Η συνεχιζόμενη δολοφονική επίθεση του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, όπου ήδη έχουμε 37.000 νεκρούς, εκ των οποίων 16.000 παιδιά, και τη σχεδόν πλήρη ισοπέδωση των υποδομών της, πραγματική γενοκτονία όπως έδειξε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, έχει προκαλέσει όχι μόνο κατακραυγή, αλλά και απορία σε πολλούς καλοπροαίρετους ανθρώπους: Πώς είναι δυνατόν οι Ισραηλινοί να διαπράττουν αυτά τα φρικώδη εγκλήματα; Η απάντηση βρίσκεται στη φύση του σιωνισμού, τη θεμελιακή ιδεολογία του κράτους του Ισραήλ.
Ο ισραηλινός καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, Baruch Kimmerling (1939-2007), όρισε τον σιωνισμό ως κίνημα «μεταναστών-εποίκων», μια υποκατηγορία της αποικιοκρατίας. Η επιτυχία του, κατ’ αυτόν, έγκειται στον επιτυχή συνδυασμό της βρετανικής αποικιοκρατίας και της εποικιστικής δραστηριότητας από τη μία και του Ιουδαϊκού Εθνικιστικού αναβιωτισμού από την άλλη.
Ομως το κύριο χαρακτηριστικό του σιωνιστικού αποικισμού δεν είναι η δημιουργία κερδών, όπως είναι η περίπτωση της κλασικής αποικιοκρατίας, αλλά η δημιουργία ενός εθνικά καθαρού κράτους διά της εκτόπισης του γηγενούς πληθυσμού. Δηλαδή των Παλαιστινίων. Γι’ αυτό η επίσημη ιστοριογραφία του Ισραήλ ισχυρίζεται ότι οι πρώτοι Εβραίοι άποικοι στην περιοχή της ιστορικής Παλαιστίνης βρήκαν μία έρημη περιοχή, χωρίς κατοίκους ουσιαστικά, παρά μόνο λίγους «πρωτόγονους βαρβάρους». Χαρακτηριστικά κάθε αποικισμού είναι η «λογική της εξάλειψης», η οποία διεκπεραιώνεται είτε διά της γενοκτονίας είτε διά του εθνικού ξεκαθαρίσματος είτε διά της σκληρής καταπίεσης και άρνησης κάθε δικαιώματος στους καταπιεζόμενους.
Προηγουμένως, όμως, πρέπει να ενσταλαχτεί στους εποίκους η «λογική της απανθρωποποίησης». Οι γηγενείς δεν είναι τίποτα άλλο από υπάνθρωποι. Η αποστροφή του ακροδεξιού υπουργού Αμυνας, Γκάλαντ, αναφερόμενου στους Παλαιστινίους ως «ανθρωπόμορφα ζώα», δεν είναι ένας χαρακτηρισμός που τον σκέφτηκε αυθαίρετα, αλλά πηγάζει από την ίδια τη φύση του επεκτατικού – σοβινιστικού σιωνισμού. Η επίσημη ιστοριογραφία του σιωνισμού θεωρεί τους Παλαιστινίους «καρκίνο στην καρδιά του έθνους» γι’ αυτό και χαρακτηρίζει κάθε παλαιστινιακή αντίσταση ως τρομοκρατία. Κεντρική πολιτική του σιωνισμού είναι η εκδίωξη των Παλαιστινίων από τις εστίες τους. Το είπε καθαρά ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, Ben-Gurion: «Με την αναγκαστική μεταφορά των Παλαιστινίων θα έχουμε μια μεγάλη περιοχή εγκατάστασής μας. Δεν βλέπω κάτι ανήθικο σ’ αυτό» (Ilan Pappe, «Ten Myths about Israel» 6.52, Verso 1017). Οπως γράφει ο Ισραηλινός συγγραφέας Yitzhak Laor, σιωνισμός σημαίνει αέναη εποικιστική επέκταση. Δεν υπάρχει σιωνισμός χωρίς εποικισμούς (Y. Laor, «The Myths of Liberal Zionism», Verso 2009).
