Οι αναμνήσεις, τα απομνημονεύματα δηλαδή, προσώπων που βρέθηκαν δίπλα σε ιστορικά πρόσωπα ή διαδραμάτισαν τα ίδια κάποιον ιστορικό ρόλο έχουν αναμφίβολα ξεχωριστή αξία για την ιστορική επιστήμη. Ο λόγος είναι αυτονόητος. Μαρτυρούν αυτό που δεν υπάρχει στα ιστορικά έγγραφα κι έτσι συμβάλλουν σε μια πιο ολοκληρωμένη ανασύνθεση του παρελθόντος όπως και στην ερμηνεία του.
Ο κανόνας σε αυτού του είδους τις ιστορικές πηγές είναι η προσπάθειά του συγγραφέα να μεγεθύνει τον δικό του ρόλο, τη δική του συμβολή στο ιστορικό γεγονός. Ως έναν βαθμό αυτή η συμπεριφορά είναι ανεκτή από τους ιστορικούς οι οποίοι πάντα βλέπουν με καχυποψία όλες τις ιστορικές πηγές.
Αυτός ο κανόνας θα μπορούσε να ισχύσει και για τα απομνημονεύματα του κ. Μίμη Ανδρουλάκη, ο οποίος πέρυσι κυκλοφόρησε τον πρώτο τόμο των αναμνήσεών του υπό τον τίτλο «Πριν σβήσουν τα φώτα» και φέτος τον δεύτερο με τίτλο «Κάτω από τις στάχτες». Ο ίδιος χαρακτηρίζει αυτούς τους δύο τόμους ως «Αυτοβιογραφία-Ιστορία».
Αν απλώς περιαυτολογούσε στο συνηθισμένο επίπεδο και πρόσθετε στοιχεία στην ιστορική μας γνώση δεν θα διστάζαμε να του αναγνωρίσουμε τη συνεισφορά. Δεν κάνει όμως κάτι τέτοιο. Εχει τοποθετήσει τον εαυτό του στο κέντρο του κόσμου κι όλοι περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Αυτός τα ήξερε όλα, αυτός τα είχε διαβάσει όλα, αυτός τα είχε προβλέψει όλα, αυτός είχε τις περισσότερες γνώσεις απ’ όλους, αυτός καταλάβαινε όλους και όλα (μέχρι και για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή γράφει ότι του είπε «Μόνο εσύ με καταλαβαίνεις…»!!!), αυτός ήταν πιο μπροστά απ’ όλους, αυτός είχε τις καλύτερες πολιτικές ιδέες, αυτός… αυτός… αυτός…
Στην πραγματικότητα τα βιβλία του κ. Ανδρουλάκη δεν είναι ούτε απομνημονεύματα, ούτε αυτοβιογραφία, ούτε Ιστορία. Είναι το παραμύθι που ο ίδιος έφτιαξε για τον εαυτό του από την αρχή ώς το τέλος. Ακόμα κι εκεί που πατάει σε ιστορικά γεγονότα, τα διανθίζει με τόσα ψέματα που τα κάνει αγνώριστα. Μετατρέπει δηλαδή και αυτά τα ιστορικά γεγονότα σε παραμύθια. Αυτό ενδεχομένως θα μπορούσαμε να του το αναγνωρίσουμε ως χάρισμα και ως ταλέντο. Τη μετατροπή δηλαδή της αλήθειας σε ψέμα.
Οταν ανακοίνωσα σε φίλους ότι θα ασχοληθώ με τα γραπτά του κ. Ανδρουλάκη, υπήρξαν ορισμένοι που με παρότρυναν να μην το κάνω. Μου σύστησαν να τον αφήσω στον μύθο που έπλασε για τον εαυτό του. Θα μου ήταν πολύ ευχάριστο να μην το κάνω γιατί οφείλω να ομολογήσω πως μου είναι πολύ δυσάρεστο να ασχολούμαι με την έλλειψη αξιοπιστίας του οποιουδήποτε. Πόσω μάλλον με την παντελή έλλειψη αξιοπιστίας του συγκεκριμένου.
Αν όμως δεν το κάνω, κι αν δεν το κάνουν και άλλοι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, τα μυθιστορήματα του κ. Ανδρουλάκη σε λίγα χρόνια θα θεωρούνται ιστορική πηγή. Θα ήταν ευχής έργον να ήταν. Αλλά δεν είναι. Κι αυτό θα αποδειχτεί με στοιχεία σε επόμενα σημειώματα.
