Οι μη προσδιορισμένες ροές του Γιώργου Βέλτσου

Στον τόπο αυτό έχουμε ξεχάσει τα «αληθινά ζύγια» μεταξύ των δήθεν ίσων σε ικανότητες. Εχουμε μπει στις οθόνες των κινητών μας, προσποιούμενοι τάχα μου τους «πολίτες», και τελικά δεν μετράμε το μπόι όσων διεκδικούν ψήφο, εξουσία, δόξα, χρήμα.

Ο Βέλτσος, στο τελευταίο του έργο «Υπεσχημένη Μεταπολίτευση» (εκδ. Πλέθρον), γράφει στην εισαγωγή για τον «θεσμικό υπερπροσδιορισμό» (η καμαρίλα των νόμων σε απλά ελληνικά) και για την παρακρατική «ιδιοκτησία των στρατηγικών αποφάσεων».

Μιλάει όμως και για τη δήθεν «επικοινωνιακή γλώσσα» των πολιτικών στα social media που δεν είναι παρά μια «γλώσσα παραγγελμάτων».

Και επειδή δεν θα μπορούσα να κάνω ό,τι κάνει (να «διεκπεραιώνω» με μαεστρία τη γλώσσα και να γίνω Βέλτσος δηλαδή) ας γίνω συγκεκριμένος, όσο μπορώ, παραθέτοντας μόνο ένα από τα κοφτερά του νοήματα, και όχι κάτι από τις βαθιές ερμηνείες του στα μεταπολιτευτικά συμβάντα της χώρας.

Για αυτό που αφορά τα χωράφια των οικονομολόγων λοιπόν λέει «στην περίπτωση υπερπροσδιορισμού από τον μεγάλο πλούτο, η μη προσδιορισμένη ροή του κεφαλαίου συναντά τη μη προσδιορισμένη ροή της εργασίας, σε σύζευξη με τον νεοφιλελευθερισμό».

Αυτή η μείζων απροσδιοριστία παραγωγικών ροών κεφαλαίων και οι συζεύξεις της που τροφοδοτούν υπεραξία απόσπασης από τις μάζες, είναι το αθέατο υπόγειο του μεταπολιτευτικού οικονομικού κυκλώματος.

Ενα παράλληλο οικονομικό σύμπαν τρέχει κάτω από τα επιφαινόμενα θεσμικά ρέοντα της επίσημης χρηματοπιστωτικής αρχιτεκτονικής.

Μια shadow economy συνεχίζει να τροφοδοτείται από τον κακοπληρωμένο μόχθο π.χ. του σερβιτόρου και της καμαριέρας στα ξενοδοχεία.

Αλλά το φθινόπωρο δεν βραβεύεται κανείς εκ των δύο παρά μόνο οι θεσμικοί φορείς για το θαύμα του τουρισμού (ξοδεύοντας π.χ. λεφτά δικά μας για διαφήμιση διεθνώς)…

Ο Βέλτσος λειτουργεί σε αυτό το σημείο του αξιόλογου βιβλίου του ως ανατόμος της νεοελληνικής παρωδίας της οικονομίας: αυτής που πληρώνει τον εργαζόμενο με λιγότερα από χίλια ευρώ, αλλά αυτός κάλλιστα ψωνίζει το ακριβό επώνυμο ρούχο…