Οι σχέσεις του κ. Ανδρουλάκη με τους μεγάλους πολιτικούς της μεταπολίτευσης είναι από τα κεντρικά ζητήματα του β’ τόμου της… αυτοβιογραφίας του με αποκλειστικό στόχο να προβληθεί ο ίδιος και να ανυψωθεί πάνω από αυτούς. Ευτυχώς που υπήρχε αυτός και υπήρχαν κι εκείνοι είναι το γενικό συμπέρασμα της ανάγνωσης των… ιστοριών που διηγείται. Αλλά όλοι αυτοί είναι πλέον νεκροί και δεν μπορούν να τον διαψεύσουν. Ετσι νομίζει.
Ενα από τα θύματα της διήγησης του κ. Ανδρουλάκη είναι ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο οποίος προφανώς δεν θα ήταν τίποτα αν δεν υπήρχε ο κ. Μίμης!!! Αλλά πού θα ήταν εκείνος αν δεν υπήρχε ο Χαρίλαος δεν μπαίνει στον κόπο να μας το πει.
Στη σελίδα 128 του β’ τόμου της… αυτοβιογραφίας («Κάτω από τις στάχτες») διαβάζουμε για τον Χαρίλαο: «Του άρεσαν οι μεταφορές από τη στρατιωτική τέχνη. Τι υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού και απόφοιτος με άριστα της Ανωτάτης Στρατιωτικής Ακαδημίας Φρούνζε της Μόσχας; Ετσι κι αλλιώς εγώ μελετούσα τους Μακιαβέλλι, Ναπολέοντα, Κλαούζεβιτς, Κουτούζωφ, Ζούκωφ, Γκιαπ και πάντα Θουκυδίδη, δηλαδή τους θεωρητικούς και πρακτικούς της παλαιάς στρατηγικής και τακτικής του πολέμου».
Ανώτερος ο κ. Μίμης στα στρατιωτικά από τον Χαρίλαο που πολέμησε στη κατοχή και στον εμφύλιο και διακρίθηκε ως ηγέτης μεγάλων στρατιωτικών σχηματισμών. Ανώτερος ο κ. Μίμης από τον Χαρίλαο που τελείωσε μία από τις κορυφαίες στρατιωτικές σχολές του κόσμου από την οποία βγαίναν οι στρατάρχες του «Κόκκινου Στρατού». Ο κ. Μίμης είχε διαβάσει (έτσι λέει) και φυσικά είχε δει πόλεμο στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο… Πώς να μην είναι ανώτερος;
Ο κ. Ανδρουλάκης ισχυρίζεται ακόμα πως είχε βοηθήσει ουσιαστικά τον Χαρίλαο και τον Χρήστο Θεοχαράτο στη συγγραφή της δίτομης βιογραφίας του πρώτου από τον δεύτερο. Αλλά το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται. Γράφει, για παράδειγμα, στις σελίδες 96-97:
«Οταν γύρω στο ’98, με εντολή του Χαρίλαου, βοηθούσα τον Θεοχαράτο να αξιολογήσει το υλικό από τον φάκελό του 22.222, πέσαμε σ’ έναν γρίφο. Ενα μουντζουρωμένο, φθαρμένο από τις τέσσερις δεκαετίες που μεσολάβησαν, ένα μικρό χαρτάκι με ακατανόητα γράμματα… Τα γράμματα, αποφαίνομαι, είναι σίγουρα του Χαρίλαου. Νόημα δεν έβγαινε. Το δώσαμε σε πολλούς και ειδικούς. Τίποτα… Εντέλει, εφαρμόζοντας τις ταπεινές γνώσεις μου από το Πολυτεχνείο, φωτίσαμε και μεγεθύναμε το ζαρωμένο χαρτί. Εκπληκτοι βλέπουμε τη λέξη “αβγά”… Με τα πολλά βγάλαμε τη λέξη “μελάτα”. Τρίβαμε τα μάτια μας. Υστερα, πιο εύκολα, τη λέξη «σφιχτά». Ο κατά πάσα πιθανότητα θανατοποινίτης “καπετάν Γιώτης”, ενώπιον του τέλους του στην ηλικία των σαράντα, διαμαρτύρεται στη μάνα του Στυλιανή ή στις αδελφές του: “Σας το ’χω πει, δεν τα τρώω σφιχτά τα αβγά, τα θέλω μελάτα”».
Το χαρτί αυτό το έχουμε συμπεριλάβει στη δημοσίευση του φακέλου του Χαρίλαου στην Ασφάλεια («Εφ.Συν.», 17-6-2023) και το έχω αναρτήσει στην προσωπική μου σελίδα στο facebook. Ούτε φθαρμένο, ούτε μουτζουρωμένο, ούτε δυσανάγνωστο είναι. Διαβάζεται ακόμα κι από μαθητή της Α’ Δημοτικού. Δεν χρειάζεται τις γνώσεις του κ. Ανδρουλάκη από το Πολυτεχνείο που αν και ταπεινές- όπως ο ίδιος λέει- εκείνον δεν τον έκαναν καθόλου ταπεινό.
