στον πολιτικό ορίζοντα. Σημαία τους, δειλή και άχρωμη, «ο νεοφιλελευθερισμός με ανθρώπινο πρόσωπο».
Μα είναι δυνατόν τέτοια παντιέρα να συγκινήσει την κατατρεγμένη κοινωνία, να οργανωθεί ξεσηκωμός και να τρομάξει την καθεστηκυία ολιγαρχία; Είναι δυνατόν ο πολιτικός αντίπαλος να νιώσει απειλούμενος, να εγκαταλείψει (συντεταγμένα ή ασύνταχτα δεν έχει σημασία) το πεδίο της μάχης και να τρέξει να κρυφτεί σαν κάμπια στο κουκούλι του, μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου, για να εμφανιστεί και πάλι με τη μορφή της πεταλούδας;
Μπροστά στην ελληνική κοινωνία βρίσκονται τα χειρότερα. Με λογική μονάρχη ο Κυρ. Μητσοτάκης συμπεριφέρεται και χειρίζεται τα δημόσια πράγματα χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Εκλογικό νόμο στα μέτρα του φτιάχνει, Βουλή στα μέτρα του σχηματίζει και διαχειρίζεται, Πρόεδρο Δημοκρατίας στα μέτρα του επιβάλλει, Δικαιοσύνη στα μέτρα του κεντάει, εργασιακούς νόμους στα μέτρα του θεσπίζει, όρους οικονομικής ανάπτυξης στα μέτρα του κανονίζει, μέσα ενημέρωσης στα μέτρα του εξασφαλίζει κ.ο.κ. Αυτή είναι η σκληρή υπερσυντηρητική πραγματικότητα στην Ελλάδα.
Το χειρότερο είναι ότι ο πρωθυπουργός επιφυλάσσει και άλλες καινοτομίες, τις οποίες υποσχέθηκε να φέρει με την αναθεώρηση του Συντάγματος, όπως την εξαετή θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας. Να μην απορήσει κανείς αν εισηγηθεί και ορισμένες υπερεξουσίες στον θεσμό, με σκοπό να έχει κάτι να κάνει ο ίδιος, αν έχει αποφασίσει να μετακομίσει κάποια στιγμή στο προεδρικό μέγαρο (πρώην ανάκτορο των Γκλίξμπουργκ). Η πολιτική μοναρχία Μητσοτάκη κάτι μυρίζει…
