Μάλιστα! Εκατομμύρια, λοιπόν, για τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια από την κυβέρνηση. Αφήνω το γεγονός ότι «δεν παίρνουν δραχμή» άλλα κανάλια και κυρίως τα τοπικά. Και έρχομαι στο θέμα που αφορά έναν ειδικό τομέα ενημέρωσης, αυτόν των εφημερίδων και περιοδικών που εκδίδονται σε όλη την επικράτεια από συλλόγους, πολιτιστικούς και άλλους.
Φέρνω ως παράδειγμα την Ηπειρο. Στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής δρουν εδώ και πολλά χρόνια 450 Ηπειρωτικά Σωματεία (Αδελφότητες), τα οποία συνθέτουν την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος (έτος ιδρύσεως 1936). Υπολογίζεται πως 500.000 Ηπειρώτες δεύτερης και τρίτης γενιάς συμμετέχουν και κινούνται γύρω από τη δράση των Ηπειρωτικών αυτών Συλλόγων. Κάθε χωριό και κάθε πόλη της Ηπείρου έχει την Αδελφότητά του στην Αποδημία.
Δεν είναι υπερβολή να υπογραμμίσουμε ότι ειδικά το ορεινό χωριό στην Ηπειρο «πνέει τα λοίσθια» και το κρατάει με κάθε τρόπο ζωντανό η Αδελφότητά του. Με μικροέργα, με πολιτιστικές εκδηλώσεις, με προβολή του φυσικού και ιστορικού περιβάλλοντος, με αντάμωμα των όπου γης συντοπιτών και άλλες παράλληλες δράσεις. Ανάλογες δραστηριότητες γίνονται και όπου εδρεύουν, που σκοπό έχουν, εκτός των άλλων, την ενίσχυση της επικοινωνίας με τον γενέθλιο τόπο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Τούτο το έργο των Αδελφοτήτων είναι η «σύγχρονη εθνική ευεργεσία» και βαδίζει στα χνάρια των Ηπειρωτών ευεργετών.
Μέσα, λοιπόν, σε αυτή τη δράση περιλαμβάνεται και η έκδοση εφημερίδων και περιοδικών. Στον ηπειρωτικό χώρο της Αποδημίας, είμαστε σε θέση να πούμε πως από τη μεταπολίτευση και μετά εκδόθηκαν πάνω από 100 ηπειρωτικές εφημερίδες (και περιοδικά) στην Αττική. Στην αρχή μηνιαίες, 8σέλιδες και λίγες 16σέλιδες, με μέσο τιράζ εκτύπωσης τα 600 αντίτυπα. Κοινωνικά, θέματα του χωριού και των συντοπιτών, αλλά και ευρύτερα θέματα της χώρας ήταν το περιεχόμενό τους. Κυκλοφορούσαν μέσω των ΕΛΤΑ στους παραλήπτες και μόνο έσοδό τους ήταν η μικρή ετήσια συνδρομή. Μεράκι, αγάπη για τον γενέθλιο τόπο και διάθεση για προσφορά ήταν αυτά που έδιναν ζωή στα έντυπα.
Μέχρι τα μνημόνια, ο υπεύθυνος κατά τον νόμο (ο εκάστοτε πρόεδρος του Δ.Σ. της Αδελφότητας) κατέθετε τρία αντίτυπα στην τότε Γενική Γραμματεία Τύπου για να πάρει τη βεβαίωση για την ταχυδρομική ατέλεια στα ΕΛΤΑ. Η οικονομική επιβάρυνση από αυτή τη διαδικασία ήταν υποφερτή. Με την εφαρμογή των μνημονίων καταργήθηκε η ατέλεια και αυξήθηκαν τα ταχυδρομικά τέλη. Αυτό, συν τοις άλλοις, οδήγησε μερικές εφημερίδες σε κλείσιμο, άλλες μείωσαν τη συχνότητα της έκδοσής τους (έγιναν διμηνιαίες και τριμηνιαίες), άλλες μείωσαν τον αριθμό των σελίδων τους και άλλες μείωσαν τον αριθμό των παραληπτών και κατά συνέπεια το τιράζ εκτύπωσης.
Σήμερα στον ηπειρωτικό χώρο της Αττικής κυκλοφορούν περί τις 40 εφημερίδες, από τις 100 που σημειώσαμε παραπάνω. Και ήρθε προσφάτως, μέσα στο περασμένο καλοκαίρι, η αύξηση των ταχυδρομικών τελών, ανάλογα με το βάρος κάθε εντύπου, που μπορούν να φτάσουν κατά μέσο όρο και το 1 ευρώ(!) ανά τεμάχιο για την ελλαδική επικράτεια και 2,5 ευρώ(!) για την αποστολή στο εξωτερικό. Με αυτόν τον ρυθμό είναι βέβαιο ότι θα επιβαρυνθούν ακόμη περισσότερο τα έντυπα αυτά, ορισμένα θα προχωρήσουν σε αναγκαστικούς περιορισμούς και ορισμένα θα σταματήσουν την έκδοσή τους.
Οφείλει η κυβέρνηση όχι μόνο να μειώσει τα ταχυδρομικά τέλη, αλλά να βρει και τρόπους οικονομικής ενίσχυσης των εντύπων, τα οποία δεν είναι επιχειρήσεις αλλά παράγουν ένα ευρύτερο κοινωνικό έργο. Φυσικά όλα αυτά ισχύουν για ΟΛΑ τα παρόμοια έντυπα ανά την επικράτεια (π.χ. Κρήτη, νησιά Αιγαίου και Ιονίου κ.λπ.). Ισχύουν ακόμη και για εκείνα τα έντυπα συλλόγων που έχουν έδρα τη γενέτειρα, καθώς και για τα έντυπα που εκδίδουν εργατικά σωματεία.
*Δημοσιογράφος, δημιουργός του Αρχείου Τύπου Ηπειρωτικής Διασποράς
