Την επόμενη μέρα της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, Φινλανδία και Σουηδία ζήτησαν ένταξη στο ΝΑΤΟ με τη διαδικασία του κατεπείγοντος.
Το μήνυμα της Στοκχόλμης και του Ελσίνκι ήταν ξεκάθαρο: ήθελαν ένταξη εδώ και τώρα, δήλωναν την προθυμία τους να κάνουν ό,τι χρειαστεί.
Το μήνυμα αυτό έδωσε στον Ερντογάν την ευκαιρία να επιμένει σε μια παρελκυστική πολιτική που κράτησε σχεδόν δύο χρόνια και ενισχύει την τάση που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια η χώρα του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. που κρατά το κλειδί της ομοφωνίας να παζαρεύει σκληρά το αντίτιμο της άρσης των αντιρρήσεών της.
Από τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ το ενδιαφέρον τώρα μετατοπίζεται στη διαδοχή του αποχωρούντος Στόλτενμπεργκ στο αξίωμα του γενικού γραμματέα, όπου η εικαζόμενη ομοφωνία στο πρόσωπο του πρωθυπουργού της Ολλανδίας Ρούτε κινδυνεύει να ακυρωθεί.
Ο αντίπαλος του Ρούτε είναι ο πρόεδρος της Ρουμανίας Κλάους Γιοχάνις την υποψηφιότητα του οποίου στηρίζουν η Βουλγαρία και η Ουγγαρία.
Ο κοινός παρονομαστής των τριών χωρών είναι τα ανοιχτά τους μέτωπα με τις Βρυξέλλες.
Βουλγαρία και Ρουμανία είναι στη λίστα αναμονής αορίστου χρόνου ως προς την ένταξή τους στη Ζώνη Σένγκεν, ενώ η Ουγγαρία κατηγορείται από την Επιτροπή ότι απομακρύνεται από το πλαίσιο και τους κανόνες του κράτους δικαίου.
Ομως η παραπάνω μέθοδος διαπραγμάτευσης γνωρίζει ημέρες δόξης στις ΗΠΑ, στη Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου πλειοψηφούν οι Ρεπουμπλικανοί που απαιτούν πρώτα την έγκριση της ενίσχυσης των οχυρωματικών έργων κατά μήκος των συνόρων με το Μέξικο για να εγκρίνουν τη βοήθεια που προορίζεται για την Ουκρανία, την Ταϊβάν και το Ισραήλ.
Το μπλοκάρισμα της βοήθειας προς την Ουκρανία είναι πιθανόν ότι σήμερα μπορεί να εξυπηρετεί τον Λευκό Οίκο καθώς επιτρέπει την ταυτόχρονη άσκηση πίεσης προς τον Ζελένσκι να κάνει αποφασιστική στροφή προς την κατεύθυνση εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης και ταυτοχρόνως να επιρρίπτει τις ευθύνες για οποιαδήποτε άλλη δυσμενή εξέλιξη στους Ρεπουμπλικανούς.
Τούτων λεχθέντων είναι σαφές ότι στα δύο χρόνια που κύλησαν από την έναρξη του πολέμου το κλίμα ευνοεί τη σκληρή διαπραγμάτευση τύπου Ερντογάν και Ορμπαν.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της εξέλιξης που είχαν τα δύο τελευταία χρόνια οι διμερείς σχέσεις Πολωνίας-Ουκρανίας καθώς την απόλυτη στήριξη της Βαρσοβίας στο Κίεβο τη διαδέχθηκε η πολωνική δυσαρέσκεια για τις παρενέργειες που έχουν στην αγροτική οικονομία οι μαζικές εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από την Ουκρανία.
