Εμού κυβερνώντος γαία πυρί μιχθήτω

Σε κάποιο αδέσποτο απόσπασμα, ένας ανώνυμος τραγικός ποιητής θέλοντας να καταδείξει την αδιαφορία του για την τύχη μετά τον θάνατο όλου του υπόλοιπου κόσμου έγραφε: «Εμού θανόντος γαία πυρί μιχθήτω», που πάει να πει: άμα εγώ πεθάνω δεν πάει να καεί το Σύμπαν. Αυτή η φράση ακόμα και σήμερα υποδηλώνει τον απολύτως αδιάφορο, τον εγωιστή, τον φιλοτομαριστή. Και δεν θα διαφωνούσε κάποιος ότι αυτός είναι ο ορισμός του αδιάφορου.

Βιώνοντας όμως το παρόν της σύγχρονης Ελλάδας, παρατηρώντας τις πράξεις και ακόμα περισσότερο τις παραλείψεις σύσσωμου του ελληνικού κράτους, αρχής γενομένης από την κυβέρνηση και τα παρακολουθήματά της όπως το νομοθετικό σώμα και τη Δικαιοσύνη και καταλήγοντας στη δημόσια διοίκηση (Αστυνομία, Πυροσβεστική, Υγεία, Παιδεία, Αυτοδιοίκηση), διαπιστώνουμε ότι ο αρχαίος αδιάφορος είχε έστω ένα ψήγμα ανθρωπιάς∙ δηλαδή η αδιαφορία του θα εκδηλωνόταν μετά τον θάνατό του, οπότε θύμα της θα είχε κυρίως την υστεροφημία του, η οποία μετά τη συμπαντική καταστροφή θα ήταν ούτως ή άλλως χωρίς νόημα. Οπότε τα λεγόμενά του δείχνουν ότι κάπως πρέπει να νοιαζόταν όσο ζούσε και για τους άλλους.

Εδώ και πολλά χρόνια όμως βλέπουμε μια δυναμοποίηση της έννοιας της αδιαφορίας από πλευράς των κυβερνητών μας σε δύο επίπεδα∙ το ένα επίπεδο είναι η απόλυτη παραμέληση των καθηκόντων τους επί καθημερινής βάσης και το άλλο είναι η μεταφορά των καταστροφικών συνεπειών αυτής της παραμέλησης, από το μεταθανάτιο μέλλον τους, στο παρόν όλων μας. Δεν χρειάζεται να απαριθμήσω τις πάμπολλες περιπτώσεις παραμέλησης καθηκόντων. Ενδεικτικά αναφέρω τα αδικοχαμένα εκτός μονάδων εντατικής θεραπείας θύματα του Covid-19, τις καταστροφές των πλημμυρών, τους δολοφονημένους του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών, τους πνιγμένους ενός πλοίου γεμάτου μετανάστες που κατά κάποιο μαγικό τρόπο αναποδογύρισε, τους καμένους και την αδιανόητη φυσική καταστροφή εξαιτίας πυρκαγιών που ξεκινούν από μια σπίθα και καίνε μέχρι και προάστια. Οπότε όλα αυτά συνηγορούν στο να καταλήξουμε στο συμπέρασμα: «Εμού κυβερνώντος γαία πυρί μιχθήτω».

Αυτό όμως που πρέπει να μας απασχολήσει δεν είναι μόνο η διαπίστωση αυτής της κατ’ αρχήν αμέλειας. Ως πολίτες έχουμε καθήκον να χαρακτηρίσουμε τον βαθμό της υπαιτιότητας όλων αυτών των εγκλημάτων ώστε να αποδοθούν, έστω και στο επίπεδο της συλλογικής αντίληψης της αδικοπραξίας, οι ευθύνες που αναλογούν στους δράστες. Και κάθε έγκλημα έχει μία αιτία, στο προκείμενο την αδιαφορία, ακόμα και αν είναι εξ αμελείας τελούμενο. Οταν δε είναι εκ προθέσεως, απαιτούνται και κίνητρα, ταυτόχρονα και προπαρασκευαστικές πράξεις και εν τέλει γνώση των υπαιτίων ότι οι πράξεις και οι παραλείψεις τους είναι ικανές να προκαλέσουν το ζημιογόνο αποτέλεσμα.

Συνεπώς αν βάλουμε σε σειρά τα γεγονότα που προκάλεσαν όλες αυτές τις καταστροφές και οδήγησαν ένα κράτος στην παραλυσία και την ανικανότητα, θα βρούμε μπροστά μας τη διαφθορά, τον νεποτισμό, τη θεσούλα του υπαλλήλου και τη θεσάρα του κυβερνήτη, την αβάσταχτη μετριότητα της αριστείας, τη διαπλοκή, τις «μεταρρυθμίσεις», τις εκχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας προς όφελος τραπεζών και υπερεθνικών οικονομικών δολοφόνων, την εκνευριστική πλέον αδιαφορία της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης, τον νεοφιλελευθερισμό που επιτρέπει στη (Δ)ΕΗ να αγοράζει με οκτακόσια εκατομμύρια, προερχόμενα από το υστέρημα των Ελλήνων καταναλωτών, εταιρείες στη Ρουμανία και να αφήνει, μαζί με το παράρτημά της (Δ)ΕΔΔΗΕ, τους μετασχηματιστές άπλυτους προκαλώντας πυρκαγιές. Θα μπορούσαμε να γράψουμε σελίδες προπαρασκευαστικών πράξεων για τα εγκλήματα που διαπράττονται, καθημερινά πλέον, σε βάρος του ελληνικού λαού.

Ποιο είναι άραγε το κίνητρο ώστε οι κυβερνήσεις εδώ και πολλά χρόνια να προβαίνουν σε όλες αυτές τις προπαρασκευαστικές πράξεις; Δεν είναι άλλο από το αέναο, το πατροπαράδοτο από εποχής Κωλέττη κίνητρο: το δίπολο Χρήμα και Εξουσία. Αυτό που εμπνέει και ωθεί τους κυβερνώντες να παίρνουν F35 δισεκατομμυρίων αντί για πυροσβεστικά αεροσκάφη, που παραχωρεί ενέργεια, Παιδεία, Υγεία στους ολιγάρχες, αυτό που πλέον δεν παράγει τίποτα, δεν προσφέρει τίποτα και έχει μόνο απαιτήσεις.

Και το μόνο που απομένει για να χαρακτηριστεί η αδιαφορία εγκληματική και δόλια είναι η γνώση. Ομως και ο τελευταίος αγροίκος ξέρει ότι αν αφήσει τα ζώα του, τα φυτά του, την οικογένειά του χωρίς νερό και τροφή, αυτά θα αρρωστήσουν και στο τέλος θα πεθάνουν. Το ίδιο όμως δεν θα έπρεπε να ισχύει και για αυτούς στους οποίους έχουμε εκχωρήσει το μέλλον μας και το μέλλον του φυσικού μας περιβάλλοντος; Βλέποντας όμως παρατημένα δάση, νοσοκομεία και σχολεία, χαλασμένα πυροσβεστικά μέσα, ελλιπές προσωπικό, συγκαλύψεις εγκλημάτων, παρακολουθήσεις πολιτών, εκβιασμούς, δολοπλοκίες, ευτελισμό της δημοκρατίας δεν αποδεικνύεται «αναντίλεκτα» ότι και γνώση του αποτελέσματος και κίνητρο και προπαρασκευαστικές πράξεις του εγκλήματος υπάρχουν; Αυτό που δεν υπάρχει είναι η Δικαιοσύνη.

*Nομικός, συγγραφέας