Το αντίθετο της κατάθλιψης δεν είναι η ευτυχία, αλλά η ζωτικότητα. Η διάχυτη άποψη, πως είναι η ευτυχία, εξυπηρετεί την κουλτούρα της γρήγορης μετάλλαξης του υπαρξιακού ζόφου σε μια συνθήκη όπου ο πάσχων σφραγίζει μέσα του το υπόγειο με τ’ ανεπιθύμητα τραύματα ή κάνει συνειδησιακό delete σε ό,τι τον δυσκολεύει να δει και να επεξεργαστεί για τον εαυτό του.
Τότε αίφνης όλα είναι καλά, ανώδυνα, λοβοτομημένα στην πραγματικότητα με τη χρήση κατασταλτικών ψυχοφαρμάκων και κάθε είδους συμπεριφορικής δρόγας, αρκεί να παγώνει ο ψυχισμός και να περιέρχεται το άτομο σε κατάσταση λήθης. Τα άβολα συναισθήματα μπαίνουν στην κατάψυξη όπως το κρέας, τα ψάρια, τα μπιζέλια. Ο πόνος, η ματαίωση, ο έρωτας, η συγκίνηση, η βαθιά εγγύτητα –η ζωή στην ουσία της– νοηματοδοτούνται ακούσια, ως ξένα στοιχεία, αλλότρια, υπονομευτικά μιας παγκόσμιας πραγματικότητας που θέλει τους ανθρώπους να καταναλώνουν, να πληρώνουν τους φόρους τους και πάνω απ’ όλα να κάθονται στ’ αυγά τους, ακίνητοι και φοβισμένοι.
Αγέλαστοι, αχόρευτοι, ανέραστοι. Με στόματα που κρώζουν αντί να μιλούν, που διεκπεραιώνουν αντί να βιώνουν, που κρίνουν διαρκώς αντί να σκέφτονται, που κραυγάζουν αντί να νιώθουν, που γραφειοκρατικοποιούν τις σχέσεις τους με τη λογιστική λογική ενός οριοθετημένου δούναι και λαβείν.
Με μια βαθιά μοναξιά που είναι η εσωτερική μας ταυτότητα, αυτό το global διαδικτυακό πλαγκτόν που μας συνδέει με τα νησιά Γκαλάπαγκος ή με την ξανθιά με τα επιθέματα πισινού στο Λος Αντζελες, αλλά πολύ σπάνια με τον εαυτό μας. «Υπάρχει ζωή πριν από τον θάνατο;» Ερώτηση στο δόξα πατρί για στοιχειωδώς νοήμονα όντα γραμμένη σε αστικούς τοίχους. Οχι, δεν υπάρχει πλέον ζωντανή ζωή πριν από τον θάνατο· τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια βουλιάζουμε σε ένα άπατο λαγούμι. Ονομάστε το μαύρη τρύπα του Διαστήματος σε εκδοχή γήινης μεταφοράς, ιλιγγιώδη τσουλήθρα σε λούνα παρκ του Χίτσκοκ, ένα απόγευμα Κυριακής που σας καταπίνουν οι πέντε πόντοι του καπουτσίνο στο φλιτζάνι και αισθάνεστε πως εσείς είστε μικρότεροι σε ύψος – δεν αλλάζει κάτι.
Ορδές καταναλωτών σαν υπνοβάτες περίμεναν στην ουρά για ένα αρνί. Ο σπαραγμός των σφαγμένων ζώων δεν απασχολεί κανέναν πλην ελαχίστων, ο θρήνος των θυμάτων στη Γάζα, επίσης κανέναν πλην ελαχίστων· ο Χίτλερ του Ισραήλ είναι κιόλας ένα φευγαλέο σώμα που δεν έχει σάρκα και οστά, φέγγει θαμπό μέσα στην οθόνη σαν μια εξαϋλωμένη εκδοχή τέρατος.
Δεν είναι όλα μακρινά και δυστυχισμένα, αλλά αδρά παρόντα παντού. Αγριο μπούλινγκ στα σχολεία, διασκέδαση συνώνυμη με τη μέθη μέχρι θανάτου, σεξ εργαλειακό, χυδαιοποίηση της πολιτικής. Ολα λαμβάνονται και ικανοποιούν ως φιξάκια. Οταν δεν υπάρχει ζωή, υπάρχει θάνατος ή όδευση προς αυτόν. Στις μέρες μας η διαδρομή προς την ανέκκλητη παρακμή συμβαίνει ως μια κανονικότητα στην οποία έχουμε εθιστεί. Πόσοι ψυχικά νεκροί κυκλοφορούν ανάμεσά μας αλλά αρνούμαστε να τους διακρίνουμε, γιατί αν το κάνουμε θα αναγνωρίσουμε κάτι τρομαχτικά οικείο σ’ αυτούς;
Το Πάσχα που είναι το πέρασμα από τον θρήνο της απώλειας στην έξοδο προς τη γιορτή της συνύπαρξης, δεν μπορεί να βιωθεί όταν ο άνθρωπος απωθεί το πένθος, όταν σκεπάζει το αναπόφευκτο της φθοράς με μια τεχνητή παράταση της νεότητας, όταν δεν τολμάει να ερωτευτεί, να γλεντήσει, να κλάψει, να σπαράξει ή να συγκλονιστεί από την ομορφιά ή την απελπισία.
Το τίποτα, όλη αυτή η ενδιάμεση γκρίζα ζώνη που στην επικράτειά της μόλις σαλεύουμε, χλιαροί και απαθείς, δεν μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι.
Αρα για ποιο Πάσχα μιλάμε;
*Συγγραφέας
