Ησίοδος, Θεογονία. 154 – 222: Η Γέννηση της Αφροδίτης.

Όσα παιδιά γεννήθηκαν απ` την μεγάλη Γαία κι απ` τον γαλάζιο Ουρανό ήταν σκληρά, φοβερά, πανούργα αλλά και πανέξυπνα. Ο πατέρας τους Ουρανός τα μίσησε γιατί φοβήθηκε μην του πάρουν τον θρόνο του Κόσμου. Έτσι μόλις γεννούσε η Γαία ένα παιδί ο Ουρανός το εξαφάνιζε βαθιά στης Γης τα σπλάχνα και φως δεν έβλεπε ποτέ. Ήταν πολύ ικανοποιημένος μ` αυτό το αποτρόπαιο έργο του. Η μητέρα γη αναστέναζε συνεχώς στενοχωρημένη για την κακή τύχη των τέκνων της.

160. Σκέφτηκε τέχνασμα φριχτό  για τον κακό πατέρα. Γέννησε στη στιγμή τη γενιά του λευκού αστραφτερού διαμαντιού και μ` αυτό ακόνισε τεράστιο δρεπάνι να το έχουν όπλο τα τέκνα της. Τους είπε: « Παιδιά μου είστε άτυχα μ` αυτόν τον μαύρο κύρη γι` αυτό ακούστε με καλά και πράξτε όσα λέω. Πρέπει να τιμωρήσουμε την Ύβρη του πατέρα που θέλησε τόσο πολύ εσάς να αδικήσει.». Όλα τα τέκνα σκιάχτηκαν εκτός τον μέγα Κρόνο που είπε στη μητέρα του την Γαία τη σπουδαία:

170. «Μάνα σε μένα ανάθεσε τον κύρη να κτυπήσω. Μάθε, δεν θα τον λυπηθώ, και θα τον εξοντώσω που τόσο αυτός αδίκησε τα ίδια τα παιδιά του.». Η Γη χάρηκε που άκουσε αυτά τα λόγια από τον Κρόνο. Τον έβαλε σε κατάλληλη θέση ενέδρας και τον όπλισε με το κοφτερό δρεπάνι. Του δίδαξε το δόλιο της σχέδιο για την τιμωρία του πατέρα Ουρανού.

Κατέφθασε ο Ουρανός τη Νύχτα για να φέρει. Απλώθηκε ερωτικά σ` όλα της Γης τα μέρη, για να χορτάσει έρωτα το κάθε κύτταρο του. Τη Γαία την πλατύστερνη αγκάλιασε αμέσως. Ο Κρόνος παραφύλαγε στην τρομερή ενέδρα κι αμέσως με τ` αριστερό τον πιάνει από τους όρχεις και σύριζα τους έκοψε με το διαμαντοκόφτη που είχε στο δρεπάνι του εις το δεξί του χέρι.

180. Τα πέταξε πολύ μακριά μα έσταζε το αίμα και οι σταγόνες έπεφταν στη μάνα Γη απάνω. Απ` τις σταλαγματιές αυτές με αίμα και με σπέρμα η Γη γκαστρώθηκε ξανά και γέννησε κοπέλια. Τις Ερινύες γέννησε που δεν υποχωρούνε, γέννησε και τους Γίγαντες μ` αστραφτερά κοντάρια. Και τις Μελίες γέννησε τις ξακουσμένες Νύμφες. Οι όρχεις καταλήξανε στον Πόντο τον μεγάλο και στον αφρό στα κύματα πλανιόντουσαν επάνω. Χρόνο πολύ επέπλεαν μέχρι που ήρθε η ώρα και μέσα εκεί σαρκώθηκε η πιο ωραία κόρη η πολυσέβαστη θεά που λέγεται Αφροδίτη. Στα Κύθηρα πλησίασε και έπειτα στην Κύπρο. Κι όταν στη Γαία πάτησε  ανθίσανε λουλούδια και πρασινάδες κύκλωσαν τα θεϊκά της πόδια. Μες στον αφρό γεννήθηκε γι αυτό και Αφροδίτη. Κυθέρεια την είπανε γιατί σ` αυτήν την νήσο που είναι ιερότατη έφτασε ο αφρός της. Την είπαν Κυπρογέννητη γιατί  οι θεοί θελήσαν  να περπατήσει και να βγει στα άγια χώματα της.

