Σε κάθε ανθρώπινη σχέση η οποία υποστασιοποιείται ως συνθήκη δημιουργίας ισχύουν δύο «πράγματα». Το πρώτο είναι εάν οι δύο πλευρές μπορούν να αυτοπροσδιοριστούν ως πολιτικά υποκείμενα και το δεύτερο είναι εάν αυτές οι δύο υποκειμενικές πλευρές μπορούν να αναχθούν στο μείζον πραγματολογικό καθεστώς της ίδιας της δημιουργίας του κόσμου.
Μετά απ’ αυτή την επιστημολογική εισαγωγή θέλω να μιλήσω για τον φίλο μου Τάκη Χατζόπουλο με τις λέξεις της καρδιάς μου. Από τη χρονιά που επέστρεψα στην Ελλάδα (έτος 2001) και επί χρόνια συμμετείχα στην ανθρώπινη ομάδα φιλίας με τους Χατζόπουλο, Παπαστάθη, Αθανασόπουλο, Κτιστάκη, Παπαγιαννάκη, Φωτόπουλο και πολλούς άλλους. Αυτή η κοινωνική ομάδα ενδιαφερόντων δεν συγκροτήθηκε ποτέ ως μηχανισμός επιρροής στα πολιτικά πράγματα του τόπου μας. Θυμάμαι και στις συναντήσεις μας στο «Dolce» αλλά και στις πνευματικές συζητήσεις μας στο σπίτι μου ότι όλοι είχαμε αποδεχτεί πως ο «διανοούμενος» είναι ο «αποδιοπομπαίος τράγος» στο κοινοβουλευτικό και πολιτικό κοπάδι!
Ο Τάκης Χατζόπουλος στις παρέες μας έπαιζε τον ρόλο του σκεπτικιστικού αντίλογου. Επειδή εγώ είχα εντρυφήσει στα επικοινωνιακά σεμινάρια του Habermas βρήκα στον Χατζόπουλο έναν συνομιλητή που μιλάει τη γλώσσα του αυθεντικού διαλόγου. Εκτοτε παίξαμε μαζί τους θεατρικούς ρόλους που μας ανέθεσε η ελληνική πολιτική κοινωνία. Ο Χατζόπουλος μαζί με τον Λάκη Παπαστάθη δημιούργησε το τηλεοπτικό «θαύμα» που ονομάζεται ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ. Και εγώ ως πολιτικός φιλόσοφος διέκρινα θολά ότι κάτι «κατασκευάζεται» στην ελληνική κοινωνία, για την οποία δεν υπάρχει «πολιτικό υποκείμενο» υποδοχής και δεξίωσης.
Ολόκληρα βράδια βρέθηκα με τον Τάκη Χατζόπουλο να συνομιλούμε στην Πλάκα, στο Μεταξουργείο. Θυμάμαι να μου λέει: «Εσύ ως διανοούμενος δεν μπορείς να κάνεις λεκτικές εκπτώσεις»! Και εγώ του απαντούσα, «όσο εσύ Τάκη στην κινηματογραφική δημιουργία σου αποφεύγεις τις εκπτώσεις του νοήματος, τότε όλοι μας οδηγούμαστε είτε στον “ολοκληρωτισμό” είτε στη “δημοκρατία”».
Σ’ αυτή την αφήγησή μου για τον σκηνοθέτη-δημιουργό ΤΑΚΗ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟ αναμιγνύω στοιχεία βιωματικά, θεωρητικά, αλλά ένα θέλω να τονίσω χωρίς περιστροφές: ο ΤΑΚΗΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ υπήρξε ένας διαφωτιστής εικονολάτρης (για την πολιτική κοινωνία) και ένας άσπονδος φίλος μου τον οποίο εκτιμούσα και θαύμαζα απεριόριστα (στον κοινωνικό βιόκοσμο).
*Πολιτικός φιλόσοφος
