Είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά τον μεγάλο συγγραφέα Βασίλη Βασιλικό την τελευταία διετία. Καθόμουν δίπλα του στις συνεδριάσεις του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ, του οποίου ήταν αντιπρόεδρος, εκλεγμένος ομοφώνως από όλα τα μέλη του Δ.Σ., μεταξύ των οποίων και εγώ. Πριν από τις συνεδριάσεις και μερικές φορές μετά το τέλος τους, συζητούσαμε για ποικίλα επίκαιρα ζητήματα. Μία φορά του υπέβαλα ερώτηση σχετική με τον αριθμό των βιβλίων που είχε γράψει στη διάρκεια της πολυκύμαντης ζωής του.
«Εχω γράψει περισσότερα από 100, αλλά ο ακριβής αριθμός τους… αμφισβητείται», είπε χαριτολογώντας.
Το τελευταίο βιβλίο του είχε τον τίτλο «Οταν οι Ελληνες ήταν μετανάστες». Μετανάστης και ο ίδιος, βρισκόταν στο Δυτικό Βερολίνο, όταν οι συνταγματάρχες αιφνιδίασαν πολιτικούς και παλάτι και επέβαλαν το καθεστώς τους. Επανήλθε στην Ελλάδα μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας και συνέχισε να γράφει βιβλία, αλλά και να καταλαμβάνει διάφορες θέσεις. Γνωστότερος έγινε βέβαια με το βιβλίο του «Ζ», για τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη.
Ολα τα μέλη του Δ.Σ. του Μορφωτικού Ιδρύματος, πάντως, θα τον θυμόμαστε για την ευγενέστατη συμπεριφορά του. Απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις μας με χιούμορ και χωρίς ίχνος έπαρσης.
Μέχρι τότε, είχα συναντήσει τον Βασίλη Βασιλικό σε εκδηλώσεις και είχαμε ανταλλάξει λίγες λέξεις. Μακεδόνας ο μεγάλος συγγραφέας, ανταποκριτής της εφημερίδας «Μακεδονία» (επί 32 χρόνια), στην Αθήνα εγώ, αμφότεροι πτυχιούχοι Νομικής Σχολής, με μερικά κοινά περί τα νομικά ενδιαφέροντα. Ομως, τον γνώρισα πολύ καλύτερα στο Μορφωτικό Ιδρυμα. Θαυμαστής και πιστός αναγνώστης των βιβλίων του (αρκετά ήταν πραγματικά αριστουργήματα). Τον ρώτησα, μια άλλη φορά, αν είχε ο ίδιος αδυναμία σε κάποια από τα έργα του. Η απάντησή του: «Δύο-τρία έχω μετανιώσει που τα έγραψα (σ.σ. το ένα προφανώς ήταν για τον Κοσκωτά, αλλά δεν τόλμησα να το αναφέρω)». Αυτή ήταν η απάντησή του. Μου δημιούργησε απορία, αλλά δεν επανέλαβα την ερώτηση.
Στον πρόλογο του βιβλίου (προσφορά της «Εφημερίδας των Συντακτών») έχει γράψει ο επί 60 χρόνια αδελφικός φίλος του Βασίλη Βασιλικού, Δημήτρης Γκιώνης (επίσης σημαντικός συγγραφέας):
Ολίγα τινά για τα δύσκολα χρόνια του Βασιλικού ανά την Ευρώπη, όπου δεν ήταν ακόμα ιδιαίτερα γνωστός. Αυτό έγινε μετά την προβολή –το 1970– ανά τον κόσμο της ταινίας του Κώστα Γαβρά «Ζ» από το ομότιτλο βιβλίο του Βασιλικού. Μιας ταινίας, που έπαιξε τεράστιο ρόλο στον αντιδικτατορικό αγώνα. Από την πλευρά του, ο Βασιλικός, που δεν έπαψε ποτέ να είναι συγγραφέας, κατέγραψε στα βιβλία που κυκλοφόρησε την περίοδο εκείνη στο εξωτερικό θέματα που είχαν σχέση με τη δικτατορία, συμπεριλαμβανομένων των εμιγκρέδων και των αυτοεξόριστων Ελλήνων. Εγχείρημα επίπονο για τον ρόλο του εκδότη που είχε επωμιστεί. «Δεν ήταν το γράψιμο που με κούραζε», λέει ο ίδιος, «δεν ήταν η εκδοτική δαπάνη, ήταν το αβάσταχτο βάρος τους, όταν τα κουβαλούσα στο ταχυδρομείο για να σταλούν σε όσους τα είχαν παραγγείλει».
