Μητσοτάκης και «Κέντρο»

Στην Ευρώπη η Δεξιά στρίβει όλο και πιο (ακρο)δεξιά, στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης η δεξιά εσωτερική αμφισβήτηση δεν χάνει αφορμή να διαφοροποιείται, ο ορκισμένος όμως φιλελεύθερος ηγέτης της εμμένει στη «στροφή του προς το Κέντρο». Μοιάζει με ανέκδοτο…

Αυτή η παραποιημένη ανάγνωση περιγράφει με γλαφυρότητα το γεγονός ότι ο κ. Μητσοτάκης επανεξελέγη στηριζόμενος κυρίως σε φερτούς (κεντρώους) και λιγότερο σε γηγενείς (δεξιούς), ενώ στο επιτελικό του (παρα)κράτος εδρεύουν σχεδόν αποκλειστικά εκσυγχρονιστές.

Η νομή της εξουσίας ήταν και είναι το μείζον και όχι οι προβαλλόμενες ιδεολογικές συγκρούσεις για θέματα ταυτότητας και δικαιωμάτων! Και η πρόσφατη παρέμβαση Σαμαρά με συνοδό χορό 7-8 βουλευτών, αναζωογόνησε τα σενάρια για δημιουργία ενός αμιγώς δεξιού κόμματος. Η άμεση παρέμβαση και ο ελαφρώς αγωνιώδης σχολιασμός των παπαγάλων του Μαξίμου (maximians) και του τιποτόφρονος Αδώνιδος εστίασαν στα εξής:

α) Στα μείζονα η πολιτική της Ν.Δ. παραμένει αμιγώς δεξιά. Παρείχαν διαβεβαιώσεις για σκληρή αντιμεταναστευτική πολιτική, συνέχιση εξοπλισμών και κυρίως για επιδεικτικό φιλοαμερικανισμό που δεν μπορεί να συγκριθεί με οποιαδήποτε άλλη δημοκρατική περίοδο μετά τον πόλεμο.

β) Διαβεβαιώνουν επίσης ότι η Δεξιά είναι ο κορμός της παράταξης αλλά δεν αρκεί για το 41%, χρειαζόταν κάποιο απατηλό αφήγημα που να φέρει τη συμπερίληψη ενός αλλότριου «ιδεολογικά» ακροατηρίου, όπως το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο το 2019 ή το «οικονομικό θαύμα» το 2023… Η κίνηση προς τα άκρα δεν οδηγεί εγγύτερα προς την εξουσία και εμπρός στην εξουσία ποιος δίνει σημασία στην αλήθεια ή την ιδεολογία;

γ) Θυμίζουν ότι οι δεξιοί υπήρξαν ανέκαθεν πραγματιστές και μπροστά στην «κονόμα» (οικονομία και διαχειριστική ικανότητα) πόσος χώρος απομένει για την ιδεολογία, ως κριτήριο ψήφου; Η ανάπτυξη θεωρούν ότι δρα σήμερα κεντρομόλα όσο η απελπισία δρούσε φυγόκεντρα στα Μνημόνια.

δ) Οσο ο ηγέτης Μητσοτάκης περιφρουρεί ως ακρίτας το αριστερό κέρας με ποιο επιχείρημα θα τον πλαγιοκοπούσε κάποιος στο δεξιό; Με έωλους συμβολισμούς περί ροζ σημαιών; Αφελείς νοσταλγοί εγχειρημάτων τύπου ΠΟΛ.ΑΝ., ΑΝ.ΕΛΛ., Ελληνική Λύση, Νίκη, «Σπαρτιάτες» κ.λπ. δεν διατίθενται στη δεξιά βάση. Ισως εκφραστεί μια ήπια διαμαρτυρία στην ευρωκάλπη, αλλά η διακύβευση της εξουσίας θα επικαιροποιεί συνεχώς τη ρήση Αβέρωφ με το μαντρί και τον λύκο.

Η επιχειρηματολογία αυτή δεν στερείται ορθολογικής βάσης. Δεν διαφαίνεται άμεση απειλή! Πολλοί συνωστίζονται γύρω από τον Σαμαρά όσο παραμένει κάτω από τον κεντρικό πολυέλαιο αλλά θα τον εγκατέλειπαν σε τυχόν κίνησή του προς την εξώπορτα. Οι διασπάσεις γίνονται μετά τις ήττες και όχι πριν. Ο βαρυνόμενος με το προπατορικό αμάρτημα δεν είναι ο καταλληλότερος για επανάληψη. Οι ευρωεκλογές δεν είναι παρά μια μεγάλη δημοσκόπηση.

