Πίσω από την εικόνα της ανεργίας

Ποιες είναι άραγε οι σωστές συγκρίσεις για την ανεργία; Η κυβέρνηση, συνεχώς τελευταία, μας «κοπανάει» ως «ακαταμάχητο» επιχείρημα υπέρ της οικονομικής της πολιτικής τη μείωση της ανεργίας σε επίπεδα κάτω του 10%.

Ελα μου, ωστόσο, που η προχθεσινή έκθεση του ΟΟΣΑ για την ανεργία στις χώρες του Οργανισμού θέτει εκ των πραγμάτων ένα καίριο ερώτημα: με τι πρέπει πλέον να συγκρίνονται οι οικονομικές επιδόσεις της Ελλάδας; Εξι χρόνια σήμερα από την υπογραφή της συμφωνίας για την «καθαρή έξοδο από τα μνημόνια» του 2018 και την «επιστροφή στην κανονικότητα» και, ενώ μας λένε ότι είμαστε ξανά «μια κανονική χώρα, με ισχυρή οικονομία» (λόγια Μητσοτάκη – Χατζηδάκη), ποιο είναι άραγε το μέτρο σύγκρισης; Τα δεδομένα του 2019 ή τα προ κρίσης δεδομένα;

Nα τρελαίνεσαι τελικά, όταν τα κέρδη του ιδιωτικού τομέα και το ΑΕΠ ξεπέρασαν τα προ κρίσης επίπεδα! Ετσι, η κυβέρνηση επαίρεται για τα αποτελέσματα της δημοσιονομικής της πολιτικής και κυρίως για την παραγωγή πρωτογενών υπερπλεονασμάτων. Ομως πού εντοπίζεται η εκκωφαντική υστέρηση; Σίγουρα στο εισόδημα, στην ανεργία και στους λεγόμενους δείκτες κοινωνικής δυστυχίας: ποσoστό φτώχειας κ.λπ.

Δεκαπέντε κοντά χρόνια χωρίς αύξηση οι συνταξιούχοι, με φαγωμένα τα μισά δικά τους χρήματα μπροστά στη λαίλαπα της πρωτοφανούς ακρίβειας, το ερώτημα που κατατρώει ακατάπαυστα σχεδόν όλους μας είναι: δικαιούνται ή όχι οι Ελληνες πολίτες, εν έτει 2025 που μπαίνει σε λίγο, ένα επίπεδο ζωής που να μην είναι πολύ κατώτερο αυτού πριν από τη μεγάλη κρίση, ναι ή όχι;

Μπορεί οι καφετέριες να είναι γεμάτες (τι ειρωνεία!), αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή με τα σύνορα ολάνοιχτα (πρόσφυγες, μετανάστες, προϊόντα τρίτων χωρών) και την πρωτόγνωρη κλιματική κρίση αλλά και πολέμους στη γειτονιά μας να μας έχουν λιώσει!

Ακούς για μεροκάματα των 60 και 70 ευρώ για λιομάζωμα σε κατεστραμμένους ελαιώνες που δημιουργούν αλυσιδωτά κόστη καταστροφής! (Οικοδόμος να ζητά 100-120 ευρώ!)

Ετσι το μυαλό τρέχει μισό αιώνα πίσω (10ετία 1970) όταν ΚΕΠΕ και ΙΟΒΕ έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για πληθωρισμό κόστους ψυχολογίας και όχι πραγματικό!

Σκληρές αλήθειες όταν αρχίσαμε από ΟΟΣΑ και τελειώνουμε με αυτόν: Ανεργία, 3η από το τέλος η Ελλάδα!

Και βέβαια τα όσα υποστηρίζει η κυβέρνηση, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, «η ελληνική οικονομία υπεραποδίδει, δεν είμαστε το μαύρο πρόβατο», πρώτον δεν είναι αυταπόδεικτα (καλά και ντε έγιναν επειδή το λέει ο ίδιος, οι αριθμοί άλλωστε μια ζωή μαγειρεύονται εν αντιθέσει προς την πραγματικότητα που σερβίρεται ωμή και κάποιες φορές δεν καταπίνεται με τίποτα…) και δεύτερον δεν έχουν ακόμη επιμετρηθεί οι επιδράσεις (θετικές, αρνητικές ή αδιάφορες, οι γνωστές «μπαρούφες»).

Τι μένει μετά από αυτά; Να ζούμε μόνιμα με το να μην επιβαρυνθεί ο προϋπολογισμός, αφού η χώρα με την αποβιομηχάνιση και τον μαρασμό της αγροτιάς δεν παράγει τίποτα πλέον, και τους δανειστές που μας λιώνουν (το ομολογούν και οι ίδιοι), ποιος ξέρει για πόσα χρόνια ακόμα! Εξ ου και η υπερφορολόγηση.

Τέλος, για πολλά χρόνια χωρίς σοβαρά έργα υποδομής και την κλιματική κρίση, τα γερά χέρια και τα άξια μυαλά στα ξένα, η οικονομία στα γερόντια –λιώσιμο και από το δημογραφικό– η Ελλάδα που αργοσβήνει στο αχανές μέλλον…

ΥΓ.: Το δούλεμα! Συγχρόνως ανεργία και υπεραπόδοση!

*Ο Γιάννης Κορδής σπούδασε οικονομικά