Η συγκαλυμμένη (ή μήπως φανερή;) υποστήριξη των δολοφόνων του Ισραήλ

Βρισκόμουν σε μια παρέα και συζητάγαμε για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Τους ενημέρωσα για την ελεεινή αντιμετώπιση των παρανόμως κρατούντων Παλαιστινίων από τις ισραηλινές αρχές με μεθόδους που θα ζήλευαν και οι ναζί. Για παράδειγμα, όπως αποκάλυψαν Ισραηλινοί δεσμοφύλακες, οι χειροπέδες τοποθετούνται σε εικοσιτετράωρη βάση με αποτέλεσμα την κακοποίηση των άκρων των Παλαιστινίων και με δεύτερο αποτέλεσμα ανεπίστρεπτες βλάβες που οδηγούν στον ακρωτηριασμό τους. Πρόσθεσα δε ότι αδυνατώ να παρακολουθήσω τις σκηνές με τα δολοφονημένα παιδιά —σκηνές που με αρρωσταίνουν— και ότι πρόκειται για μια αδιανόητη γενοκτονία.

Ένας εκ των συμμετεχόντων έδειξε να μην συμφωνεί και μίλησε για υπερβολή από την πλευρά του Ισραήλ. Αυτή ήταν και η αφορμή για να «ανάψει» η συζήτηση.

Του εξήγησα ότι οι λέξεις που επιλέγουμε έχουν ιδεολογικό φορτίο. Για παράδειγμα είναι άλλο να πεις «ομοφυλόφιλος» κι άλλο να πεις «ξεφωνημένη αδερφάρα». Το δεύτερο είναι σαφώς μειωτικό, απαράδεκτο και ρατσιστικό. Ακριβώς για αυτό τον λόγο έχει σημασία αν θα μιλήσουμε για γενοκτονία ή για υπερβολή. Παρόλα αυτά τη λέξη γενοκτονία αρνήθηκε πεισματικά να την προφέρει.

Μάλιστα, μου αντέτεινε ως επιχείρημα ότι δεν εκτοπίζονται από τα εδάφη τους οι Παλαιστίνιοι και ότι δεν υπάρχει μια τακτική εξαφάνισής τους. Όταν, λοιπόν, ο άλλος αρνείται την ίδια την πραγματικότητα είναι η στιγμή που πραγματικά σηκώνεις τα χέρια ψηλά. Η στιγμή που η λογική βγαίνει νοκ άουτ και που παλεύεις για το αυτονόητο. Η στιγμή που αναρωτιέσαι αν έχει κάποιο νόημα να συνεχίσεις την κουβέντα. Και η στιγμή που τίθεται το ερώτημα «πώς διαμορφώνεται στον απέναντί σου μια τέτοια συνείδηση;».

Η συζήτηση παρόλα αυτά συνεχίστηκε και η άλλη πλευρά ακολούθησε τη γνωστή τακτική πετώντας την μπάλα στην εξέδρα και μιλώντας για επιλεκτική ευαισθησία. Το γνωστό κόλπο που χρησιμοποιούν οι εκπρόσωποι του κυβερνώντος κόμματος αναπαρήχθη με ευκολία. Όταν, λοιπόν, καταδικάζεις τη μαζική σφαγή των Παλαιστινίων σου αντιτείνουν: «Ναι αλλά για τη σφαγή στην Ουκρανία δεν μιλάτε». Για τη γενοκτονία των Αρμενίων και των Ποντίων θα πείτε κάτι; Και έτσι νομίζουν ότι σε έχουν κατατροπώσει αλλά στην πραγματικότητα έχουν κατατροπώσει την κοινή λογική. Συμψηφίζοντας, λοιπόν, δύο  διαφορετικά γεγονότα και αγνοώντας πλήρως ότι στη δεύτερη περίπτωση πρόκειται για πόλεμο Ρωσίας-ΝΑΤΟ και όχι Ρωσίας-Ουκρανίας, αρνούνται να καταδικάσουν αυτή τη μαζική δολοφονία που βρίσκεται σε εξέλιξη στα παλαιστινιακά εδάφη.

Ευτυχώς, και αλίμονο αν δεν γινόταν, υπάρχει σε όλο τον κόσμο μαζική καταδίκη αυτής της ανελέητης σφαγής. Κι ενώ ένα μέρος της διεθνούς κοινότητας υποστηρίζει τη σφαγή και ένα άλλο κοιμάται «τον ύπνο του δικαίου», οι λαοί παντού καταδικάζουν χωρίς «ναι μεν αλλά» τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Στα πανεπιστήμια, στα γήπεδα, σε διαδηλώσεις στις πλατείες, ακόμη και σε αυτόν τον εξευτελισμένο θεσμό, αυτό το περιφερόμενο τσίρκο που λέγεται Eurovision.

Υ.Γ: Η Γενοκτονία αποτελεί όρος διεθνούς δικαίου που καθιερώθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναφέρεται στη συστηματική δίωξη ενός έθνους ή φυλής με απώτερο σκοπό την εξαφάνισή τους. Σύμφωνα με το άρθρο 2 της Σύμβασης για την Πρόληψη και Καταστολή Εγκλημάτων Γενοκτονίας, η Γενοκτονία ορίζεται ως:

« …οποιαδήποτε από τις παρακάτω πράξεις με στόχο τον μερικό ή ολικό αφανισμό μιας φυλετικής, εθνικής ή θρησκευτικής ομάδας, όπως:

1.         Θανάτωση των μελών της ομάδας.

2.         Πρόκληση σοβαρής σωματικής ή ψυχικής βλάβης σε μέλη της ομάδας.

3.         Σκόπιμη επιβολή συνθηκών ζωής με στόχο το φυσικό αφανισμό, ολικό ή μερικό, μελών της ομάδας.

4.         Επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση γεννήσεων εντός της ομάδας.

5.         Δια της βίας μεταφορά ανήλικων μελών της ομάδας σε κάποια άλλη.»

(*) Συγγραφέας και εκπαιδευτικός