200. Φιλομειδή την είπανε για το μειδίαμα της καθώς η αφρογέννητη πετάχτηκε σαν κρίνο απ` τα αιδοία του πατρός του Ουρανού του θείου. Αμέσως την συνόδευαν ο Ίμερος κι ο Έρος και έτσι αυτή εντάχθηκε εις των θεών το γένος.

Για τον κόσμο που όριζε η Αφροδίτη η Μοίρα μοίρασε μερίδια στους ανθρώπους και στους θεούς: αγκαλιές, χαμόγελα, αγάπη,  τέρψη, στοργή, αβρότητα αλλά και πονηριές, ξεγελάσματα και απάτες.

Ο μέγας Ουρανός κακολογώντας τα παιδιά που έφερε στον κόσμο,  Τιτάνες τα ονόμασε.

Τιτάνες ονόμασε τα παιδιά που έφερε στον κόσμο γιατί με ασέβεια έτειναν τα χέρια τους μόλις γεννήθηκαν για να πράξουν άνομες πράξεις για τις οποίες θα τιμωρηθούν σκληρά στο μέλλον. Η Νύχτα γέννησε τον αποτροπιαστικό, αηδιαστικό, στυγερό Μόρο και τη κατάμαυρη Κήρα. Ακόμα η Νύχτα γέννησε τον Θάνατο, τον Ύπνο και την αδάμαστη γενιά των φοβερών ονείρων. Η Νύχτα ακόμα γέννησε τον Μώμο τον γελοίο, θεό της χλεύης και του σκώμματος, της μαύρης ειρωνείας. Η Νύχτα τον εγέννησε μόνη της, δίχως άντρα.

215. Τις Εσπερίδες γέννησε ακόμα η μαύρη Νύχτα που τάχτηκαν για να φυλούν στ` Ωκεανού την άκρη τα δέντρα με χρυσούς καρπούς. Καρπούς των Εσπερίδων. Τις Κήρες γέννησε μετά και έπειτα τις Μοίρες που είναι πάντα ανίκητες σε όλες τους τις μάχες. Κλωθώ, Λάχεση, Άτροπος ήταν τα ονόματα τους και γράφανε το ριζικό, τη μοίρα και το μέλλον του κάθε άνθρωπου στη γη ορίζανε την τύχη για το καλό και το κακό αυτές αποφασίζαν. 220. Ακόμα και για τους θεούς αυτές δίνανε κρίση και δεν μπορούσε πια κανείς να τις αναχαιτίσει πριν επιβάλουν τρομερή, μεγάλη τιμωρία για όλους όσους έσφαλλαν και αδικοπραγούσαν.

Ησιόδειο Λεξικό.

Στίχος 155. δεινότης, -ητος, ἡ (δεινός),  φοβερότητα, τραχύτητα, αυστηρότητα, σκληρότητα, ακαμψία, φυσική ικανότητα, επιτηδειότητα, ιδιοφυΐα, πανουργία, δεξιότητα. 

155. σφέτερος, -α, -ον, δικός τους, δική τους, δικό τους.

159. στονᾰχέω,  αναστενάζω, γογγύζω, βογκώ.

160.Στεινομένη < στεῖνος,  στενός, στενόχωρος, περιορισμένος χώρος, στενό πέρασμα.

161. πολιά, ἡ (πολιός), το γκρίζο χρώμα των μαλλιών, γίνομαι λευκός, λευκαίνομαι.

