Το ξεκάθαρο «όχι» του Νετανιάχου στις πιέσεις των ΗΠΑ για συνολική διευθέτηση με επίκεντρο τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους θέτει ένα καίριο ερώτημα για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, το σε ποιο βαθμό η Ουάσινγκτον μπορεί να πειθαναγκάσει τον πρωθυπουργό του Ισραήλ να εγκαταλείψει την αδιαλλαξία του ή σε αντίθετη περίπτωση να προκαλέσει την απομάκρυνσή του από την εξουσία.
Προηγούμενο υπάρχει, αλλά η απόσταση των τριάντα δύο χρόνων που μας χωρίζει από αυτό δεν εγγυάται την επανάληψή του.
Στις αρχές του 1992 οι ΗΠΑ προωθούσαν με τη διαδικασία του κατεπείγοντος την επίλυση της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης, έναν στόχο στον οποίο είχαν δεσμευτεί όταν συγκροτούσαν τη Συμμαχία που λίγους μήνες αργότερα θα εξανάγκαζε τον Σαντάμ να εγκαταλείψει το Κουβέιτ.
Το πρώτο μεγάλο βήμα ήταν η Διάσκεψη της Μαδρίτης τον Νοέμβριο του 1991 με την ΟΑΠ του Αραφάτ να μετέχει στην αντιπροσωπεία της Ιορδανίας.
Τον Φεβρουάριο του 1992 ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης του Λικούντ, Σαμίρ, ανακοίνωσε την ίδρυση νέων οικισμών για εποίκους στα Κατεχόμενα, μια απόφαση που απειλούσε να ανατινάξει την ειρηνευτική διαδικασία στον αέρα.
Ο υπ. Εξωτερικών του Μπους του πρεσβύτερου, Μπέικερ, έσπευσε να δηλώσει ότι δεν έχουν νόημα περαιτέρω διαβουλεύσεις με την κυβέρνηση Σαμίρ, όταν το ξανασκεφτούν -πρόσθεσε- ας μας πάρουν τηλέφωνο, υπάρχει στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ τηλεφωνικό κέντρο 24 ώρες το 24ωρο…
Μέσα σε δύο μήνες η κυβέρνηση Σαμίρ έχασε την πλειοψηφία στη Βουλή και έτσι προκηρύχτηκαν πρόωρες εκλογές που ανέδειξαν νικητή το Εργατικό Κόμμα και πρωθυπουργό τον Ράμπιν.
Οσο διαφορετικές και να είναι σήμερα οι συνθήκες, δεν έχει πάψει να ισχύει μια οριοθέτηση του περιθωρίου ελιγμών και επιλογών του Ισραήλ από τη διαχρονική σταθερά που ορίζει ως αδιανόητη μια μετωπική σύγκρουση με τις ΗΠΑ.
Το «όχι» του Νετανιάχου απειλεί να καταστήσει θνησιγενή την πρωτοβουλία Ομάδας Αραβικών Χωρών υπό τη Σαουδική Αραβία να προωθήσουν την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ έναντι της ίδρυσης παλαιστινιακού κράτους ή ακόμη και αποφασιστικών μη αντιστρέψιμων βημάτων προς αυτή την κατεύθυνση.
Σύμφωνα με τους Financial Times, η πρωτοβουλία θα δημοσιοποιηθεί σε μερικές βδομάδες και προφανώς θα εξασφαλίσει αμέσως τη στήριξη των ΗΠΑ και της Ευρώπης.
Η ανατροπή της κυβέρνησης Σαμίρ από τις ΗΠΑ το 1992 δεν είναι η μοναδική περίπτωση μετωπικής σύγκρουσης με συμμαχική χώρα.
Τον Νοέμβριο του 1956, όταν η Βρετανία και η Γαλλία κατέλαβαν τη Διώρυγα του Σουέζ λίγους μήνες μετά την εθνικοποίησή της από τον Νάσερ, παρά την εναντίωση των ΗΠΑ ακολούθησε δήλωση-τελεσίγραφο του ηγέτη της ΕΣΣΔ Χρουστσόφ που ζητούσε την απόσυρση των εισβολέων και απειλούσε σε αντίθετη περίπτωση με επέμβαση της Μόσχας.
Οταν οι πρωθυπουργοί της Βρετανίας και της Γαλλίας, Ιντεν και Γκι Μολέ, ζήτησαν από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Αϊζενχάουερ στήριξη εισέπραξαν ένα αδιαπραγμάτευτο «όχι».
Το καλοκαίρι του 1964 με απόφαση του πρωθυπουργού της Τουρκίας Ισμέτ Ινονού δρομολογήθηκε απόβαση στην Κύπρο.
Τότε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζόνσον έστειλε επιστολή στον Ινονού που απειλούσε με καταδίκη της Αγκυρας από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και προειδοποιούσε ότι στην περίπτωση πιέσεων και απειλών της Μόσχας δεν θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη η αμερικανική αλληλεγγύη. Θα διακινδυνεύσει ο Νετανιάχου φυγή προς τα εμπρός με γενικευμένη επίθεση κατά της Χεζμπολά στον Νότιο Λίβανο;
Μπορούν οι δικαστικές εκκρεμότητες του Μπίμπι να εργαλειοποιηθούν είτε για να τον αναγκάσουν να παραιτηθεί ή έστω να είναι πιο συνεργάσιμος;
Υπάρχει περίπτωση ο Τραμπ να τοποθετηθεί υπέρ του Νετανιάχου;
Ενα είναι βέβαιο, ότι οι απαντήσεις δεν θα αργήσουν.
