Το πολιτικό αδιέξοδο στη Γαλλία δεν έχει προηγούμενο. Ενας πρόεδρος που δεν μπορεί πλέον ούτε να κυβερνήσει με υπερεξουσίες Λουδοβίκου και Βοναπάρτη, αλλά ούτε και να μοιραστεί την εξουσία με την αντιπολίτευση, στην περίπτωση που δεν υπάρχει αυτοδύναμη πλειοψηφία, για να στηρίξει μια νέα συγκατοίκηση.
Στα τέλη του 2024, η 5η Γαλλική Δημοκρατία που επέβαλε ο Ντε Γκολ μετά την επιστροφή του στην εξουσία το 1958 μοιάζει να είναι εξαντλημένη.
Η κρίση που κάποτε αφορούσε τον απροσάρμοστο Νότο της Ε.Ε.-ευρωζώνης έχει γίνει τυφώνας που πλήττει μετωπικά τον πάλαι ποτέ Γαλλογερμανικό Αξονα.
Δεκαέξι και πλέον χρόνια μετά τη χρεοκοπία της Lehman Brothers, η Ε.Ε. αδυνατεί να συνθέσει και να προτείνει έστω ένα αφήγημα και μια ατζέντα ανάπτυξης που θα συμπεριλαμβάνει το σύνολο της κοινωνίας και θα αμβλύνει τις περιφερειακές ανισότητες.
Εκτός απρόοπτου, σήμερα ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Μπαρνιέ θα υποβάλει την παραίτηση της κυβέρνησης μειοψηφίας, για να διοριστεί αμέσως υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι τον Ιούνιο, οπότε ο Μακρόν θα ανακτήσει το προεδρικό προνόμιο της διάλυσης της Βουλής.
Τα βλέμματα της πολιτικής ελίτ της Γαλλίας είναι ήδη στραμμένα προς τη Γερμανία, όπου οι εκλογές της 23ης Φεβρουαρίου θα δείξουν πως η κρίση της ευρωζώνης που ξεκίνησε την άνοιξη του 2010 μπορεί να αναζωπυρωθεί ανά πάσα στιγμή.
Μια κρίση δανεισμού της Γαλλίας που θα έλθει να προστεθεί στην εκλογική εκτόξευση της Εναλλακτικής στη Γερμανία θα είναι μια πρόκληση αποσταθεροποίησης της Γηραιάς Ηπείρου χωρίς προηγούμενο μετά το 1945.
Αν κάτι είχε απομείνει από την αξιοπιστία του δόγματος της αγοράς που αυτορρυθμίζεται, θα εξαερωθεί μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2025.
Η Ε.Ε. και κυρίως η Γαλλία και η Γερμανία χρειάζονται επειγόντως ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο, το οποίο μάλιστα πρέπει να ενσωματώνει τις παγκόσμιες αναταράξεις και προκλήσεις, χωρίς το οποίο δεν μπορούν να παραχθούν οι συναινέσεις που είναι αναγκαίες για την αποτροπή περαιτέρω κοινωνικής και πολιτικής αποσταθεροποίησης.
Ο Μακρόν με την προσωπική πολιτική του ατζέντα έγινε πλέον μέρος του προβλήματος.
Το 2025 είναι πολύ πιθανό να αποτιμηθεί στο μέλλον ως τρομερή χρονιά, όπως αποτιμήθηκαν το 1848 με το ντόμινο επαναστατικών εκρήξεων, το 1968 με την αλυσίδα των αχειραγώγητων πολιτικών και κοινωνικών εξεγέρσεων και τέλος, το 1989 με την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Ο Μακρόν κινδυνεύει ή να εξαναγκαστεί σε παραίτηση ή να κυβερνά με υπηρεσιακές κυβερνήσεις ή ακόμη χειρότερα να περάσει στην Ιστορία ως υπηρεσιακός πρόεδρος.
