ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

H διάσημη φράση-δόγμα ΤΙΝΑ (Δεν Υπάρχει Εναλλακτική – Τhere Is No Alternative) ανήκει στον ιδεολογικό γκουρού και υπεύθυνο πολιτικού σχεδιασμού των Συντηρητικών Νόρμαν Τέμπιτ, την εποχή της Θάτσερ.

Ο Μακρόν πάει πιο μακριά, καθώς λέει χωρίς περιστροφές ότι οι πολιτικές δυνάμεις που δεν δέχονται την ΤΙΝΑ οδηγούν τη Γαλλία σε εμφύλιο πόλεμο.

Αργά αλλά σταθερά, τις τελευταίες δεκαετίες η Ευρώπη θυμίζει ολοένα και περισσότερο την Ανατολική Ευρώπη μετά το 1945, κάποιες χώρες της οποίας διατήρησαν τον πολυκομματισμό στο πλαίσιο ενός μετώπου υπό την ηγεσία του Κ.Κ.

Οταν η αμφισβήτηση της ΤΙΝΑ ταυτίζεται με υποκίνηση εμφυλίου πολέμου, τότε τίθεται σε αμφισβήτηση η δημοκρατική εναλλαγή στην εξουσία.

Πρόκειται για μια αυταρχική επιλογή που δεν παραπέμπει μόνο στην Ανατολική Ευρώπη μετά το 1945, αλλά και στην Τουρκία μετά το πραξικόπημα του Εβρέν το φθινόπωρο του 1980.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, όποια θέματα άπτονταν της ασφάλειας της χώρας εντός ή εκτός συνόρων δεν ανήκαν στη δικαιοδοσία της κυβέρνησης, αλλά ανήκαν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του πανίσχυρου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας στο οποίο πλειοψηφούσαν οι στρατιωτικοί και λειτουργούσε ως υπερκυβέρνηση και παρακυβέρνηση.

Οσοι ψηφίζουν τη Λεπέν δεν ασχολούνται με το κατά πόσον η Ακροδεξιά έχει εναλλακτική πρόταση διαχείρισης, καθώς στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν εγκρίνουν, αλλά αποδοκιμάζουν.

Η κρίση στην ευρωζώνη υπήρξε καταλυτική, καθώς ο ευρωπαϊκός Νότος, της Γαλλίας συμπεριλαμβανομένης, συμπιέστηκε σε πρωτοφανή βαθμό στα όρια αντοχής της κοινωνικής και πολιτικής συνοχής.

Ο Σαρκοζί προσδέθηκε στη Μέρκελ υπό τον φόβο μιας επίθεσης των αγορών και έτσι άνοιξε τον δρόμο στον Ολάντ που υποσχόταν πολιτικές αναθέρμανσης της ζήτησης.

Στα μέσα του 2016 ο Ολάντ είχε τελειώσει πολιτικά, καθώς οι δημοσκοπήσεις προέβλεπαν ότι δεν θα εκλεγόταν από το Σοσιαλιστικό Κόμμα υποψήφιος για δεύτερη πενταετή θητεία!

Τότε ο Ολάντ έθεσε σε εφαρμογή ένα σχέδιο Β’, που δεν ήταν άλλο από την υπερκομματική υποψηφιότητα Μακρόν που θα μπορούσε να εμποδίσει την εκλογή της Λεπέν.

Σαρκοζί, Ολάντ και Μακρόν είναι στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινής γνώμης κυνικά πρόσωπα μιας κυβερνητικής γραμμής πλεύσης που παραμένει σταθερά η ίδια.

Δεν πρόκειται απλά για δυσαρέσκεια, αλλά για ενόρμηση καταστροφής ενός πολιτικού συστήματος που με τη συμπεριφορά του έχει αυτοαπαξιωθεί.