169. κεδνός, -ή, -όν, προσεκτικός, επιμελής, φιλόπονος, φρόνιμος, συνετός, επιμελημένος, αγαπητός, περιποιημένος.

171. ἀλεγίζω,  (ἀλέγω), μεριμνώ για κάτι, φροντίζω, προσέχω.

175. καρχᾰρ-όδους, ὁ, ἡ, -ουν, τό, αυτός που έχει κοφτερά δόντια.

183. ῥᾰθάμιγξ[θᾰ], -ιγγος, ἡ,  σταγόνα, ρανίδα.

206. φῐλότης, -ητος, ἡ (φίλος), φιλία, αγάπη, στοργή. Εδώ: Φιλότητα τε μειλιχίην.

206. μειλῐχία, Ιων. -ίη, ἡ, ευγένεια, απαλότητα, αβρότητα.

208. Νεικέω (νεῖκος),  φιλονικώ ή καυγαδίζω με κάποιον· πεισματώδης, ισχυρογνώμων, κακολογώ, λοιδορώ, κατηγορώ, υβρίζω. 

209. Τῐταίνω, ἐτίτηνα, τίτηνα:  τείνω, τανύω, τεντώνω,

Επίθετα θεών και θεϊκών δυνάμεων.

169. μητέρα κεδνήν· Για τη Γαία Μητέρα (Γή). κεδνός, -ή, -όν, προσεκτικός, επιμελής, φιλόπονος, φρόνιμος, συνετός, επιμελημένος, αγαπητός, περιποιημένος.

171. δυσ-ώνῠμος, -ον, αυτός που έχει κακό όνομα, φήμη, δυσοίωνος, ιδίως, αυτός που έχει όνομα που προμηνύει άσχημα γεγονότα. Εδώ για τον Ουρανό.

196. ἀφρο-γενής, -ές (γίγνομαι), αυτός που γεννήθηκε από τον αφρό, λέγεται για την Αφροδίτη,  Ἀφρο-γένεια.

196. ἐυστέφανον Κυθέρειαν. Ομορφοστεφανωμένη από τα Κύθηρα: Για την Αφροδίτη.

199. Κυπρο-γενής, -ές (γίγνομαι), γεννημένος στην Κύπρο, λέγεται για την Αφροδίτη, Κυπρο-γένεια.

200. φῐλομ-μειδής, -ές, φιλο-μειδής (μειδάω), αυτός που αγαπά το χαμόγελο, επίθετο της Αφροδίτης.

208 – 210: πατὴρ Τιτῆνας ἐπίκλησιν καλέεσκε παῖδας νεικείων μέγας Οὐρανός  οὓς τέκεν αὐτός· φάσκε δὲ τιταίνοντας ἀτασθαλίῃ μέγα ῥέξαι
ἔργον. Τιτάνες ονόμασε τα παιδιά που έφερε στον κόσμο γιατί με ασέβεια έτειναν τα χέρια τους μόλις γεννήθηκαν για να πράξουν άνομες πράξεις.

211. στῠγερός, -ά, -όν (στυγέω)·  αυτός που μισείται, που προκαλεί αποτροπιασμό, που τον σιχαίνονται, μισητός, αποκρουστικός, αηδιαστικός, σιχαμερός. Λέγεται εδώ για τον Μόρο.

211. Κῆρα μέλαιναν. Κατάμαυρη Κήρα. Για τις Κήρες. Θεότητες κακές. Δαίμονες του βίαιου θανάτου, κόρες της Νύκτας.

214. Νὺξ ἐρεβεννή, Νύχτα ερεβώδης. Για τη θεά Νύχτα.

217. Κῆρας ἐγείνατο νηλεοποίνους. Νηλεό-ποινος, -ον (ποινή), αυτός που τιμωρεί χωρίς οίκτο, που τιμωρεί χωρίς έλεος, επίθ. των Κηρών, σε Ησίοδο.

1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.

2*. Στον εορτάζοντα αγαπημένο Κωνσταντίνο.