«Αφαιρέσαμε το πέπλο της άγνοιας και πήγαμε μπροστά τα σύνορα της ανακάλυψης»
(CEO της Open AI, με το ChatGPT)
Ζούμε μέσα σε ένα matrix διάχυτης εξέλιξης, προσαρμογής και τιμολόγησης των πάντων, όπου το ranking και το rating αντικαθιστούν τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις. Την ίδια στιγμή οι ειδικοί του ψηφιακού κόσμου μέσα από φθηνά αφηγήματα και ιδεολογήματα (όπως το great reset) έκαναν την κρίση κανονικότητα. Με την αλγοριθμική κβαντομηχανική -και έναν πρωτοφανή για την τεχνολογική ιστορία υπολογιστικό τεϊλορισμό- το σύστημα καταφέρνει να αναδιαρθρώνεται.
Αυτή η αναδιάρθρωση δεν αφορά μόνο τις ταξικές διαφορές και την κοινωνική κινητικότητα στην οικονομική διαστρωμάτωση. Αφορά κυρίως την αόρατη οικονομική συνθήκη απόσπασης και εξόρυξης υπεραξίας: αυτή που συναντά την προκατασκευασμένη γνώση, σε συσκευασία θεάματος και εύπεπτης πληροφορίας.
Το σύστημα ανατροφοδοτείται επειδή ο κυρίαρχος λόγος απεδαφικοποιείται στην οθόνη του smartphone, εκεί όπου ο σημειοκαπιταλισμός της επιτήρησης αντικαθιστά την ιδεολογική σκέψη και την κριτική ικανότητα με τη θεαματική εικονολατρία του άμεσου. Ο καπιταλισμός των δικτύων ποντάρει στο ιντερνετικό scrolling του κινητού τηλεφώνου για να γίνεται θολό το ταξικό cloud: αυτό που παράγει θόρυβο και νέφος ώστε μαεστρικά να συσκοτίζει τις υπαρκτές οικονομικές ανισότητες.
Η μαζική εξατομίκευση γειτνιάζει με την ομοιογενοποίηση και τα υποκείμενα συγχέονται αφού ακυρώνεται η δημιουργική τους φαντασία. Ετσι, μετατρέπονται ευκολότερα -από τους ειδικούς μηχανικούς της τεχνοφεουδαρχίας- σε μονάδες αυτοματοποιημένης κοινωνικής πλατφόρμας στην οποία μπαινοβγαίνουν οι ατομικές «Εγώ Α.Ε.».
Η αλήθεια είναι ότι η βιοπολιτική μάς οδηγεί στο να πάσχουμε από νευρωτική αυθυποβολή καθυπόταξης στη μανιακή κοινωνική μηχανική της βιοπολιτικής που ολοένα και περισσότερο εξαπλώνεται στον ανθρώπινο βίο.
Η ακατάληπτη hi tech νεογλώσσα γίνεται κτήμα των νέων γρήγορα και ταυτόχρονα καθιστά την ανθρώπινη γλώσσα της επικοινωνίας απόμακρη από τις ανάγκες και τα βιώματα του συρρικνωμένου χρόνου.
Οι διαχειριστές της εξουσίας λοιπόν ποντάρουν στη μαζική εξειδίκευση με την υπερτεχνολογική καινοτομία, στο distance learning με την προκατασκευασμένη γνώση.
Και τα ψηφιακά ολιγοπώλια παγιδεύουν την αντιληπτική νοημοσύνη των υποκειμένων με τη συνεχόμενη σχεδόν εκτροπή του δημόσιου λόγου από τη μείζονα ανάγκη της εποχής: να συνειδητοποιήσουν οι μάζες τη νέα συνάρτηση μεταξύ των ατομικών ικανοτήτων και των κοινωνικών ευκαιριών.
Αυτή όμως η σιωπηλή αναδιάρθρωση του συστήματος δεν περιλαμβάνει την ανθρώπινη συνείδηση. Με πρόσχημα τη θαυματουργή τεχνητή νοημοσύνη πολύ απλά κατασκευάζει και διανέμει στα δίκτυα την τεχνητή συνείδηση…
* Οικονομολόγος
