Ολοι παραδέχονται σε διεθνή κλίμακα ότι τα «δημόσια πολιτικά πράγματα» με τον καιρό μεταμορφώνονται σε καταστάσεις οι οποίες είναι ανεξέλεγκτες επειδή τα πολιτικά υποκείμενα δεν διαθέτουν την ισχύ να ακολουθήσουν τους διεθνείς κανόνες. Γράφω αυτή την εισαγωγή επειδή το θεωρητικο-πολιτικό ενδιαφέρον εστιάζεται στο εξής διεθνές πολιτικό ζήτημα που προέκυψε κατά τις συνεδριάσεις της συνόδου του ΝΑΤΟ σε σχέση και αναφορά με τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Τα εμπειρικά δεδομένα είναι γνωστά και δεν θα ήθελα να τα αναδιατυπώσω με λέξεις και προτασιακούς συλλογισμούς. Υπενθυμίζω μόνον ότι ο νυν πρωθυπουργός του εθνικού κράτους με το όνομα Βόρεια Μακεδονία έγινε δεκτός από τον γηραλέο πρόεδρο της Αμερικής και τον αποτυχημένο απερχόμενο διοικητή του ΝΑΤΟ, να μιλήσει εξ ονόματος της Μακεδονίας. Κάπου στο βάθος διακρινόταν ο πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας. Μία ακόμη προσθήκη στα εμπειρικά δεδομένα: ο πρωθυπουργός της Μακεδονίας στην ομιλία του αναφέρθηκε στον «μακεδονικό λαό» και διεκδίκησε τον αυτοπροσδιορισμό αυτού του «πράγματος» (φιλοσοφικά) που σύμφωνα με τη Συμφωνία των Πρεσπών είναι Βόρεια Μακεδονία με την ονομασία Μακεδονία.
Ως πολίτης της Ελληνικής Δημοκρατίας και ως μέλος της ευρύτερης δημοκρατικής ευρωπαϊκής κοινότητας, δεν θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι η Συμφωνία των Πρεσπών θα γινόταν «κουρελόχαρτο» στην πανηγυρική επέτειο των 75 χρόνων από την ίδρυση του ΝΑΤΟ. Για να καταλάβουμε όλοι μας τι ακριβώς συνέβη στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, υπενθυμίζω ότι προϋπόθεση για να ενταχθούν τα «Σκόπια» στο ΝΑΤΟ ήταν να αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικό κράτος με το όνομα Βόρεια Μακεδονία. Ο νυν πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος των Μακεδόνων στο ΝΑΤΟ. Δεν πήγε ταξίδι στην Κίνα ή στην Ινδία για να τον υποδεχθούν εκεί ως Μακεδόνα. Προσήλθε βάσει της Συμφωνίας των Πρεσπών ως πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας και δήλωσε μπροστά στους πρωθυπουργούς, στους αρχηγούς κρατών-μελών του ΝΑΤΟ ότι είναι «Μακεδόνας».
Προσθέτω και διευκρινίζω ότι δεν είμαι υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας (αυτή τη θέση την κατέχει ο Γιώργος Γεραπετρίτης), όπως και δεν εκτελώ χρέη διπλωματικού αξιωματούχου, αλλά ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι η Ελλάδα προσήλθε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ απροετοίμαστη! Οι λογικοί συλλογισμοί όμως μπορούν να μας οδηγήσουν και σε άλλους δρόμους. Ποιοι είναι αυτοί; Οταν επί πέντε χρόνια (2018-2023) η Ελλάδα δεν αναλαμβάνει της πρωτοβουλίες για την πρακτική εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών (όπως π.χ. είναι η ψήφιση των πρωτοκόλλων εφαρμογής στο Κοινοβούλιο), τι θα περίμενε κανείς από το άλλο πολιτικό και εθνικό υποκείμενο, δηλαδή από τη Βόρεια Μακεδονία;
Τονίζω με θεωρητικο-πολιτική καθαρότητα τα εξής: επί πέντε χρόνια οι δύο πλευρές (Ελλάδα και Βόρεια Μακεδονία) οδηγήθηκαν σε πολιτικά αδιέξοδα. Δεν είναι του παρόντος να εξηγήσουμε πού και γιατί οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη δεν υπερασπίστηκαν τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ή μήπως και την υπονόμευσαν; Πάντως η άλλη πλευρά (τα «Σκόπια» –σύμφωνα με τους Ελληνες μακεδονομάχους (!)– ή η Βόρεια Μακεδονία – σύμφωνα με τη Συμφωνία των Πρεσπών) σήκωσε το ψευδώνυμο εθνικό ανάστημά της ως Μακεδονία στη διεθνή συνάντηση του ΝΑΤΟ.
Θέτω το ερώτημα και αυτό είναι το εξής: Η Ελλάδα ύστερα απ’ αυτή την απαξίωση που έζησε μπροστά στον εθνικό αυτοπροσδιορισμό των «Σκοπίων» να μηδενίζουν και να ακυρώνουν τη Συμφωνία των Πρεσπών στη σύνοδο του ΝΑΤΟ υπάρχει; Το ερώτημα αυτό πρέπει να απαντηθεί.
*Πολιτικός φιλόσοφος
