Θα κάνουν ό,τι χρειαστεί;

Με αφορμή προφανώς την πολιτική κρίση στη Γαλλία, η ιστοσελίδα Eurointelligence έθεσε χθες το ερώτημα αν η εγγύηση του Ντράγκι, τον Ιούλιο του 2012, ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για την περιφρούρηση της ευρωζώνης, ισχύει ακόμη και στην περίπτωση απώλειας πρόσβασης στις αγορές από μεγάλα μεγέθη, όπως η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία.

Τότε ο Ντράγκι ενήργησε εν γνώσει της Μέρκελ, που ήθελε την απειλή της διάσωσης για να σταθεροποιηθεί η ευρωζώνη, αλλά όχι την εφαρμογή της, η οποία θα προσέκρουε στις πάγιες κόκκινες γραμμές της ευρωπαϊκής πολιτικής του Βερολίνου.

Αγορές και οίκοι αξιολόγησης γνωρίζουν ότι η αμοιβαιοποίηση των κινδύνων μέσω κοινού δανεισμού έχει απαγορευτικό πολιτικό κόστος όχι μόνον για τη Γερμανία, αλλά συνολικά για τους φειδωλούς του Βορρά.

Ετσι η σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή προβάλλει πλέον ως μονόδρομος για τους μεγάλους του Νότου, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία.

Η Γαλλία, παρά το μέγεθός της, κινδυνεύει να βρεθεί σε παρόμοια θέση με αυτήν στην οποία βρέθηκαν πριν από δεκαπέντε χρόνια οι πιο ευάλωτες χώρες του Νότου της ευρωζώνης. Τότε όμως η Γαλλία είχε συνυπογράψει την πολιτική σκληρής λιτότητας.

Οι Συμπληγάδες Πέτρες της οργής της κοινωνίας και των πιέσεων των αγορών θα επιδεινώσουν την κρίση στη Γαλλία, σε σημείο που η ολοκλήρωση της θητείας Μακρόν το 2027 να προβάλλει ως αδύνατη.

Το καλοκαίρι του 2012 ο Ντράγκι με τρεις μαγικές λέξεις τερμάτισε την πίεση των αγορών που είχαν τρομοκρατηθεί από την απόφαση των Μέρκελ-Σαρκοζί τον Οκτώβριο του 2010 στην Ντοβίλ να υπάρχει συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στις διασώσεις των χωρών οι οποίες χάνουν την πρόσβαση στις αγορές.

Μια ματιά στον χθεσινό γερμανικό Τύπο είναι αποκαλυπτική, καθώς κυριαρχεί η απαξίωση της Γαλλίας για δημοσιονομική ανευθυνότητα, με συμπεράσματα του τύπου «όπως έστρωσες θα κοιμηθείς».

Η Γερμανία εξακολουθεί να είναι άκαμπτη και να επιδεικνύει μια άγνοια κινδύνου.

Τα παραπάνω αθροιστικά είναι η «Τέλεια Καταιγίδα».

Η ανοχή της Λεπέν στην κυβέρνηση μειοψηφίας του Μπαρνιέ κράτησε μόνο τρεις μήνες, καθώς οι ψηφοφόροι της προσλάμβαναν την ανοχή ως στήριξη. Αν προστεθούν στα παραπάνω οι αβεβαιότητες των πολέμων στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, αλλά και η επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, το παγκόσμιο πεδίο μοιάζει να έχει ως αχίλλειο πτέρνα τη Γαλλία.

Η Γαλλία πλέει πλησίστια προς την πιο απρόβλεπτη ως προς την τελική έκβασή της κρίση, που θα επηρεάσει αποφασιστικά τις εξελίξεις σε όλη την Ευρώπη.