Λαϊκισμός Κασσελάκη περί μισθοδοτούμενων στελεχών

Δεν πρωτοτύπησε ο Στέφανος Κασσελάκης σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη. Στο σκουριασμένο οπλοστάσιό του, μετά την πρόταση μετατροπής των τοπικών οργανώσεων του κόμματος σε «λέσχες», πρόσθεσε απαράδεκτους υπαινιγμούς κατά των επαγγελματικών στελεχών. Προφανώς, θέλησε να εκμεταλλευτεί καθυστερημένες αντιλήψεις κάποιων ότι τα εν λόγω στελέχη είναι προνομιούχα έναντι των απλών μελών. Γνωστή κατηγορία, εκπορευόμενη παλαιόθεν από τη Δεξιά στον διαρκή πόλεμό της εναντίον της Αριστεράς.

Θα ‘πρεπε να γνωρίζει ότι η πολιτικά οργανωμένη Αριστερά, ακόμα και εξωκοινοβουλευτικά σχήματά της, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς στελέχη υπερπλήρους απασχόλησης, με πρώτα τα επαγγελματικά. Στελέχη που, κατά κανόνα, δεν έχουν ωράριο εργασίας, συχνά ούτε Σαββατοκύριακα ελεύθερα. Επιπλέον, είναι υποαμειβόμενα.

Υπήρξα και ο ίδιος επαγγελματικό στέλεχος, σήμερα συνταξιούχος του ΙΚΑ, χωρίς να αποβλέπω στη φάση αυτή της ζωής μου σε κομματικά ή άλλα αξιώματα. Εχοντας θητεύσει αφιλοκερδώς και επιτυχώς στο ΚΚΕ πλέον της δεκαετίας, προσκλήθηκα το 1981 από την ηγεσία Φλωράκη να επωμισθώ την κρίσιμη για τους στόχους του κόμματος θέση του γενικού γραμματέα της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη, θέση που απαιτούσε ταξίδια σ’ όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, καθώς και ειδικές γνώσεις. Δέχθηκα τη θέση ως κομματικό καθήκον, υπηρετώντας τη με επιτυχία, όπως αναγνωρίζεται μέχρι σήμερα, από συντρόφους και μη, εντός συνόρων και εκτός. Προηγουμένως, είχα καλά αμειβόμενη θέση σε κυπριακό τουριστικό οργανισμό στο Λονδίνο, την οποία είχα αφήσει προσωρινά για να στρατευτώ.

Δέκα χρόνια, λοιπόν, επαγγελματικό στέλεχος του ΚΚΕ, μέχρι τη μεγάλη διάσπαση του 1991, όταν και ανέλαβα τις διεθνείς σχέσεις του ΣΥΝ, μη αμειβόμενος και εργαζόμενος σε μεταφραστικό γραφείο για ένα διάστημα, μέχρι που η πρόεδρος Μαρία Δαμανάκη μού ζήτησε να αφοσιωθώ πλήρως στο αντικείμενό μου στο κόμμα, «διεθνείς σχέσεις δεν βγαίνουν με ημιαπασχόληση», μου είχε πει. Συνέχισα στον ΣΥΡΙΖΑ, με πικρίες στο μεταξύ, αλλά χωρίς να μετανιώσω για τίποτα.

Τα γράφω όλα αυτά, ξέροντας ότι υπάρχουν πολλές περιπτώσεις σαν τη δική μου, με την αμυδρή ελπίδα ο Στέφανος Κασσελάκης να επανορθώσει ή να μετράει τα λόγια του στο εξής.

Η περισσή ευκολία με την οποία εκφράστηκε ο έκπτωτος πρόεδρος για το θέμα αυτό επιβεβαιώνει την άγνοιά του για το πώς λειτουργεί ένα κόμμα της Αριστεράς, γενικότερα ένα προοδευτικό κόμμα, όπου δεν σπεύδουν να προσληφθούν ελεύθεροι επαγγελματίες με κοινωνικό εκτόπισμα, ούτε νέοι και νέες που φιλοδοξούν να κάνουν πανεπιστημιακή καριέρα.

Αλήθεια, θα δεχόταν ο ίδιος θέση επαγγελματικού στελέχους, αφήνοντας τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες; Θα ζούσε με τον μισθό επαγγελματικού στελέχους; Ας κάνει αυτή την επιλογή, αφού πρόεδρος δεν θα επανεκλεγεί.

*Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.