Πράγματι, σήμερα στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ και στη Δυτική Οχθη έχουμε πανσπερμία παράνομων εποικισμών όπου κατοικούν τουλάχιστον 750.000 έποικοι, οι οποίοι τρομοκρατούν και δολοφονούν τους Παλαιστινίους των γύρω περιοχών. Είναι υπαρξιακό θέμα για το Ισραήλ η νομιμοποίηση του σιωνισμού. Γι’ αυτό και η παγκόσμια προπαγάνδα του προσπαθεί να εξισώσει τον αντι-σιωνισμό με τον αντι-σημιτισμό και τους αντι-σιωνιστές ως αντι-σημίτες, δηλαδή ως ρατσιστές.
Ομως, όπως γράφει ο Ισραηλινός καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Exeter U.K., Ilan Pappe, το σιωνιστικό σχέδιο για την Παλαιστίνη όχι μόνο αντιμετωπίζει σημάδια κατάρρευσης, αλλά τα προβλήματα έχουν μεταφερθεί στο ίδιο το Ισραήλ. Οι ενδείξεις αρκετές.
Πρώτη: στην κοινωνία έχουν διαμορφωθεί δύο στρατόπεδα. Το ένα αποκαλούμενο «Κράτος του Ισραήλ», αποτελούμενο από φιλελεύθερους κοσμικούς πολίτες, οι οποίοι επιθυμούν ένα φιλελεύθερο πλουραλιστικό Ισραήλ, με τους Αραβες αποκλεισμένους απ’ αυτό. Το άλλο, αποκαλούμενο «Κράτος της Ιουδαίας», έχει αναπτυχθεί μεταξύ των εποίκων της Δυτικής Οχθης. Απολαμβάνει δημοφιλία και σημαντική επιρροή στον στρατό και στις υπηρεσίες Ασφάλειας. Αυτό το στρατόπεδο επιθυμεί ένα θεοκρατικό Ισραήλ και ει δυνατόν την εκδίωξη όλων των Παλαιστινίων από την ιστορική Παλαιστίνη. Η σύγκρουσή τους είναι σφοδρή και ανοιχτή.
Δεύτερη: τα Δημόσια Οικονομικά μετά την έναρξη του πολέμου είναι σε κατάρρευση παρά την οικονομική βοήθεια των ΗΠΑ. Η οικονομία θα καταρρεύσει αν ανοίξει πολεμικό μέτωπο με τη Χεζμπολάχ.
Τρίτη: η αυξανόμενη διεθνής απομόνωση. Η ανοιχτή εχθρική στάση του έναντι του ΟΗΕ, οι καταδικαστικές αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης και του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, οι διεθνείς λαϊκές διαμαρτυρίες, οι οποίες στρέφουν εναντίον του Ισραήλ και κυβερνήσεις.
Τέταρτη: η αλλαγή στάσης της εβραϊκής νεολαίας σε όλο τον κόσμο. Η άρνησή της να συντάσσεται με το Ισραήλ και τον σιωνισμό και η υποστήριξή της στο Παλαιστινιακό κίνημα ειδικότερα στις ΗΠΑ.
Πέμπτη: η αδυναμία του ισραηλινού στρατού να επικρατήσει της Χαμάς, όπως ανοιχτά παραδέχτηκε ο εκπρόσωπός του. Θα οδηγηθεί σε κατάρρευση αν ανοίξει μέτωπο με τη Χεζμπολάχ.
Εκτη: η ανανεωτική δυναμική της νέας παλαιστινιακής γενιάς. Είναι πιο ενωμένη και καθαρή όσον αφορά την παλαιστινιακή υπόθεση απ’ ό,τι η παραδοσιακή παλαιστινιακή ηγεσία. Επιθυμούν μια δημοκρατική Παλαιστίνη. Η επίδρασή της είναι μεγάλη δεδομένου ότι αποτελεί σχεδόν το 70% του πληθυσμού των Παλαιστινίων (Ilan Pappe, The Collapse of Zionism, N.L. Review June 2024).
Εχει ανοιχτεί μεγάλο εύρος συζητήσεων εντός και εκτός Ισραήλ. Το τελευταίο βρίσκεται σε αδιέξοδο, το ίδιο και οι ΗΠΑ, το ίδιο και οι αραβικές δικτατορίες και μοναρχίες, το ίδιο και η αραχνιασμένη Παλαιστινιακή Αρχή. Τα γεγονότα και ο λαϊκός παράγοντας έχουν τον πρώτο λόγο.
