Κι ας ραγίσει το γυαλί

Κάποτε, κατά τη διάρκεια μιας κουβέντας μας, ένας γνωστός μού είχε πει πως «Οταν ραγίσει το γυαλί, δεν ξανακολλάει. Και ακόμα κι αν προσπαθήσεις να το ξανακολλήσεις, πάντα θα υπάρχει αυτή η γραμμούλα που θα προδίδει τη ραγισματιά». Οσο και να ζωγραφίσεις από πάνω λουλούδια, πεταλούδες και θάλασσες, οι φθορές θα είναι ορατές και, με την πρώτη κακοκαιρία, η ραγισματιά θα γίνει σπάσιμο κανονικό. Δεν το γλιτώνεις.

Ο λόγος που τα λέω αυτά δεν είναι η συγκρότηση κάποιας καινούργιας θεωρίας περί συντροφικών χωρισμών όσο και αν περιμένω κι εγώ, όπως οι περισσότεροι, μια θεωρία για να πιαστώ να μη με πάρει ο άνεμος. Ψελλίζω μόνη μου ωραίες κουβέντες για να παρηγορούμαι, όμως η ραγισματιά δεν φεύγει από τα μάτια μου όσο κι αν στρέφω το βλέμμα αλλού. Κάποιοι προσπάθησαν να πηδήσουν από το βαγόνι όταν το τρένο ανέπτυξε ταχύτητα και φοβήθηκαν τη μετωπική, κάποιοι άλλοι έμειναν απλά να κοιτούν τα άλλα τρένα να περνούν περιμένοντας στους σταθμούς και κάποιοι παραμείναμε στον συρμό, κρατώντας σφιχτά τις προμήθειες για το μέλλον, που φτάνουν και δεν φτάνουν μέχρι την επόμενη στάση.

Πολλές απορίες: «Ο,τι δεν λύνεται κόβεται». Λίγη υπομονή, ρε παιδιά, δε μάθατε από κόμπους στα σχολεία σας; «Οι σάλτσες είναι για τα μακαρόνια». Και με τι θα περιχύνουμε τα σουτζουκάκια; «Ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος είναι πρώτος». Κι αν ο τρίτος είναι δεύτερος, ο τέταρτος γίνεται τρίτος ή είναι κι αυτός δεύτερος; Και με τον πέμπτο τι θα γίνει;

Οταν τις εξέφρασα όλες αυτές σε ένα φίλο και παλιό συμφοιτητή που ασχολείται εδώ και δύο δεκαετίες με τις κομματικές τάσεις, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην πολιτική ανάλυση και την εκλογική συμπεριφορά και ακόμα άκρη δεν έχει βγάλει, με κοιτούσε σαν απορημένο κουτάβι που από στιγμή σε στιγμή θα μεταμορφωθεί σε λύκο. Εκανα πίσω μη με πάρουν τα σκάγια της έκρηξης και επικεντρώθηκα στον καφέ μου. Ο άνθρωπος είπε να βγει για καφέ με μια φίλη, κι εγώ με φρου φρου κι αρώματα, αλλά και με ύφος σοφιστικέ του κατεδάφισα όλο του το ιδεολογικό οικοδόμημα. Δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Δεν είμαι φιλόσοφος να μιλάω για τα φαινόμενα των καιρών με βαθυστόχαστες εκφράσεις, ούτε πολιτικός για να κάνω ρητορικές ερωτήσεις. Είμαι πολίτης με απορίες που χρειάζονται απαντήσεις αλλά και φίλη με φίλους που χρειάζονται απλά λίγο ελεύθερο χρόνο να πιουν μαζί μου έναν καφέ.

Κι ας ραγίσει το γυαλί. Κι ας μην ξανακολλήσει. Θα φτιάξουμε καινούργια, πιο στέρεα γυαλιά, που θα αντέχουν στον χρόνο, γιατί θα τα έχουμε φτιάξει με τα χέρια τα δικά μας από τις καλοκαιρινές μας αμμουδιές.