Ενα στοιχειώδες αρχείο για το παλαιστινιακό ζήτημα με μια σύντομη ανάλυση των κύριων γεγονότων της ιστορίας του τον τελευταίο αιώνα είναι υπέρ αρκετά για να καταλάβει κανείς από το 1917 (Διακήρυξη του Μπάλφουρ –προϊόν του βρετανικού ιμπεριαλισμού χαρακτηρίστηκε– απάτη σε βάρος των Αράβων), το 1948 (ίδρυση εβραϊκού κράτους σε εδάφη όπου από τα μέσα του 7ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ού έζησε σαν τμήμα του αραβικού έθνους, της γλώσσας του, του πολιτισμού του, της μοίρας του) και το 1967, όπως και σήμερα με τις μεγάλες ισραηλινές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, την ολοκλήρωση της υφαρπαγής από την οριστική εδραίωση του σιωνισμού και της αποικιοκρατίας.
Από τότε μόνιμη η αναζήτηση σταθεροποίησης της αποικιοκρατικής προστασίας. Γιατί είναι η θάλασσα της Γάζας (τι και αν η ανεργία, η φτώχεια, η επισιτιστική ανασφάλεια αγγίζoυν το 50%!), το Σουέζ και τα πετρέλαια –καταλαβαινόμαστε τώρα!– εξ ου και τα 75 πιο αιματηρά χρόνια με την πιο φονική βία το 2018 και σήμερα, 2024.
Μετά απ’ αυτά τι πολέμους πολιτισμού μου λες τώρα, τι προηγμένο και «δαιμόνιο» Ισραήλ, με τα παντοδύναμα λόμπι στο Αμέρικα να «ελέγχουν» όλο τον τουρισμό του κόσμου όταν οι ομοεθνείς, γείτονες Αραβες τάχα σύμμαχοι, φίλοι και αδελφοί όπως πάντα έτσι και τώρα όλοι τους με το μαχαίρι στην πλάτη, με δολιότητα, πονηριά και ύπουλη εχθρότητα.
Μοιραίος άνθρωπος-πολιτικός και ο ηγέτης τους Γιάσερ Αραφάτ (1929-2004) που άλλοτε λατρεύτηκε και άλλοτε μισήθηκε! Οταν το 2000 στο Καμπ Ντέιβιντ (πώς να το ξεχάσεις!) απέρριψε στον Κλίντον την αποστρατικοποίηση ενός παλαιστινιακού κράτους στο 92% της Δυτικής Οχθης και το 100% της Γάζας, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ – κυριαρχία κατά το ήμισυ της παλαιάς πόλης.
Παραδομένη ολάκερη η οικουμένη στους γίγαντες, τα μεγάλα συμφέροντα, κατ’ ανάγκη μας έρχεται στη σκέψη ότι για το τελείωμα αυτής της αιώνιας φρικτής τραγωδίας μόνο ο τρόπος του Σέξπιρ επικρατεί: «Στο τέλος η σκηνή είναι γεμάτη πτώματα» (αγέννητα παιδιά και μωρά τώρα). «Ολοι είναι ζωντανοί και ας κουβαλάνε μέσα τους το βάρος της νεκρής ζωής τους» (Αμος Οζ).
Αγια χώματα εκεί για τη χριστιανοσύνη, αλλά οι μεγάλες δυνάμεις στον ΟΗΕ ρίχνουν λάδι στη φωτιά: Αποκλείουμε την παύση, συζητάμε μόνο την αναστολή! Μας μένει έτσι σε όλους εμάς τους πολλούς αδύνατους να έχουμε σύμμαχο μόνο τη χριστιανική ρήση «Και οι έσχατοι έσονται πρώτοι!». Λέμε τώρα…
ΥΓ. Απευθυνόμενος στους μεγάλους, σε αυτούς που πιλοτάρουν τη ζωή μας: Αρκετά… με κάθε τρόπο και κάθε μέσο πρέπει να επιβάλετε την απλή και κοινή λογική. Κάθε λαός με το δικό του σπίτι. Στοιχειώδες! Γιατί είμαστε άνθρωποι!
-320x213.jpg)
