Στην κρίση που ακολούθησε τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο του 1876-77 και παραλίγο να οδηγήσει σε γενικευμένη ευρωπαϊκή σύγκρουση ο καγκελάριος Μπίσμαρκ ρωτήθηκε αν θα εμπλακεί η Γερμανία.
Η απάντηση που έδωσε ο «σιδηρούς» καγκελάριος ήταν ότι «Τα Βαλκάνια δεν αξίζουν ούτε τα κόκαλα ενός Πομερανού γρεναδιέρου».
Είναι προφανές ότι οι διάδοχοί του στην Καγκελαρία μετά την ενοποίηση του 1990 δεν έχουν την ίδια άποψη.
Από τη σπουδή των Κολ – Γκένσερ το 1991 να αναγνωριστεί εδώ και τώρα η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, την πρωτοβουλία Σρέντερ – Φίσερ μετά τον πόλεμο ΝΑΤΟ-Γιουγκοσλαβίας για Βαλκανικό Σύμφωνο Σταθερότητας μέχρι τη σταθερή και επίμονη στήριξη της πλήρους ένταξης των Δυτικών Βαλκανίων στην Ε.Ε. το Βερολίνο είναι παρόν.
Δίχως υπερβολή η στιγμή είναι η πιο ακατάλληλη να γίνουν αποφασιστικά βήματα ώστε η Ε.Ε. των 27 να μπει στην τελική ευθεία της μετάλλαξής της σε Ε.Ε. των 35.
Στο Βερολίνο υπάρχει απόλυτη συνείδηση του γεγονότος ότι η πρώην Γιουγκοσλαβία είναι ένα ατύχημα σε αναμονή με πολλαπλές εστίες ανάφλεξης από το Σαράγεβο μέχρι τα Σκόπια.
Πώς εξηγείται το σταθερό και διαχρονικό ενδιαφέρον της Γερμανίας για την πλήρη ένταξη των Βαλκανίων στην Ε.Ε.;
-Θα πρόκειται για μια περαιτέρω ενίσχυση του ειδικού βάρους της στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.
-Πιο συγκεκριμένα οι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων θα διευκολύνουν την επιρροή του Βερολίνου στον Νότο της Ε.Ε.-ευρωζώνης αλλά και στη Μεσόγειο.
-Θα σταλεί μια σαφής προειδοποίηση προς τη Ρωσία και την Τουρκία να μη σπεύσουν σε περίπτωση σύγκρουσης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη να στηρίξουν τους ομοθρήσκους τους.
Ολα τα παραπάνω δεν αναιρούν το γεγονός ότι με το πέρασμα του χρόνου η Ε.Ε. απομυθοποιείται για την κοινή γνώμη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων.
Η Βουλγαρία και η Ρουμανία, που εντάχθηκαν στην Ε.Ε. το 2007, όχι μόνο δεν στηρίχτηκαν με τα προγράμματα προσαρμογής που στήριξαν τις χώρες του Νότου τη δεκαετία του 1980 αλλά βίωσαν την ένταξή τους ως δεύτερο σοκ προσαρμογής μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989-90.
Τέλος, είναι σαφές ότι η εμφατική άρνηση κάθε πρότασης για περαιτέρω εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από τη Γερμανία νομιμοποιεί την καχυποψία ότι ο υπέρ των Δυτικών Βαλκανίων ζήλος συνειδητά προωθεί τη διεύρυνση ως τροχοπέδη της εμβάθυνσης.