Οι πονηροί maximians υποδεικνύουν στο πολιτικό προσωπικό ότι δεν συμφέρει να το παρατραβήξουν κι ας αρκεστούν να χειροκροτούν τους φερτούς εκσυγχρονιστές. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν έχει προκύψει στον μικρό κύκλο των λίγων εκατοντάδων νεμομένων την εξουσία αλλά στην κοινωνία και η «γκρίνια» έρχεται έξωθεν ως απόηχος. Εκεί είναι που έχουν ωριμάσει οι συνθήκες κι έχει καλλιεργηθεί το έδαφος για ευθεία αμφισβήτηση της σημερινής πολιτικής και των θεσμών της και εκ δεξιών.

Οι ευημερούντες αριθμοί της οικονομίας δεν τρώγονται, δεν γίνονται συντάξεις, νοσοκομεία ή πανεπιστήμια για τους μη έχοντες. Πολλοί ευάλωτοι αγανακτούν! Δεν ικανοποιείται το κλονιζόμενο αίσθημα ασφαλείας για τους νοικοκυραίους, όπως έδειξε η κυβερνητική ολίγιστη στάση έναντι του χουλιγκανισμού.

Δεν μένουν ιδιαίτερα περιθώρια στη μικρή επιχειρηματικότητα για προκοπή μέσα στον ολιγοπωλιακό ανταγωνισμό και στην απόλυτη παράδοση στις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης. Οι μικρομεσαίοι νιώθουν ότι δεν αποτελούν προτεραιότητα. Χαμένοι όλοι αυτοί της παγκοσμιοποίησης, ωστόσο παραδοσιακοί πελάτες της λαϊκής δεξιάς, συγκρατούνται διά αυτής στο άρμα όσων τους εξοντώνουν, παραμένουν στο πλάι δηλαδή των μεγάλων κερδισμένων.

Η μισαλλοδοξία απέναντι στον ξένο, στον αλλόθρησκο, στον διαφορετικό υποδεικνύει διάφορους αποδιοπομπαίους τράγους που ευθύνονται τάχα για την παρακμή. Δεν είναι τα μονοπώλια κι οι πολιτικές τους που τους εξοντώνουν αλλά ο παρείσακτος «άλλος»! Τέτοια ατζέντα του φόβου συγκυριάρχησε και στις πρόσφατες δίδυμες εκλογές του 2023.

Αυτή η συμπόρευση του αδίστακτου νεοφιλελευθερισμού (ελευθερίες ταυτοτικές και ποτέ συλλογικές) με τον μισαλλόδοξο ακροδεξιό λόγο υπήρξε πολιτικά επωφελής για την παράταξη (41%) αλλά καθίσταται κοινωνικά οριακή. Αυτό δεν ισχύει μόνο στην Ελλάδα και η εμπειρία πολλών ευρωπαϊκών χωρών που προηγήθηκε λέει πως ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο.

Ειδικότερα η υπόθεση των υποκλοπών, που διακωμώδησε προς τα έξω τον φιλελεύθερο χαρακτήρα του καθεστώτος και του ηγέτη του, κατέδειξε την ασφυκτική προσπάθεια ελέγχου και της οικονομικής ζωής. Η οργάνωση μιας πυραμίδας που ελέγχει ασφυκτικά πολιτική, δικαιοσύνη, επικοινωνία και… οικονομία δημιουργεί εντάσεις και αντιστάσεις ακόμη και σε δυνάμεις ευρισκόμενες στον πυρήνα του κατεστημένου.

Οι πιο δυναμικές πλευρές βλέπουν να απομακρύνεται η επιβολή κανόνων για δημιουργία ευρωπαϊκού περιβάλλοντος καπιταλιστικού ανταγωνισμού υπέρ της αιώνια σημαδεμένης τράπουλας της Οικογένειας. Το ότι αυτή η αυταρχική παλινδρόμηση προς μια βαλκανική ημιδημοκρατία του παρελθόντος δηλώνεται ως πολυδύναμος εκσυγχρονισμός είναι αρμοδιότητα των γελοιογράφων.

Οι τριγμοί στη δεξιά πολυκατοικία, ακόμη κι αν δεν σχετίζονται αιτιολογικά με αυτή την πολύπλευρη κοινωνική βοή, σίγουρα τη λαμβάνουν υπόψη τους. Οπότε οι οδηγίες των πονηρών maximians προς τους πολιτευόμενους να κοιτάζουν το συμφέρον τους ισοδυναμεί με πρόσκληση να κλείσουν αυτιά και μάτια προς την κοινωνική βοή, τουλάχιστον μέχρι αυτή να γίνει κατακραυγή.

Η αριστερή βαρηκοΐα όμως είναι που δεν δικαιολογείται…

*Πρ. βουλευτής, μέλος της Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., συντονιστής Στεγαστικής Πολιτικής