Εναλλακτική κυβερνητική πρόταση με εσω-παραταξιακές εκλογές

Στις ευρωεκλογές ηττήθηκε η Ν.Δ. Αποτέλεσμα της έπαρσης, της ταξικής ατζέντας στα εργασιακά και φορολογικά, του φεουδαρχικού μοιράσματος πόρων και οφίτσιων υπέρ του κομματικού συστήματος.

Την κυβερνητική αποσταθεροποίηση επιτάχυνε η απουσία ενός πολιτικού αντίπαλου «σκιάχτρου». Ετσι, το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μπλοκ Μητσοτάκη κατέρρευσε.

Και ενώ οι ψηφοφόροι έδειξαν με την αρνητική προς τη Ν.Δ. ψήφο τους πως είναι έτοιμοι για κάτι νέο, εμείς, όσοι προτάσσουμε τη διάχυση της ανάπτυξης στην πραγματική οικονομία, όσοι προτείνουμε το Κοινωνικό Κράτος σαν αναγκαίο στοιχείο εξισορρόπησης και αναδιανομής, δεν κατορθώσαμε να βάλουμε «κάτι» στη θέση του.

Το κάδρο είναι κενό. Δεν αναδείχθηκε η εναλλακτική.

Η 9η Ιουνίου έδειξε ότι η Ν.Δ. δεν θα έχει μια (ακόμη) ανέφελη 3ετία. Οι εκλογές δεν θα γίνουν το 2027, αλλά πολύ νωρίτερα. Ιδιαίτερα όσο συσσωρεύονται τα προβλήματα της καθημερινότητας του πολίτη και οι φθίνοντες πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης (λήγει το 2026) δεν απορροφώνται και δεν διαχέονται.

Δεν έχουμε άφθονο χρόνο και τα προβλήματα έχουν επείγοντα χαρακτήρα. Οι πολίτες, ιδιαίτερα εκείνοι που ψήφισαν με τα… πόδια, δηλαδή πήγαν στην αποχή, περιμένουν πρόταση διακυβέρνησης. Να έχει όραμα, αναπτυξιακά χαρακτηριστικά, κυρίως όμως να δουλεύει. Να έχει αρχή, πόρους και κοινωνικά μετρήσιμους στόχους.

Οι (υποκειμενικές) συνθήκες εντός του ΣΥΡΙΖΑ με τον προσωποπαγή έλεγχο του κόμματος από τον Κασσελάκη δεν ευνοούν μια μαζική μετεξέλιξη αυτού του χώρου. Δεν έχει εξάλλου αυτά τα χαρακτηριστικά διαχρονικά.

Αντιθέτως, οι αναιμικές επιδόσεις του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, μακριά από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε άκρως ευνοϊκό περιβάλλον (κρίση ΣΥΡΙΖΑ, αποδόμηση Ν.Δ.), φαίνεται ότι επιβάλλουν την ανάληψη πρωτοβουλιών. Οι οποίες θα στοχεύουν στην αναπτέρωση της κυβερνητικής ελπίδας, τη συσπείρωση κομματικά άστεγων πολιτών και πολιτικά απογοητευμένων μελών της Κεντροαριστεράς, στην κατεύθυνση που μας έδειξαν οι κάλπες των ευρωεκλογών: την εναλλακτική-δεσμευτική κυβερνητική πρόταση.

Αυτή τη διαδικασία δεν μπορεί να την εμποδίσει κανείς. Κάτι τέτοιο θα ήταν φοβικό. Το ένστικτο του ακανθόχοιρου είναι αναντίστοιχο της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ και του ρόλου της Σοσιαλδημοκρατίας.

Στη σημερινή συγκυρία θα ήταν μάλλον υπερφίαλη η εκτίμηση ότι μπορούν οι επιμέρους χώροι να συν-ενωθούν. Αυτό απαιτεί την αυτοδιάλυση των κομμάτων. Είναι δύσκολο με αβέβαιο αποτέλεσμα. (Εχουμε, εξάλλου, το παράδειγμα του 2017 στο Κίνημα Αλλαγής και μετά την απίσχνανσή του με την αποχώρηση του Ποταμιού κ.ά.).

Το υπόδειγμα. Ούτε είναι όλοι… μετεξελίξιμοι (όπως ήδη περιγράψαμε). Δεν έχουν όλοι οι σχηματισμοί το πολιτικό υπόβαθρο για να αναπτυχθούν κόντρα σε παλιές αγκυλώσεις.

Το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, ξεκινώντας οργανωμένα τη συζήτηση για τα αίτια της μη κυβερνητικής περπατησιάς, μπορεί να προχωρήσει στην ανασύνθεσή του προσελκύοντας ευρύτερες δυνάμεις σε εσω-παραταξιακές (και όχι εσωκομματικές) εκλογές για τη συνδιαμόρφωση της κυβερνητικής πρότασης εξουσίας.

Αυτό θα γίνει ευχερέστερα μέσα από ένα συλλογικό Πρόγραμμα, μια Δημοκρατική διαδικασία, μια στοχοπροσηλωμένη στον ευρύτερο σκοπό Διοίκηση.

Προς τούτο υποδείγματα υπάρχουν.

Πριν από 8 μήνες λίγοι πίστευαν ότι υπάρχει το υπόδειγμα μιας νικηφόρας πορείας της Κεντροαριστεράς. Αυτό επιτεύχθηκε σε τρεις, τουλάχιστον, περιπτώσεις: Αθήνα, Θεσσαλία, Θεσσαλονίκη.

Ας το δοκιμάσουμε τώρα κεντρικά. Με περισσότερους φίλους στην κάλπη για τη νικηφόρα ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Με την εγγύηση όσων έχουν αποδείξει ότι πιστεύουν στη διεύρυνση και στις καθαρές πολιτικές συμμαχίες στη βάση: πολλοί συνδιαμορφωτές – μία αρχή (διοίκηση).

Και ας μείνουν ατάραχα όσα «επιτελεία», πέραν του αναμορφωμένου ΠΑΣΟΚ, δεν εννοούν να παρακολουθήσουν τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται και την ιστορική ευκαιρία για την Κεντροαριστερά και την κοινωνία.

*Δημοσιογράφος, μέλος της ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής