Ποιο είναι το πολιτικό πρόβλημα της κοινωνίας μας;

Η πολιτικο-δημοσιογραφική γλώσσα εδώ και χρόνια μιλάει για τον κατακερματισμό των κομμάτων και για την αντίστοιχη πολιτική συνθήκη που ονομάζεται κρίση νομιμοποίησης. Τα «ψέματα έχουν τελειώσει». Η Ελλάδα ως θεσμική πολιτική κοινωνία έχει «δώσει τα ρέστα της». Δεν γνωρίζω πώς και γιατί φτάσαμε στο «σημείο μηδέν» του πολιτικού στοιχείου.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ασκεί την εξουσία του σ’ αυτή την πολιτική κοινωνία ως «ηγεμών». Το Σύνταγμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στη χώρα μας είναι «ένα γλωσσικό παιχνίδι» (Wittgenstein) το οποίο γράφεται και ξαναγράφεται με όρους απόρριψης της επόμενης ρύθμισης.

Το μείζον πολιτικό πρόβλημα στη χώρα μας μπορεί κατά τη θεωρητικο-πολιτική άποψή μου να διατυπωθεί ως εξής: Τα πραγματολογικά σημεία των ερευνών μας (στα Ινστιτούτα στα οποία συμμετέχω) καταλήγουν στα εξής πολιτικο-πρακτικά συμπεράσματα. Πρώτον, το περιώνυμο «άνοιγμα» του Μητσοτάκη προς το Κέντρο επί μία πενταετία (2019-2024) δεν μπορεί να αποδώσει πολιτικούς καρπούς διακυβέρνησης. Ηταν ένα εφήμερο πρόγραμμα που είχε να κάνει με πρόσωπα, π.χ. Χρυσοχοΐδης, Φλωρίδης, Μενδώνη κ.ά. Ο Μητσοτάκης αντέγραψε ένα πολιτικό σχέδιο συνεργασίας που είχε υιοθετήσει ο Ολλανδός πρωθυπουργός Ρούτε επί μία δεκαετία στη χώρα του.

Το δεύτερο σημείο του πολιτικού «γλωσσικού παιχνιδιού» που παίζει ο Μητσοτάκης θα κριθεί τις επόμενες μέρες. Ο «ηγεμών» σηκώνει στους ώμους του την «ίδια την Ελλάδα» ως εθνικο-πολιτική συνθήκη! Ελπίζω να μην κάνει αυτό που έκανε, να ορίσει την Κατερίνα Σακελλαροπούλου και πάλι ως υποψήφια για να την ψηφίσει το Κοινοβούλιο ως εκλεκτορικό σώμα.

Σημειώνω ότι ο «ελληνικός λαός» (σύμφωνα με το Σύνταγμα) δεν θα αντέξει άλλο να τον περιπαίζουν!

Ποιος έδωσε το συνταγματικό δικαίωμα στον πρωθυπουργό της χώρας μας να επιλέγει τον ανώτατο άρχοντα της Ελληνικής Δημοκρατίας σε συνθήκες ηγεμονίας; Η επιλογή της προσωπικότητας, η οποία θα εκλεγεί στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας από το Κοινοβούλιο, δεν μπορεί να αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα του πρωθυπουργού! Η διαδικασία αυτή υπονομεύει το κύρος του θεσμού. Ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν μπορεί να είναι υπόθεση κομματικών ισορροπιών. Ας επινοηθεί μια άλλη συνταγματική διαδικασία, μέσω της οποίας θα κατοχυρώνεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως η «πρώτη αρχή» του πολιτικού κοινοβουλευτικού «γλωσσικού παιχνιδιού» στη χώρα μας.

*Πολιτικός φιλόσοφος