Το αξίωμα του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου εντάχθηκε στο κείμενο του σχεδίου της Συνταγματικής Συνθήκης την άνοιξη του 2003 και μετά την απόρριψή της στο γαλλικό δημοψήφισμα το 2005 στη Συνθήκη της Λισαβόνας.
Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα εξασφάλιζε τη συνέχεια που δεν μπορούσε να προκύψει από τις εναλλασσόμενες εθνικές προεδρίες και θα ήταν μια εγγύηση ότι η Ε.Ε. παραμένει ανοιχτή σε ενδεχόμενη ομοσπονδιακή μετεξέλιξη, με το Συμβούλιο να εξισορροπεί μια πανίσχυρη Κομισιόν.
Ούτε ο παραιτηθείς Σαρλ Μισέλ ούτε οι προκάτοχοί του Ντόναλντ Τουσκ και Χέρμαν βαν Ρομπάι αξιοποίησαν τις θεσμικά κατοχυρωμένες αρμοδιότητες που δίνει η Συνθήκη στο αξίωμά τους και έτσι, Συμβούλιο και Κομισιόν εκχώρησαν τη διαχείριση της κρίσης στην ευρωζώνη στο άτυπο και εξωθεσμικό Eurogroup που νομικά πρόβαλλε ως τμήμα του Ecofin.
Στο πλαίσιο μιας ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της Ε.Ε. το Συμβούλιο θα έπαιζε τον ρόλο της Ανω Βουλής όπου εκπροσωπούνται με ίσο αριθμό εκπροσώπων τα ομόσπονδα κράτη. Αν η απονεύρωση του αξιώματος του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αποδιδόταν στις δυσκολίες των νέων θεσμικών οργάνων στο ξεκίνημά τους, μετά την κρίση της ευρωζώνης προβάλλει ως συνειδητή επιλογή του Βερολίνου.
Αν δεν βρεθεί λύση για την αντικατάσταση του Μισέλ και ο Ορμπαν ως πρωθυπουργός της προεδρεύουσας το δεύτερο εξάμηνο Ουγγαρίας αναλάβει την προεδρία του Συμβουλίου, τότε η ετερόκλητη αλλά επελαύνουσα Ακροδεξιά θα έχει λάβει ένα ακόμη εύσημο κανονικότητας.
Τις τελευταίες μέρες στις Βρυξέλλες κυκλοφορεί το σενάριο της ανάληψης της προεδρίας του Συμβουλίου από τον Μάριο Ντράγκι μέχρι οι 27 να επιλέξουν τον διάδοχο του Μισέλ ο οποίος θα αναλάβει τα καθήκοντά του τον Νοέμβριο. Αν οι συσχετισμοί και οι ισορροπίες που θα διαμορφωθούν μετά τις ευρωεκλογές επιτρέψουν τη «λύση» Ντράγκι και υπό την προϋπόθεση ότι ο πρώην επικεφαλής της ΕΚΤ και πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας θα αποδεχθεί να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα, ο μεγάλος ωφελημένος σε επικοινωνιακό επίπεδο θα είναι ο Ορμπαν.
Με τον Εθνικό Συναγερμό της Λεπέν πρώτη δύναμη στις ευρωεκλογές και την Εναλλακτική για τη Γερμανία δεύτερη δύναμη, το ενδεχόμενο να προεδρεύσει ο Ορμπαν σε κάποιες συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στερείται ουσιαστική σημασία.
