ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Λίγες εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές, η ημέρα της Ευρώπης χθες 9/5 πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, καθώς οι όποιοι εορτασμοί αφορούσαν την επέτειο τερματισμού του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945.

Οι προσδοκίες για το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης άρχισαν να μειώνονται συνεχώς μετά το 2008, για να φθάσουν σήμερα να είναι μηδενικές.

Στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια αποδομήθηκε μια παραδοχή που ήθελε την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση να επιταχύνεται μέσα από τις κρίσεις.

Η αισιόδοξη αυτή παραδοχή διαψεύστηκε τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε χρόνια:

● Στη διαχείριση της κρίσης στην ευρωζώνη μετά το 2010 που πυροδοτήθηκε από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008

● Στην αξιοποίηση της πανδημίας μετά το 2020 για οριστική χειραφέτηση από τη μόνιμη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική.

● Στη χαμένη ευκαιρία χειραφέτησης της Ε.Ε. στη διεθνή σκηνή, καθώς από το 2014 άρχισε η πορεία προς την πολεμική ανάφλεξη στην Ουκρανία με την εισβολή της Ρωσίας οκτώ χρόνια αργότερα.

Τριάντα πέντε χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου όλοι μιλούν για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, όλοι μιλούν σε όρους ευρωπαϊκής πολιτικής ορθότητας για να μην υποχρεωθούν να παραδεχθούν το αυτονόητο, ότι δηλαδή η Γηραιά Ηπειρος όχι μόνον δεν έχει κάνει περαιτέρω βήματα προς τα εμπρός, αλλά θυμίζει ολοένα και περισσότερο την περίοδο 1815-1914 στη διάρκεια της οποίας δεν εξερράγη γενικευμένη σύγκρουση, αλλά υπήρχε και κυριαρχούσε μια συνεχής εναλλαγή από περιφερειακές και τοπικές συγκρούσεις.

Το 1989 υπήρχε μια ωραία ατμόσφαιρα, σαν γενικευμένη προσυπογραφή της θεωρίας του Τέλους της Ιστορίας.

Η ενοποίηση της Δυτικής Ευρώπης πριν από το 1989 βασιζόταν στον καθαρό ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Δυτικής Γερμανίας που προσπαθούσε να ανακτήσει κυριαρχία και ισχύ μέσα από την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Μετά το 1989, η Ενιαία Γερμανία που ξαναβρήκε την κυριαρχία της το 1990, έβλεπε την περαιτέρω εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ως εμπόδιο στις στρατηγικές της στοχεύσεις σε ευρωπαϊκό και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αν η Γαλλία του Μιτεράν έβλεπε την επιτάχυνση της ολοκλήρωσης ως μια εγγύηση οριοθέτησης της ισχύος της, η Γερμανία του Κολ την έβλεπε σαν στήριξη της εθνικής ισχύος μιας χώρας που είναι πολύ μεγάλη για την Ευρώπη και πολύ μικρή για τον κόσμο.