Αριστερά και πυρηνική απειλή στη Μ. Ανατολή

Ενα από τα διαρκώς αναπεπταμένα λάβαρα της Αριστεράς στην Ελλάδα και διεθνώς οφείλει να είναι το αντιπυρηνικό. Αναρωτιέμαι λοιπόν τι έγιναν πάγιες θέσεις του ευρύτερου χώρου της παράταξης των κομμουνιστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων συμπεριλαμβανομένων υπέρ της μετατροπής της Μ. Ανατολής σε ζώνη ελεύθερη από πυρηνικά και άλλα όπλα μαζικής καταστροφής, που προβλέπουν και αποφάσεις του ΟΗΕ.

Τον ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα και την Κύπρο αυτόν στόχο μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. θυμήθηκε με ανακοίνωση του Γραφείου Ειρήνης του κόμματος, παραμονή της φετινής θλιβερής επετείου του ολοκαυτώματος της Χιροσίμα, τιτλοφορώντας τη σχετική ανακοίνωση «Πυρηνική απειλή πάνω από τη Μ. Ανατολή», σε περίπτωση γενίκευσης της σύγκρουσης Ισραήλ – Χαμάς.

Αλλοτε και το ΚΚΕ υποστήριζε σθεναρά τον στόχο αυτό, ενώ και το ΠΑΣΟΚ με ηγέτη του τον Ανδρέα Παπανδρέου είχε αναλάβει αντιπυρηνικές πρωτοβουλίες με κορυφαία την περίφημη «Πρωτοβουλία των Εξι».

Η παράταξη της Δεξιάς, δυστυχώς θα έλεγα, στερείται αντιπυρηνικών ευαισθησιών, έχοντας δεχτεί στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου την εγκατάσταση πυρηνικών όπλων στην Ελλάδα, ενώ εναντιωνόταν στην ιδέα της αποπυρηνικοποιημένης Βαλκανικής που υποστήριζε από τη δεκαετία του 1950 η Αριστερά της περιοχής καθώς και η Σοβιετική Ενωση.

Υπενθυμίζω ότι «νέο είδος» πυρηνικού πολέμου έζησε ο κόσμος με τη χρήση των βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου στο Ιράκ το 2003 με θύματα και Αμερικανούς στρατιώτες, τους οποίους έπληξε η ραδιενέργεια προκαλώντας το λεγόμενο «σύνδρομο του Κόλπου».

Ο κίνδυνος διασποράς των πυρηνικών όπλων στη Μ. Ανατολή είναι μεγάλος, καθώς ήδη υπάρχει το παράνομο πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ, ενώ και άλλες περιφερειακές δυνάμεις φιλοδοξούν να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα. Παλαιότερα το καθεστώς Σαντάμ είχε χρησιμοποιήσει χημικά όπλα εναντίον των Κούρδων του Ιράκ.

Αποπυρηνικοποιημένες περιοχές με ιστορία πλέον του μισού αιώνα έχουν ήδη καρποφορήσει σε άλλα μέρη της Γης. Πρώτη η Λατινική Αμερική – Καραϊβική κηρύχθηκε «ζώνη ελεύθερη από πυρηνικά όπλα» το 1967, με τη Συνθήκη του Τλατελόλκο, με αποτέλεσμα να αρνηθούν τα πυρηνικά τους σχέδια η Βραζιλία και η Αργεντινή. Ακολούθησε η περιοχή του Νότιου Ειρηνικού το 1985, με τη Συνθήκη της Ραροτόνγκα, με τον Ψυχρό Πόλεμο σε ισχύ.

Ομως είχαμε και μεταψυχροπολεμικά συμφωνίες για δύο νέες αποπυρηνικοποιημένες περιοχές, στη Νοτιοανατολική Ασία με τη Συνθήκη της Μπανγκόκ (1995) και στην Αφρική με τη Συνθήκη της Πελιντάμπα (1996), η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2009. Με άλλα λόγια οι αντιπυρηνικοί αγώνες των λαών, όπως και οι εθνικοαπελευθερωτικοί, φέρνουν αποτελέσματα.

*Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.