Συνεχώς προσπαθώ να πάρω τον ρόλο του γελωτοποιού στις παρέες. Βρίσκω ελαφρά θέματα που δεν μιλάνε για πολέμους, πείνα, κρίση και θανάτους. Μιλώ για τον έρωτα, για ωραία στέκια, για μουσική και σινεμά. Κι έτσι κάπως καταλήγω να πέφτω στην ίδια μου την παγίδα. Η ζωή μας είναι όλα αυτά, βαριά και ελαφρά. Απλά ο καθένας χρησιμοποιεί τη δική του άμυνα για να τα αντέξει. Και τα μεν και δε. Γιατί, για τα βαριά θέματα, όλοι γνωρίζουμε εκ των προτέρων τη βαρύτητά τους ή τουλάχιστον την υποψιαζόμαστε. Τα ελαφρά, όμως, όταν βαρύνουν, δεν σηκώνονται, αδερφάκι μου, με τίποτα.
Ο λόγος δεν είναι πως είναι ευτελή τα λεγόμενα ελαφρά θέματα, αλλά κυρίως πως μέχρι χθες αποτελούσαν τη μοναδική μας παρηγοριά. Και αν δεν έχεις να πιαστείς από πουθενά, αν η ελπίδα πάει περίπατο, τι κάνεις;
Εχω κάνει πολλούς να βάλουν τα γέλια σε ώρες θλιβερές, γέλασα μαζί τους την ώρα που μιλούσαμε πάνω από ένα κιλό φέτα και την υποτιθέμενη τιμή του, κόβοντάς το στη μέση και μετά διά τέσσερα. Εψαξα να βρω μικρά μικρά κομματάκια παρηγορητικού λόγου και να τα συνθέσω σε τραγούδι για να το δωρίσω σε φίλους για τις ώρες τις δύσκολες που θα είναι μακριά. Προσπάθησα να πηδήξω έξω από το τρένο της γενιάς μου και έμεινα σε έρημους σταθμούς παρατηρώντας «τα άλλα τρένα να περνούν», απλά και μόνο για τη χαρά του επιτόπου ταξιδιού.
«Ολα συμβαίνουν για κάποιο λόγο», «Κάθε εμπόδιο για καλό», «Οποιος φοβάται πέφτει και κοιμάται», «Πήδα και το δίχτυ θα φανεί»….
Ναι, τα έχω πει όλα αυτά τα κλισέ όταν δεν είχα άλλες λέξεις για να σκεπάσω και τους άλλους και τον εαυτό μου, καθώς συζητούσαμε για τα λεγόμενα βαριά θέματα. Αυτά τα τραγικά συμβάντα που λαμβάνουν χώρα και σε συλλογικό αλλά και σε ατομικό επίπεδο. Μετά ψιθυρίζαμε παρέα ένα τραγούδι και όλα μαλάκωναν. Μετά μιλούσαμε για τα περασμένα ραντεβού μας και σκάγαμε στα γέλια, σαν να χανόταν για λίγο η μαυρίλα από τις ζωές μας. Ή περιγράφαμε ο καθένας πώς φανταζόταν τον άλλον μετά από 10 χρόνια και χαμογελούσαμε αυτάρεσκα γιατί πάντα είμαστε πιο ωραίοι μέσα από τα μάτια των δικών μας ανθρώπων. Ομως, τα ψέματα στερέψανε. Μαζί με τα κλισέ και τις ελπίδες γι’ αυτά που φανταζόμασταν πως θα είχαμε γίνει.
Συγχρονιστήκαμε με την εποχή. Σήμερα ο ρεαλισμός είναι η μοναδική αρετή. Και σήμερα ρεαλισμός σημαίνει να πίνεις νερό όταν πεινάς και να τρως ψωμί όταν διψάς, απλά και μόνο επειδή αυτό σου βρίσκεται εύκαιρο.
Το στοίχημα, όμως, είναι να αναζητούμε αυτό που επιθυμούμε και όχι να συμβιβαζόμαστε μόνο με ό,τι μας δίνεται, επειδή έτυχε να περισσεύει από κάποιον που δεν το χρειάζεται. Και αυτό σχετίζεται με θέματα κάθε είδους: είτε όσα αφορούν την αβάσταχτη ελαφρότητα, είτε την ανάλαφρη βαρύτητα.
