Η Δεξιά της Ορλεάνης

Ο συμβολισμός του διορισμού του Μπαϊρού από τον Μακρόν στο αξίωμα του πρωθυπουργού δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρος. Πρόκειται για μια αναδίπλωση εν όψει μιας επερχόμενης μάχης οπισθοφυλακής.

Ο Μακρόν, αφού εξάντλησε ματαίως τις προσπάθειες διεύρυνσης της κοινοβουλευτικής στήριξης της κυβέρνησης με τη συνεργασία ή την ανοχή των Σοσιαλιστών και αφού διαπίστωσε ότι την ίδια απροθυμία δείχνουν η Λεπέν και ο Εθνικός Συναγερμός, διόρισε πρωθυπουργό όχι απλώς έναν κεντρώο, αλλά έναν «μακρονιστή» που προηγήθηκε του Μακρόν κατά είκοσι χρόνια.

Από τα παραπάνω είναι σαφές το πώς θα κινηθεί ο Μακρόν στην προσπάθειά του να εξαντλήσει τη θητεία του, που λήγει την άνοιξη του 2027.

Θα επενδύσει στον φόβο και στην ανασφάλεια που προκαλούν οι προειδοποιήσεις για κρίση δανεισμού της Γαλλίας, με αναφορές στα όσα συνέβησαν στην Ελλάδα το 2010!

Ο Μπαϊρού δεν είναι απλά κεντρώος, για την ακρίβεια είναι ένα κλασικό δείγμα της Δεξιάς της Ορλεάνης, η οποία ήρθε στην εξουσία με την επανάσταση του 1830, γνωστή ευρύτερα και από τους «Αθλίους» του Β. Ουγκό, που αντικατέστησε τον Κάρολο τον 10ο με τον Λουδοβίκο-Φίλιππο, δούκα της Ορλεάνης.

Μειοψηφικό ρεύμα σε σχέση με τη λαϊκή Δεξιά, οι φιλελεύθεροι Ορλεανιστές πέρασαν στην Ιστορία, όταν ο πρωθυπουργός Γκιζό συνέστησε στους εκπροσώπους των συντεχνιών που διαμαρτύρονταν για τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, να πλουτίσουν…

Τα παραπάνω ως προς το ιστορικό βάθος.

Η φιλελεύθερη γαλλική Δεξιά πάντως τραυματίστηκε από τη στήριξη του κατοχικού καθεστώτος Πετέν και μεταπολεμικά εκπροσωπήθηκε από το κεντροδεξιό κόμμα MRP.

Ερχόμενοι στα μεταπολεμικά χρόνια, στα μέσα της δεκαετίας του 1960 ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν ίδρυσε το κόμμα των ανεξάρτητων Ρεπουμπλικάνων, το οποίο συσπείρωσε τους φιλελεύθερους, αλλά ταυτόχρονα συμμετείχε στην κυβέρνηση Ντε Γκολ.

Με την κουλτούρα του κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία που καθιέρωσε ο Λουδοβίκος ο 14ος και ο υπουργός Οικονομικών του Κολμπέρ, όσοι οραματίστηκαν μια φιλελεύθερη Γαλλία έμοιαζαν με τους προτεστάντες της πιο καθολικής χώρας της Ευρώπης.

Αθροιστικά τα παραπάνω νομιμοποιούν τον χαρακτηρισμό του Μπαϊρού ως του ακατάλληλου ανθρώπου στην ακατάλληλη θέση, σε μια εποχή που η απορρύθμιση της οικονομίας, τόσο σε γαλλικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει δημιουργήσει ανάγκη επαναδιατύπωσης της κοινωνικής συνοχής.

Ο Μπαϊρού μετά τον Ιούνιο, όπου ο Μακρόν ανακτά το προνόμιο της προκήρυξης πρόωρων εκλογών, θα θέσει σε όποιον βουλευτή της συμπολίτευσης δεν στηρίξει την κυβέρνηση, το δίλημμα Μακρόν ή Λεπέν.

Οι Μακρόν – Μπαϊρού περιμένουν με αγωνία τις πρόωρες εκλογές του Φεβρουαρίου στη Γερμανία, καθώς σήμερα καλούν τους συμπολίτες τους σε θυσίες υπέρ της ευρωπαϊκής οικοδόμησης και περαιτέρω εμβάθυνσης, την οποία έχει βραχυκυκλώσει το Βερολίνο.

Τούτων λεχθέντων, η κινδυνολογία για την επισφαλή δημοσιονομική κατάσταση της Γαλλίας από μόνη της επιδεινώνει μια δυναμική αποσταθεροποίησης, που αυξάνει συνεχώς μετά τις πρόωρες εκλογές του περασμένου Ιουλίου.

Ο μεγάλος φόβος του Μακρόν είναι να μην υποχρεωθεί κάποια στιγμή σε παραίτηση μετά από ένα ανακτορικό πραξικόπημα, να γνωρίσει δηλαδή την τύχη του Μπάιντεν.