Το υπουργείο Παιδείας, τα θρησκευτικά και… ο κουρνιαχτός!

Η πίστη πως υπάρχει ένα υπερφυσικό στοιχείο, το οποίο δημιούργησε τον σύμπαντα κόσμο, είναι η βάση όλων των θρησκειών.  Οι τελευταίες αποτελούν ένα εξηγήσιμο πνευματικό στάδιο του ανθρώπινου γένους να ερμηνεύσει τον κόσμο και την ύπαρξή του.

Στην πραγματικότητα, οι θρησκείες αποτελούν μία πρωτόλεια προσπάθεια των έλλογων όντων (ανθρώπων) στον δρόμο προς τη συνολική τους χειραφέτηση να τοποθετηθούν σ’ όσα ήσαν δυσερμήνευτα και ακατανόητα.

Ύστερα ήρθαν οι επιστήμες, οι αρχαίοι Έλληνες με τον πρώτο διαφωτισμό τους και οι ανθρωποκεντρικές θεωρήσεις της αστικής εποχής και διέλυσαν τα σύννεφα της άγνοιας, των προλήψεων και των δεισιδαιμονιών.

Αλλά οι θρησκείες σε πείσμα των επιστημών επέζησαν. Γιατί ο δρόμος από την ανθρώπινη προϊστορία στην ιστορία θα ‘ναι μακρύς και γιατί η αμορφωσιά μοιάζει να περιγελά τη γνώση.

Ύστερα οι θρησκείες ντύθηκαν με τελετουργίες, ναούς, άμφια, θυσίες, βιβλία και θαύματα ώστε ο φτωχός λαός ν’ ασχολείται με το… επέκεινα και τα μεταθανάτια και όχι με την καθημερινή ζωή του.

Ένας ολόκληρος καταπιεστικός κόσμος τρέφει και τρέφεται με δοξασίες, απλοϊκούς μύθους, ερμηνείες του κόσμου σ’ επίπεδο νηπιαγωγείου, ενώ κάθε λογής «σταυροφόροι» και «κορανιοφόροι» προηγούνται των στρατηγών ώστε να μετατρέπουν τους λαούς σ’ εύπλαστη και υποταγμένη μάζα.

Στη χώρα μας -όπου η οικονομική εξάρτηση γέννησε ένα υστερημένο πολιτιστικό πνευματικό εποικοδόμημα- η ανατολική ορθόδοξη εκκλησία χρησιμοποιήθηκε πάμπολλες φορές για να φρενάρει τις προοδευτικές ιδέες και να γίνει σάβανο ενός καθημαγμένου τόπου.

Πρόσφατα στο υπουργείο Παιδείας η νέα πολιτική ηγεσία (Φίλης – Αναγνωστοπούλου) σκέφτηκε πως μπορεί να ανασύρει για λίγο ένα θέμα ώστε να δημιουργήσει κουρνιαχτό. Τα θρησκευτικά στο σχολείο!

Το θαύμα κράτησε λίγες μέρες και ο παλιός Ρηγάς, Ν. Φίλης, εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού κοσμοπολιτισμού, γρήγορα προσκύνησε τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο διότι η εκκλησία είναι κράτος εν κράτει.

Η θέση μας είναι απλή. Η ανεξιθρησκία πρέπει να είναι κεκτημένο.

Ο καθένας, καθεμιά μπορεί να πιστεύει σ’ όποιον θεό ή διάβολο θέλει ή να μην πιστεύει, αλλά αυτή του η στάση είναι ατομική.

Δεν αφορά στην κοινωνία και το (αστικό) κράτος πρέπει να διασφαλίσει την πνευματική ελευθερία σ’ όλους χωρίς διακρίσεις.

Η εκκλησία (ανατολικο-ορθόδοξη) πρέπει να διαχωριστεί πλήρως από το κράτος και τα σχολεία και οι δημόσιες υπηρεσίες ν’ απαλλαγούν από το βραχνά των εικόνων, των κατηχήσεων, των όρκων και των προσευχών.

Ωστόσο διαφωνούμε με τον χρόνο. Διότι είμαστε πολιτικά όντα (με την αριστοτελική και τη σύγχρονη έννοια) και δεν θέλουμε διαχωριστικές γραμμές που να ξεθωριάζουν το σύνορο λαός – ιμπεριαλισμός.

Κοντολογίς θεωρούμε πως ντόπιοι και ξένοι, άντρες και γυναίκες, εργαζόμενοι και άνεργοι, πιστεύοντες και μη, «νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες», πρέπει να ενωθούν σαν ένας άνθρωπος ενάντια στην ξένη ακρίδα, τους ξενομπάτες και τους εγχώριους πρόθυμους, στο μνημόνιο και την εξάρτηση, με δυο λόγια στον ιμπεριαλισμό και τα παράγωγά του.

Σ’ αυτό τον αγώνα έχουν θέση όσοι ανάβουν ένα κεράκι κι όσοι είναι διαλεκτικοί υλιστές. Χωρίς διακρίσεις και χωρίς προαπαιτούμενα.

Δεν μας χρειάζεται ο θεός για να υπερασπίσουμε τη ζωή μας και δεν χρειαζόμαστε μόνο τους άθεους για να κάνουμε απεργία και διαδήλωση. Αυτός ο δρόμος μάς χωράει όλους.

*Εκπαιδευτικός, στέλεχος του Μ-Λ ΚΚΕ