Το Κρεμλίνο δεν βιάζεται

Πριν από δύο χρόνια οι ρωσικές δυνάμεις περικύκλωναν το Κίεβο και περίμεναν την κατάρρευση της κυβέρνησης Ζελένσκι και τον σχηματισμό κυβέρνησης έτοιμης να υποσχεθεί να συζητήσει την αποστρατικοποίηση της χώρας. Σε δύο μήνες οι ρωσικές δυνάμεις αποσύρθηκαν από τα προάστια του Κιέβου και του Χαρκόβου και μεταφέρθηκαν στην Ανατολική Ουκρανία όπου δημιούργησαν οκτώ γραμμές άμυνας περιμένοντας τη φθορά των αντιπάλων αλλά κυρίως την εξάντληση της βούλησης και της δυνατότητας των ΗΠΑ και των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ να διατηρήσουν για όσο χρειαστεί τη ροή στρατιωτικής βοήθειας.

Η πολυδιαφημισμένη αντεπίθεση των ουκρανικών δυνάμεων έληξε άδοξα τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Από τότε οι ΗΠΑ αλλά και πολλές ευρωπαϊκές χώρες νουθετούν το Κίεβο να αναζητήσει συμβιβαστική λύση με ρεαλιστικούς στόχους, με άλλα λόγια να αποδεχτεί την οριστική απώλεια των εδαφών που κατέχει η Ρωσία.

Ο Πούτιν δεν έχει κάποιο λόγο να βιάζεται καθώς ο χρόνος δουλεύει υπέρ της Μόσχας με δεδομένη την απόφαση των ΗΠΑ να μη στηρίξουν δεύτερη αντεπίθεση.

Οσο η κυβέρνηση Ζελένσκι θα καθυστερεί την αναπόφευκτη διαπραγμάτευση με τον Πούτιν τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες μιας περαιτέρω προέλασης των ρωσικών δυνάμεων με δύο στόχους: πρώτον την κατάληψη της ακτογραμμής από τις εκβολές του Δνείπερου μέχρι τα σύνορα της Ρουμανίας και δεύτερον τη σύνδεση της Τρανσδνειστερίας που είναι de facto ανεξάρτητη μετά την απόσχιση από τη Μολδαβία το 1990.

Με δυο λόγια, η τακτική μιας παρελκυστικής καθυστέρησης μπορεί να κοστίσει στο Κίεβο την πρόσβαση στη θάλασσα. Ο μεγαλύτερος όμως κίνδυνος για τον Ζελένσκι είναι η οριακή πλέον δυνατότητα και βούληση των ΗΠΑ και της Ε.Ε. να παράσχουν στήριξη στην πολεμική προσπάθεια του Κιέβου.

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά τη Γερμανία, με δεδομένη την ανελαστική μόνιμη δημοσιονομική λιτότητα, η στήριξη της Ουκρανίας θέτει την πρόκληση οδυνηρών δημοσιονομικών περικοπών.

Με άλλα λόγια, η λύση της «παγωμένης σύγκρουσης» περιμένοντας καλύτερες μέρες είναι ευσεβής πόθος του Κιέβου και σε καμιά περίπτωση ρεαλιστική προοπτική.

Αλλωστε δεν είναι τυχαίο ή συμπτωματικό που ο επιφορτισμένος με τις αποσταθεροποιητικές απειλές αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Ρωσίας Μεντβέντεφ δήλωσε προχθές ότι η Ρωσία μπορεί να καταλάβει την Οδησσό αλλά και το ίδιο το Κίεβο.

Οι χώρες της Ε.Ε. αντιμετωπίζουν την πρόκληση μιας πλημμυρίδας της Ακρας Δεξιάς στις ευρωεκλογές του Ιουνίου και το τελευταίο που θα ήθελαν είναι να κληθούν να ενισχύσουν με κάθε μέσον την Ουκρανία στην περίπτωση μιας προέλασης των ρωσικών δυνάμεων.

Κατά μείζονα λόγο το τελευταίο που θα ήθελε ο Μπάιντεν, όταν θα κορυφώνεται η μονομαχία με τον Τραμπ, είναι να έχει να διαχειριστεί μια κατάρρευση της Ουκρανίας.

Ο Μαρξ στα μέσα του 19ου αιώνα είχε πει ότι το Αφγανιστάν είναι η Πολωνία της Ασίας.

Σήμερα θα μπορούσε να πει ότι η Ουκρανία είναι το Αφγανιστάν της Ευρώπης.